Memory is a fickle siren song I didn't understand

In de trein naar Rotterdam bedacht ik dat ik nu naar mijn ouders ging. Ik vind het nog steeds raar hoe dat voelt: thuis zijn in een huis dat niet meer van jou is. Niet meer vanzelfsprekend nog een beker chocolademelk pakken - want het is niet mijn chocolademelk. Niet vanzelfsprekend over alle dingen die me bang en verdrietig maken beginnen - want mijn moeder heeft haar eigen verdriet en mijn vaders harde schijf is gecrasht, en bovendien ben ik hier maar twee dagen waarvan er eigenlijk maar een echt telt. Ik had peren in mijn tas, en een half pak speculaasjes, om de speculaastaart met peer uit de Allerhande te kunnen bakken als verrassing. Er klopt niets van dat recept en ik hoop dat iemand me ooit leert hoe je het klokhuis uit een onrijpe halve peer snijdt.

Moment

Vandaag droeg ik bij aan de voortplanting der libellen. Tijdens hun luchtseks streek een tweetal neer op mijn sjaal. Niet gestoord door onze aanwezigheid bleven ze met elkaar verbonden, tot ik teveel bewoog en ze weer opstegen.
Later zagen we een man in zijn element op driehoog zijn keukenkastjes witten. Toen hij ons opmerkte grijnsde hij terug.

En ik kijk voor me uit kijk voor je uit

Op het moment lig ik in bed met Plato naast me. Hij kraakt kunstenaars en schrijvers af. Ik moet daar commentaar op leveren, maar ik kan vandaag niet schreeuwen. Voor het eerst sinds lange tijd ben ik behoorlijk ziek: keelpijn, koorts, snotneus, alles er op en er aan, en ik geniet er met volle teugen van.

Vanavond :D

Ik bedenk alvast een uitzicht en dat we uit hebben gekeken dan

Uit de Trouw van 26 augustus 2013

Flashmob voor apen in laboratorium

Met een flashmob heeft dierenrechtenorganisatie Edev (Een Dier Een Vriend) zaterdagavond in Scheveningen aandacht gevraagd voor de 1400 apen in het Rijswijkse laboratorium BPRC. De actievoerders dansten op de muziek van 'Gangnam Style' op de Scheveningse boulevard. Edev pleit sinds 1998 voor sluiting van het lab, waar de apen volgens de actievoerders 'afgrijselijke experimenten' doorstaan. Na afloop deelden de activisten bananen uit aan het publiek.

HA

Ik hoorde een paar dagen geleden dat een jongen op een feestje waar ik was me leuk vond. Dat vind ik leuk. Dat maakt mijn dag. Dat wil ik al sinds ik het hoorde aan iedereen vertellen, zo van ZIE JE WEL, daarom schrijf ik het nu toch hier. ZIE JE WEL. Nu voel ik me minder lelijk, hebben mijn eventuele kinderen een potentieel aanwezige vader en groeit het vertrouwen dat ik niet alleen zal sterven.

Ik vind mezelf behoorlijk sneu.

Prachtig weer

Als je zoiets zegt ga ik interpreteren. Dat is een nieuw probleem. Praten over en luisteren naar dingen met een hele wereld vol chaos en obstakels erachter.

"Weet je dat linkerschoenen apart worden vervoerd van rechterschoenen?"



Dit is gemaakt door alumni van de opleiding die ik doe en ik vind het fantastisch.

Wat is het woord voor willen dat iets dat van jou is van jou alleen blijft, zonder connotaties van anderen?

Ik wil niet dat het voor mij iemand wordt, een compleet persoon met authentieke details zoals waar hij naar ruikt en wat hij verloren heeft op jonge leeftijd of wat zij en zij alleen graag eet. Want overkomen mij dan gebroken enkels en een verspeelde professionele volleybalcarrière of valt mij in dat ik trek heb in oranje winegums met drop aan het uiteinde en dan alleen de oranjen - dan denk ik aan hem of haar en zijn mijn gebroken enkel en mijn winegums niet meer van mij.

