Lalala dit gaat nergens over en eigenlijk vind ik Julia Stone een beetje een zeikerd maar ik dacht aan je bij I wake up in the morning so I can watch you dress for work want als we er dan toch niet echt mee stoppen (DOM, IK ZEG HET MAAR VAST WANT DAN HEB IK HET GEZEGD EN DAN KAN IK NU GEWOON DOEN WAAR IK ZIN IN HEB OKEE) dan wil ik je ook wel zien scheren.
Zeveren want waarom duuuuurt het nog zo lang.

25 november 25 november november november

Als ik onrustig ben ga ik altijd even naar Warpaint kijken












Als je 'overbrugmeisje' Googled vind je me wel.

Ik deed dat vanmiddag, omdat ik wilde weten of er meer over die soort geschreven is, maar kennelijk heb ik die term bedacht. Dat is koel want nu kan ik een nog te schrijven stuk zo noemen.

Kutzooi

Abygail riep dat altijd als ze moest rennen voor een softbal. Ik denk het nu steeds als ik de druk op mijn borstkas voel. Kutzooi. Laatste vakantiedagen en ik ben bang dat ik zo onherroepelijk ga falen met mijn tijd indelen. Ik wil mooie dingen schrijven, maar ook studeren, en ik wil ook heel graag kletsen en lachen en op en neer springen met leuke sjaarzen, en Corduroy zo gelukkig maken als het mij maakte de afgelopen tijd - maar hoe moet dat allemaal tegelijk? Want er zijn ook nog vrienden, en ouders, en familie, en slaap en hnnng waarom.
De lucht was vanavond rokerig en ik kan niet slapen.
Mijn Corduroymoeder had frambozentaart meegenomen naar kamp voor mijn verjaardag. Dat was echt één van de liefste dingen ooit. Grappig genoeg zie ik dat meisje echt meer als 'moeder' dan als vriendin, terwijl ze maar twee jaar ouder is, maar ze begrijpt de wereld zoveel ernstiger en beter dan ik.

Schreeuwlelijk

Kartonnen dozen een schop geven, glas in de glasbak mieteren, bierviltjes scheuren als een ware papierversnipperaar of de velden in rennen en voorbijrazende treinen en verdwaalde katten of reigers eens flink de waarheid vertellen. Ik ga schoenen aan trekken.

Alsjeblieft?

Ik stop


Voor zo lang het lukt. 

Te laat

In de trein sliep ik half en het meisje naast me rook naar winterparfum, en die geur maakte me bubbelig want het wordt spannend. Dat korte moment voor een vuurwerksterretje begint met vonken. Dat is wat je tussen hen ziet. Misschien... Ik heb zo'n gevoel dat oud en nieuw wederom heel wonderlijk wordt. Maar eerst winter, met kilte in de lucht, dat je het uiteinde van je sjaal over je schouder gooit en je muts strakker over je oren trekt als je even met losse handen fietst - vandaag fietste ik voor het eerst als inwoner door Leiden en dat was een heel gek gevoel. Vooral langs de universiteit fietsen, en dat ik bestuursshirts liet drukken - ineens voel ik me zo'n 'Leidse' studente met grijs en rozetinten aan en lijkt het alsof ik dingen van drie jaar geleden aan het inhalen ben. Als ik dan aan Utrecht denk, voelt dat als een heel ander leven. Parallelle universa en glitters overal.

"Ik hoor alleen mezelf praten."

Alle tijd van de wereld, niks te haasten, met planeten om me heen heb ik niks te maken
(...)
Ik zweef in het niets, het is vreemd
En ik zie jullie wel maar het gaat aan mij voorbij
En ik hoor jullie wel maar het gaat aan mij voorbij

