Ik wil mijn groene trui terug

Het was mijn lievelings. Hij is al een tijdje vermist, ik ben bang dat ik 'm van de zomer op de Parade ben kwijtgeraakt - maar hoe?

Her-hart


Na die documentaires wilde ik heel graag dieren van dichtbij bekijken.

De neushoorn, de otter en de baviaan bijvoorbeeld. En alle andere rare dieren van wie ik het bestaan in mijn dagelijks leven eigenlijk vergeet. Toch vind ik het raar om naar de dierentuin te willen. Een dierentuin is welbeschouwd een rare locatie waar rare dingen gebeuren. Ik weet niet of ik daar aan mee wil doen, maar waar vind ik een baviaan in het wild? En hoe groot is de kans dat ik hem een tijdje ongegeneerd mag bestuderen zonder dat hij wegloopt of misschien zelfs leip wordt? Ons konijn voelt zich al betrapt als ik hem begroet, laat staan een aap over wiens billen ik me een minuut of vijf wil zitten verwonderen.

Gisterenavond keek ik documentaires over rare dingen.

Narwals, giraffen, kameleons en Finnen. Momenteel onderzoekt men of de hoorn van de narwal zijn belangrijkste gevoelsorgaan is. De hoorn is bedekt met poriën met daarin vloeistof en daaronder een zenuw, en het is al bewezen dat een narwal temperatuur en stromingsverschillen kan waarnemen. Zulke dingen fascineren me want hoe en waarom en wat is het idee van wie daarachter? In de hele documentaire over Finland en het hoge zelfmoordcijfer was geen gelukkige Fin te zien, zelfs niet in de sauna. Als je enige tijdverdrijf rondjes rijden op een besneeuwde rotonde is zou het leven mij ook vrij leeg toeschijnen. Tussendoor zag ik een fragment over een autistische koeienactiviste. Nu weet ik dat je een koe niet op haar kont moet tikken als je naast haar kop staat, want dan weet het beest niet welke kant ze op moet.
ask;dfa;sdjf;aur;ekajf;asdj;f ARGH

Cadeautje



Omdat ik onafgebroken aan jullie dacht.
Ik droomde raar. Eerst begroeven we de vader van mijn oma op het strand bij Oostkapelle. Zijn kist, een zwarte, ging met de deksel open de zee in. Mijn opa moest huilen volgens mijn moeder. Iemand van de Parade wilde vegetarische chili voor me maken terwijl ik nadacht en uiteenzette hoe ik wil gaan: gecremeerd of begraven en dan in zee of niet. Op de camping waren alleen maar vieze wc's, maar ik vond een geheim toilet dat wel schoon was. Toen ik naar buiten ging en voor de zoveelste keer mijn telefoon bekeek werd het opeens donker. Mijn hele droom lang was het mooi weer, nu was de zon een mager geel schijfje dat niet door het donker van het heelal heen kon. Er waren geen wolken, alleen een donkere, grijsrode gloed in de niet langer horizontale verte en ik wist dat we nu dan toch echt vergingen.
hold ourselves together with our arms around the stereo for hours while it sings to itself or whatever it does

Het samenwerkingsbeginsel volgens Herbert Paul Grice

1. Geef zoveel informatie als nodig is
2. Geef niet meer informatie dan nodig is
3. Zeg niet iets waarvan je gelooft dat het niet waar is
4. Zeg niet iets waarvoor je onvoldoende bewijs hebt
5. Wees relevant
6. Vermijd duistere uitdrukkingswijzen
7. Vermijd dubbelzinnigheid
8. Wees kort
9. Wees ordelijk

Grice: 'Er kunnen er nog meer nodig zijn.'

 
Een zak zoete winkelpopcorn is een zak vol breinen. Ik zit er vol van.
Vannacht woon ik weer iets meer hier. Ik zit in William. Dankzij mijn vader hangt er een gordijn voor het raam van deze kamer en zijn er planken om spullen op te zetten. Er is ondergoed dat ik bij mijn ouders niet gebruiken kan dat hier op te vouwen valt, daar word ik nu al een beetje gelukkig van.