Medelijden met hotelkamermeisjes

Misschien is de "tweepersoons" in "tweepersoonsdekbed" niet van toepassing op de slapers. Het is fijn om zoveel dekbed voor jezelf te hebben. In je eentje een tweepersoonsdekbed zonder bobbels in het dekbedovertrek zien te krijgen is echter een crime.

:D


Oh winter crush all the things that I once loved, winter, crush all the things that I once had

September gaat raar. Alle bladeren zijn nog groen. Het regent te vaak en veel en het is Koud. Vorige week donderdag fietste ik door een woonwijk waar het al naar winter rook, naar kou en brand. Ik hoop dat oktober gele dagen met vallende bladeren om door te schoppen tegen 17:00 melancholie met zich meebrengt.

Gifkikkertje

Love hunt me down
I can't stand to be so dead behind the eyes
And feed me, spark me up
A creature in my bloodstream chews me up

vroeger had je stoepkrijt waarmee je op tegels tekenen kon en als het regende dan spoelde dat weer weg

ik wil zo graag dat iemand niet wil dat ik wegga

het meisje in de trein naast me had een tas met tinkelende metalen dingetjes aan de rits van het grote vak en dat was misselijkmakend

ik wil weer even over de provinciale weg rennen

Vandaag hadden we Ingmar Heytze bij King Kong College

Voor de liefste onbekende

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet - 
dat hoeft nu allemaal nog niet.

(...)

Dit was het "kenwijsje" van Eat Sleep Die.


Een film over eenzaamheid kijken in een verder lege bioscoopzaal. Is dat nu ironie?

Jenny I'm seeing double, I know this change is everything

A happy day and then you pay and feel like shit the morning after

Sinds gisteren heb ik een volle Douwe Egberts stempelkaart, jawel. Ik bewaar 'm voor een verdrietige dag.

Ik moet een beschuitbus kopen vandaag

Gisterenavond fietste ik twintig minuten door de stromende regen om met water in mijn schoenen op mijn oppasadres te arriveren. Eenmaal nadruipend op de bank kreeg ik spookjessmoeltjes en kon ik naar Good Will Hunting kijken.
Ik wilde maar dat ik wiskunde begreep. Dingen kon ontcijferen om trots te zien dat de uitkomst klopt. Dat het eigenlijk doodeenvoudig is. Teksten vol wiskunde lijken me koel.
Het jongetje waar ik op paste leek op een kleine Matt Damon. Het meisje leek vooral op een meisje dat tegen een groene beer zei dat hij niet zo gemeen moest doen. Van de stem en het gezicht van Robin Williams word ik gelukkig en verdrietig tegelijkertijd.
Toen ik in mijn klamme kleren naar huis fietste en het heel hard waaide fietste ik heel hard zodat ik "bij mijn ouders thuis" de film af kon kijken. Het eerste wat ik zag waren de eierkoeken op het aanrecht.

Het is ook opmerkelijk dat je Bram op aarde zette terwijl je zelf van de wereld bent.

Als het zo hard regent als vanmiddag associeer ik dat met samen wakker worden en de gordijnen dichter trekken. Met wentelteefjes kliederen als ontbijt en iets stoms op tv als gespreksonderwerp, of misschien zijn de gesprekken wel heel diepgaand en doordacht en doorlopend tot (achter)op de fiets naar het station.
Zo'n regenzondag moet vast heel mooi zijn. Nu ga ik boven de stoom uit de pan hangend verder weg dromen terwijl de dooier heel blijft en het eiwit stolt.

Ik moet een tekst over een verkrachter schrijven en het wil niet.

"Achter Joe trok daglicht door de verpulverde buitenmuur de salon binnen en vulde de ruimte met een gonzende voorjaarsdag. Christof had nog nooit zoiets gezien. Het beeld van de jongen in die vloed van licht vervulde hem met het verlangen zijn oude leven af te gooien.
Maar Christof was niet zo, en hij zou ook nooit zo worden. Daarvoor was hij te zenuwachtig en teveel een twijfelaar. In zijn wens om net zo te zijn als de jongen uit de vrachtwagen zat ook dat soort jaloezië waar je jeuk van in je hoektanden krijgt, en de vampierachtige neiging om het leven uit iemand te zuigen."