Turn up the lights

Toch was ik heel erg jarig. Mijn moeder maakte citroen meringue taart met de lemon curd van twee uur 's nachts, en mijn broertje had een tas vol cadeautjes, van een aardbeienspons tot een schattig poppentheeserviesje. Van mijn ouders kreeg ik de mooiste mokken ooit en een boek over doe-het-zelven, dus straks kan ik wel een keukenkastje ophangen zonder hulp. We gingen naar Magic in the Moonlight en ik ben verliefd op Colin Firth en ik wil Emma Stone zijn en daarna bestelden we pizza (en omdat we dat eigenlijk nooit doen was dat bijzonder) en nu zit ik ZO VOL dat ik de komende eeuw geen pizza meer hoef. Maar vooral word ik heel erg gelukkig van alle lieve berichtjes van vrienden en kennissen en mooie foto's en rare filmpjes die ik krijg, dus dankjulliewel :)

O en ik verheug me op Leiden in de sneeuw, vooral die onmogelijk steile bruggetjes bij de Vliet en die groene bij de Rijn en Schie in de buurt zijn dan vast zo ontzettend mooi - en gevaarlijk glad

Ik hoop dat ik deze winter wederzijds verliefd word. Misschien dat de jongen uit de sneeuwballendroom een gezicht krijgt.


En dat we dan niet te maar wel ver genoeg weggaan in de kerstvakantie en op een ijskoude ochtend op een ijskoud stenen bankje voor een kathedraal of zo gaan zitten vozen.

Hoi herfst

Wat ben je vroeg dit jaar. Juist nu ik de zomer zo leuk vond. De zomer was spannend, en er was een scenario, en nu voel jij als de credits of een te vroege, vreemde sequel. Maar je komt binnen gewaaid met een hoop tumult; kampweek, opa's begrafenis, Klinkers, colleges, ergens verhuizen, de bestuurswissel, DKKT's... laat je de blaadjes nog even groen aan hun takken tot ik tijd heb om ze te zien verkleuren en vallen en om er door heen te schoppen?

Stop me in.

M'n haar is weer bijna oranje

Volgend jaar. Ik hoop dat ik dan in Schotland naar school kan. Of een stage. Of daar gewoon een half jaar wonen en werken in een bakkerij of een verzorgingstehuis en dan mijn rijbewijs halen, om in het weekend de Highlands in te kunnen. Dan ben ik als tweeëntwintigjarige op mijn gemak in pubs en kan ik zoveel whisky drinken als ik wil, en met Schotten praten en dat accent aanleren en alleen nog maar geruite overhemden over bloemenjurkjes dragen.
Morgen is mijn verjaardag. Ik voel me wel 21 maar niet jarig en ik heb ook helemaal geen zin om jarig te zijn. Ik ga woensdagavond heel veel wodka drinken. En met heel veel bedoel ik te veel.

Autocorrect zegt de laatste

Misschien moeten wij ook maar eens onze grote mond houden.

I'll try my best to follow if I can

The static waves across the screen
Define this notion
Back and forth and in between
Like my emotion
Now out the door and down the stairs
From your apartment
I count the steps from where I am
To where I started
I would have let you leave
De warme chocolademelk is vanavond niet aan te slepen, en zelfs de mannen dragen twee broeken over elkaar. In de waskar hangt een uit de kerk van Amaro gejatte afbeelding van de stervende Jezus. We hopen zo goed weer af te dwingen, maar voorlopig lijkt het wel alsof God denkt: 'Laat Ik dat hele Sodom en Gomorra paradezooitje maar verzuipen.' Eva lijkt echter zowaar een oprecht paradeliefje te hebben gevonden, dus met de zedeloosheid valt het mee. Vanavond tosti's in de tweedalaatste doorzak en ik kan niet wachten tot ik onder een kokendhete douche sta.

En nu lig ik in het sprookjesbed in mijn nieuwe tijdelijke kamer en dat voelt kriebelig en een beetje gek. Om het wat meer 'normaal' te maken heb ik maar mijn rozenjurk aan de kast gehangen en vanmiddag frambozen en bosbessenjam gekocht - want dat zijn de belangrijkste dingen in het leven. Er zijn rozengordijnen en een bedlampje (!), dus thuis voel ik me wel.
And I'm trying not to notice that she's hitching up her skirt, and while she's straightening her stockings her hair has gotten wet

O this rain, it will continue, through the morning as I'm listening, to the bells of the cathedral

I am thinking of your voice and of the midnight picnic once upon a time before the rain began...

I finish up my coffee, it is time to catch the train.