Onze nieuwe huisgenoot heet Reus.

Reus is een dwergkonijn. Vanmiddag spijbelde ik om de voorstelling van een klasgenootje te bekijken in Den Bosch. Reus werd op driekwart van de voorstelling uit de coulissen gesleept maar wilde niet in een hoge hoed. Na afloop kon ik hem zo meekrijgen: zijn baasje wilde hem niet meer. Vanavond was ik in Amsterdam om Droog Brood te zien in de Kleine Komedie en toen ik thuiskwam hadden Sophie en Freek Reus naar ons huis gebracht. Nu hebben we dus een huiskonijn.

"Als ik slaap zul je zien komt Andreas met een stift die de hele domme mensheid overschrijft"

Gisteren gingen we naar Spinvis. In hun nieuwe voorstelling krijgen de liedjes van Tot Ziens, Justine Keller een context, waardoor je na afloop, omdat je gelooft wat ze vertellen, denkt dat je opeens heel veel weet. Vandaag ging ik er op uit om gordijnen te kopen. Dat is nog best een onderneming. Onderweg zag ik een hoop bijzondere mensen. Een man bij de bushalte peuterde met een lollystokje in zijn oor. Later waarschuwde hij me dat bus 9 kwam aanrijden door met het lollystokje voor zich uit te wijzen. Toen zag ik een meisje dat de vacht van een knuffelkonijn netjes bijhield met een nagelschaartje, en in de trein was er een man met een met zweet doordrenkt T-shirt van Feijenoord aan. De man stonk zo erg dat de walm bleef hangen toen hij de coupé al weer uit was.

Vandaag zag ik voor het eerst een overleden mens. Het was heel gek en verdrietig om de 'lege huls' van iemand die ik goed kende te zien. Opeens is iemand die er altijd was er niet meer. Eigenlijk zouden we iedereen van wie we houden dat voor de zekerheid zo vaak mogelijk moeten laten merken of vertellen, want je kunt zo maar weg zijn en dan is het te laat.
De afgelopen dagen waren behoorlijk fijn en ik denk dat ik dat dit keer niet ga verpesten voor mezelf met rotgedachten. Dus het gaat wel goed nu.

"Heb je hier nou helemaal niet over nagedacht? En dat het dan niet een beetje ingewikkeld zou kunnen worden?"

"Ga jij lekker naar huis joh, sodemieter op. Jij hoeft nooit rekening te houden met anderen."

Morgen gaan we uit eten.

Omdat we dat niet zo vaak doen vind ik uit eten gaan heel leuk en ik verheug me er dan ook al de halve week op. Als ik er over nadenk vind ik dat gek, want het is in de laatste plaats het eten waar ik me op verheug. Het is meer het reserveren van een tafeltje en bij binnenkomst je jas aan een haak aan een kapstok met nog veel meer jassen van onbekenden hangen. Het is je een beetje mooier aankleden dan normaal. Het is je lippen stiften en dat na het eten opnieuw doen op de wc. Het is het bediend worden door aardige mensen en het eten van eten dat door andere mensen professioneel is klaar en lekker gemaakt. Het is het kijken en luisteren naar andere mensen en hun gewoonten en proberen op te gaan in de sfeer die in de ruimte hangt. Het is het je een onderdeel van een geheel levende, vreemde mensen voelen.
Mag ik bij iemand in bed vannacht? Ik ben zo ongeduldig.


Van de trap vallen

Had ik al lang niet gedaan, geloof ik. Soms wel bijna maar nu dus echt. En goed. En hard.

Gisteren bekeek ik een Calculus boek waar een honingraster met bijen op stond afgebeeld.

Het is twee over twaalf 's nachts. Een van mijn huisgenootjes probeert in de kamer tegenover me te slapen. Het andere huisgenootje heeft zojuist een mannelijk stemgeluid in onze huiskamer van een glas water voorzien en ik vind deze situatie best raar.