Nephotel

Ik was op een feestje in een halfleeg huis van een vierdejaars. Lisanne en ik dronken eindelijk advocaat. Het was niet echt lekker, maar de volgende keer met slagroom wordt vast beter. Er waren een heleboel eerstejaars. Het voelt gek dat de meeste eerstejaars ouder zijn dan ik en al veel meer met hun leven gedaan hebben. Saskia, Lisanne en ik sprongen op de trampoline in de achtertuin. Daarna hadden we het bloedheet en stonden we bezweet in de keuken. En dat moment maakt me in de war als ik zachtjes meezing "I'm folding my hand, my hand..." Alles is anders, maar ik ben nog steeds dezelfde naïeve tut uit 2007.

Dit boek lees ik op dit moment. Ik vond de titel mooi. Toen ik het eenmaal opensloeg was ik bang dat de inhoud tegen zou vallen, maar het is heel spannend.
Dus. Ik woon nu in Utrecht en ik vind het allemaal maar gek. Eigenlijk doe ik maar alsof, speel ik dat ik op kamers woon en eerder dan wanneer ik 's nachts naar huis fiets moet bedenken dat ik nog geen handdoeken en ontbijt heb. Ik luister Norah Jones om niet teveel te paniekpiekeren. Op school is het erg leuk. De eerstejaars zijn aardig en we krijgen keuzevakken en ISA's tot en met.
Gisteren ging ik naar Zwolle. Een vriend van de Parade speelde in een erg goede voorstelling over de dilemma's van Medea en Agamemnon. Ik kende Zwolle alleen van een keer solliciteren en had geen idee waar ik moest zijn. Ik vroeg de weg aan een mevrouw, die antwoordde dat ik achterop moest springen omdat ze me wel even zou brengen. Vervolgens moest ik plassen en kwam ik op een hotel anex wijnbar toilet compleet met warme gastenhanddoekjes en handcrème in houdertjes terecht. Het was een bijzondere avond.

Een stapel dozen en een nieuw huis

Vandaag waren we mensen met een knalgele boedelbak achter de auto. Ik vind dat altijd wel fascinerend: iets doen wat je eigenlijk alleen andere mensen ziet of hoort doen. We verhuisden mijn bed en stoel en wat andere spullen naar Utrecht. Mijn stoel heet William. Het was leuk om alles in elkaar te schroeven en om lattenbodems te kopen bij de IKEA. Gisteren fietste ik met twee taarten van school naar het huis. Dat was ook een belevenis. Plotseling kromp ik bij iedere hobbel, losse tegel of overstekende kleuter ineen, taarten in puin vrezend. Gelukkig zat alles eenmaal aangekomen nog netjes op zijn plaats. De appelcitroenvlaai was populair. Ik dacht bij mezelf dat ik tussen gelijkgestemden zat toen een aantal mensen spontaan overschakelde op aardbeienschnitte, "omdat het zielig is voor de taart die door niemand gekozen wordt."
Het is de leegte. Ik vouw mezelf er omheen zoals in de films maar ik begrijp niet waarom want het helpt niet echt. Ik vroeg mijn broertje om een grote knuffel, een konijn waar hij een naam voor mocht bedenken, om de leegte op te vullen. Een konijn praat niet, een knuffelkonijn ademt niet. Ik weet niet precies wanneer die vage leegte in mijn buik pijn is gaan doen en of ik de pijn zelf verzin. Ik maak de leegte concreet maar vrees dat ook dat niet helpt. Ik ben bang voor het grote bed, waarin de leegte in mij en om mij is, maar ik probeer maar te bedenken dat ik er dan in op kan gaan zoals wanneer je naar de zee kijkt.
Het is september en alles is anders.