Lalala 25 november



Het is nacht en ik heb een heel huis voor mezelf en voor nu nog even alle tijd.

Lemon curd maken om twee uur 's nachts

Want nu kan het nog en ik voel me zo volwassen nu ik lemon curd kan maken op een bizar tijdstip wanneer ik niet wil proeven, want ik hoef niet te proeven omdat ik weet dat het lukt (want het is simpel en de citroenen moeten op).

Jij bent niet verslavingsgevoelig genoeg en ik ben te weinig psychisch in de war


Maar morgen (vandaag) zijn we Jim en Pamela. Had ik maar zo'n jurk. Dit wordt zo leuk :)

Hé, stalker.



Vanmiddag luisterde ik dit in de trein en het deed me aan jou denken. Vanmiddag had ik nog niet in oude boekjes zitten lezen, dus dacht ik nog voornamelijk aan hoe we waren toen we in Leiden gingen studeren en de treinen met de groene bankjes nog reden, en ik zoveel ideeën had. Andrew Belle en Grey's Anatomy horen bij die tijd en nu voelt het een beetje melancholisch en nostalgisch. Nu ik het weer luister, denk ik aan mijn opa en aan mensen die je niet kent. De laatste tijd besef ik me vaak hoeveel invloed jouw aanwezigheid op mijn denken heeft (gehad). Afhankelijk van het moment of voorval is dat iets goeds of slechts.
Eigenlijk wil ik de foto's van jullie samen liken, omdat ik jullie heel leuk vind samen, maar het zou vreemd zijn om dat nu alsnog te doen, en weet je nog, dat je voorstelde dat we ons eigen leven zouden gaan leiden?

"I'm giving it my all, but I'm not the girl you're taking home"

"Yeah I know it's stupid, I've just got to see it for myself."

Ik ben mijn kamer aan het opruimen en kijk eens wat ik vind

Je maakt mij helemaal gek met dat gezit. Kom naar me toe en doe wat met me.
Je moet me vergeven, dan kan ik je troosten.
Ik ben geen verliezer, ik heb jou.
Ik moest een geheim voor jou hebben.
Ik hou van je maar soms heb ik het idee dat ik hou van wie jij bedoeld bent te zijn.
Voor mij is een abrikoos gewoon een abrikoos.
Zij: Jij moet me nodig hebben.
Hij: Ik voel nu niet dat je me nodig hebt.
Zij: Maar nu ben je er.
Hij: Dus je hebt me vooral nodig als ik er niet ben? Dan ga ik.

Hij: Jij moet vrolijk kijken. Dat het leuk is voor mij om naar jou te kijken.
Hij had één cactus.
Ik ben heel lelijk, dus heel intelligent.
Schoonheid is voor mij waar de verschrikking begint.
We komen nooit in elkaars monologen voor, we voegen ook niks toe.
Zijn er nu heel veel mensen jaloers of valt dit mee?
Ik wil trouwen, met een depressieve man, die mij mijn hele leven een beetje teleur zal stellen.
Ik was zo bang haar kwijt te raken dat ik besloot dat ik haar niet nodig had.
Jullie willen allemaal hetzelfde. Jullie willen allemaal liefde. Je wilt niet, absoluut niet eenzaam zijn.

Weet je hoe het gegaan was?

Waarschijnlijk hadden we eerst met de trein gemoeten. Ik weet niet hoe dat gegaan zou zijn want ik weet niet waar ik vandaan zou zijn gekomen omdat ik overal en nergens ben, maar stiekem is het voor de situatie wel leuk als we apart reizen en dat je me ophaalt op het station. Dat scheelt ook ouders ontmoeten en uitleggen wat dit is en hoe het werkt, hoewel ik me wel echt had willen voorstellen als Rachelle. Okee maar het station dus. Idealiter schijnt de zon en is het half tien 's ochtends al heel warm. Blote voeten met rinkelbandjes op het dashboard want ik heb geen rijbewijs, maar dat is okee, want ik heb wel een schoudertas met cd's er in. We beginnen wel met The Doors omdat jij vindt dat dat bij een roadtrip hoort (en je je shirt aan hebt), maar daarna toch echt By The Way, en dan MOETEN we Narcotic luisteren, en de Manic Street Preachers, en de Stones, en Kurt Vile, en Nick Cave, en de Talking Heads, en David Bowie, en Ratatat en Psychic en Portishead en Queens of the Stone Age en Neill Young en Nina Simone en Spinvis en Regina Spektor en The Smiths en al jouw muziek die nu even niet in me opkomt en mix cd's. We gaan eerst naar Maastricht, en dan naar Luik, en van Luik naar Bastogne of Bastinaken, en daar sturen we een kaart aan Bastiaan en kopen we wat het meest lijkt op bastognekoeken, en dan rijden we naar Florenville omdat dat zo mooi klinkt en ik wil met het plaatsnaambord op de foto voor later, en dan naar de Ardennen en daar gaan we een eind lopen in het bos want het is waarschijnlijk vijf uur en heel mooi en nog steeds heel heet. Ik ren wel een stuk vooruit en ik maak foto's van je met de wegwerpcamera die dit weekend vol moet. We zien eekhoorns en klimmen op omgevallen bomen om een goed gesprek te voeren. En dan rijden we in één keer door naar Oostende, JE RIJDT TE HARD! We luisteren nu Stadium Arcadium en zijn de hele tijd aan het meezingen. Onderweg is het heel erg donker, en misschien krijgen we dan voor het eerst onenigheid omdat één van ons de ander teveel zit te stangen, en dan moeten we het uitpraten bij een benzinestation waar ik dramatisch uit de auto spring en we naar elkaar gaan staan schreeuwen, zo hard dat de pompbediende bezorgd komt vragen of we elkaar alsjeblieft niet willen afmaken, en dan moeten we allebei heel hard lachen want eigenlijk deden we maar alsof, en dan is het okee en moeten we maar stilletjes naast elkaar zittend op zoek naar een B-weg en daarvan een zijweg. Nu luisteren we ongetwijfeld iets van jou wat ik alleen van naam ken. Ik snap niet waar je naar toe gaat tot je stil staat en me aankijkt en dan kus ik je en ongemakkelijkheid met autogordels en knipperende lampjes, en dan moeten we toch echt door naar Oostende, want daar gaan we om half zes 's ochtends naakt de zee in rennen en op het strand poffertjes eten. OVERAL ZAND. Om elf uur gaan we naar Gent om neuzen te kopen voor onze ouders en dan naar Dendermonde en voor het gemak gingen we tijdens Pukkelpop en hadden we allebei geld teveel om dagkaartjes te kopen en dan waren we James Vincent McMorrow en Mapei en Big Ups en Queens of the Stone Age en Darkside en Portishead en Submotion Orchestra en Glass Animals en Little Trouble Kids live gaan zien in Hasselt, en vanaf daar is het niet zo ver meer. We zijn moe van het niet slapen en schor van het schreeuwen en zingen en we willen douchen want we zijn zilt van de zee en elkaar en ons haar zit droog door de war en dan gaan we naar Leiden.

Dit is leuk, en ze heeft rood haar

Ik vind het best raar dat de Albert Heijn me e-mailt dat ik bijna jarig ben en me aanraadt om ter ere van die gelegenheid champagne te kopen. Misschien wil ik wel helemaal geen champagne, en zeker geen Lindemans, misschien wil ik wel gewoon aanmaaklimonade om te vieren dat ik eenentwintig wordt. Desondanks ben ik Albert wel dankbaar dat hij van zijn troep af wil en ik daarom nu krulrietjes heb. Waarom ik die meerdere keren kan gebruiken en hoe dat hygiënisch is - geen idee, maar aids moet gedeeld worden kennelijk.

Dit weekend waren we cowboys en indianen

Van turkooizen veertjes in je haar bij Pararie tot my baby shot me down down down gillen als we over het terrein rennen, het is jongens vangen de meisjes die twee toetjes eten als er rabarber crumble en tiramisu is, het is praten over motorrijbewijzen en stijldansen, en een ware strijd met dronken yuppen voeren om drie uur 's ochtends. I was five and he was six, we rode on horses made of sticks, he wore black and I wore white, he would always win the fight - bang bang - maar dan dit keer dus niet.

Clean up the dead you leave behind

Oh you steal his features

I'll jump into your grave and die and o my lord you'll give up your whole life for me and you'll be reborn

Groupies


Hallo Parade Amsterdam

I'm a flying kite in the breeze, just 
restlessly 
seeking images a child needs to 
help them sleep. 
I've been thinking that I should 
see someone 
just to find out if I'm alright?

By the morning I will have grown back, 
By the morning I will have grown back.
I'll escape with him, show him all my skin
Then I'll go
I'll go home
Amsterdam.
Vandaag was één van de leukste dagen ooit. Laik en Lot, ik weet dat jullie dit allebei lezen; jullie zijn fantastisch (: Maar echt. Ontbijten kan de hele dag bij de Bagels en praten over hoe blij we zijn dat we geen achttien meer zijn kan ook gewoon met lolly's in je mond. Ik had mijn jarenzeventigvintagebloemenjurk met mooie hals aan en Leiden is zo mooi in de vijf uur 's middags zon. Kusjes zijn fijn. Lot en ik vonden een wokplek aan de Haarlemmer waar de noedels écht heel lekker waren en ik kon zowaar met stokjes eten. Met hulp van Corduroy vonden we SUB071 ook nog best snel, en Big Ups was zo fantastisch, vooral de drummer, maar ook de bassist, en de ananas. Toen de wolk ontstond belde Lot en bespraken we het idee om ananas uit te delen. Uiteindelijk is dat niet hoe het ging, maar wel met de band op de foto en ze waren heel blij met de blikjes ananas op siroop die Lot meegenomen had. Toen dronk ik bier uit een frisbee en symbolisch genoeg is mijn 3Dprint sleutelhanger vanavond van mijn sleutelbos gebroken. Ik snap niet hoe het universum dingen aanpakt af en toe, maar dit is wel weer een mooie metafoor.

Ik wil ook heel graag weer naar Schotland. En naar Stockholm.

En eigenlijk naar alle plaatsen waar het niet meer zomer en wel "Oef nieuw schooljaar, spannend" is.

Maar ik hou wel van een beetje pathetisch

Ik heb zin in de winter. In winterjassen en wollen overknees en bekers anijsmelk drinken voor een beslagen raam. Ik droomde over de winter en een jongen die ik nog nooit gezien heb. Het ging zo. We waren in een park, het had gesneeuwd en kinderen hadden forten gemaakt om een professioneel sneeuwballengevecht te houden. Hij had schaatsen om zijn nek hangen. Noren. Het was heel koud, ik had een rode neus, hele koude gloeiwangen, en wanten aan, en hij had zijn handen in handschoenen diep in zijn jaszakken weggestoken. De profielen van mijn regenlaarzen lieten harde afdrukken achter in de sneeuw, die opstoof als ik stampte. Hij vroeg of ik boos was. Ik weet niet of ik hem al lang kende in de droom. Dat maakte ook niet zoveel uit. Een sneeuwbal van één van de kinderen plofte vlak voor onze voeten op de grond. Een jongetje met grote ogen en een loopneus keek ons van onder zijn ijsmuts aan en maakte een soort oergeluid. Hij keek me aan en lachte, en voor ik iets terug kon doen was hij me al aan het inzepen. De harde stukken zwart op zijn handschoenen schampten langs mijn wangen. Wegrennend, sneeuw uit mijn ogen vegend, probeerde ik mijn wanten in de zakken van mijn jas te stoppen. Ik verloor er één. Terwijl ik hem met vijf sneeuwballen in mijn armen stond op te wachten achter een boom, zag ik hem de want oprapen. De boom was een berk en veel te smal. Ik zwaaide grinnikend naar hem, dreigend met de grootste sneeuwbal (die stiekem een beetje een ijsbal was, maar mannen zijn bikkels, daar kunnen ze tegen). Hij klopte de sneeuw van de want af. Ik stak mijn hand uit, maar hij stopte de want in zijn jaszak, en deed zijn handschoen af. Zijn hand was groot en droog om mijn verkleumde kleffe hand terwijl ik de zachtste sneeuwbal met mijn andere hand verkruimelde en in zijn gezicht blies.
Ik wil nog steeds terug naar Berlijn.
Gisteren was leuk. Eerstejaars toeroepen vanaf een boot en mooi Marokkaans brood en minstens vier hele leuke sjaarzen lubben en de structuur van een champignon is wel lekker. Ik dacht heel erg aan mijn eigen EL CID terug. Vanochtend werd ik wakker met een wolk in mijn hoofd. Een witte pluizige, gemaakt van goedkope rode hoofdpijnwijn. De wolk dempt en stompt alles af. Fijn.

Leave the silver city 'cause all the silver girls gave us black dreams

Alles gaat kapot.

Trouwens

Twee lege hulzen met lege grapjes en referenties aan toen en praten over mensen die we hooguit één keer per jaar zien.

Dit is echt janken pur sang



Alle Tumblrmeisjes huilden. Trillende bekraste magere polsjes, ecologische mascarawangen, de strepen weggeveegd met hun streepjestruimouwen. Waarom wist deze man, die ik eigenlijk nauwelijks echt beluisterd had, zo goed wat hij dacht. En waarom je iemand dit in vredesnaam zou toezingen. En nu snap ik het en dat is nog het ergste. En ik vind het zo belachelijk dat mensen zo goed zijn in het creëren van teringzooi voor elkaar en elkaar eindeloos pijnigen tot iemand zegt EN NU IS HET GENOEG.

Overbrugmeisje


Weet je nog?

Wis/sel/val/lig

In halfslaap bedacht ik dat ik een voorstelling wil maken over een man (ik wil hem Mozes noemen) en een vrouw die samen parachutespringen en in een door een van de twee gegraven val landen. En daar niet uit kunnen. Misschien zit er al een derde personage dat de boel lekker opstookt. Er is zoveel te peuren in dat woord.
Ik ben wakker en ik weet niet waarom want ik hoef niks en genoeg geslapen heb ik ook niet.

Ironisch genoeg

Lig ik nu onder mijn tantes stars upon your ceiling that put you to sleep after. Met Lot. After is nu een gebroken hart en praten over waarom alles altijd hetzelfde verloopt en vorig jaar toch in herhaling valt en ik heb heel veel zin om Orange is the new Black te kijken maar dat kan niet.
"Because he will grip you by the shoulders and wrench you around and he will bring his bristly mouth to yours and blow stars down your throat until you are so full of light."
Dat tinkelende gevoel, gloeien van top tot teen en dat giechelige dat van je onderbuik naar je maag naar je stembanden kriebelt. Blow stars down your throat until you are so full of light zie ik de hele tijd voor me met van die goudkleurige sterretjes en dan verdwaasd hoesten van de wolken glitter.
"Mamma says pretty is for flowers and movie stars 'cause neither one's got a brain."
Nee, het beste was eigenlijk toch wel weer je kus in mijn haar, en ook wel een beetje dat je dat geluidje na deed - maar ik vond het ook echt heel leuk om eindeloos muziek te kijken en te praten en je uitleg over Frusciante en hoe raar je Roos vond en dat je tegen je koffiezetapparaat praat en naar dubbelfriss met asbak smaakt en ook wel dat je je laat plagen en dat je mij treitert met je gefrunnik onder mijn kin. Maar de Honing Hoepels blijven drijven, en zijn daarmee wel een goede tweede.
En vandaag scheen de zon weer en bracht ik collo's rond, en het voelde weer als zomer want de lucht was dromerig en met slagroomwolken. Ik ging naar Rotterdam om ijs te eten met Anne. Daar regende het zo hard dat ik tegen Anne zei dat het wel de wolkenmannen van Roald Dahl moesten zijn - maar gisteren kocht ik een oranje paraplu dus konden ze ons niks maken. Er was bosbessenijs en dat was het beste ooit.

Gisteren was Schotland vorig jaar, en stiekem vond ik de regen alleen maar leuk toen ik eenmaal in Leiden was. In de trein wilde ik muziek luisteren maar er was niks dat klopte... en toen luisterde ik maar Coldplay en dit nummer klopte wel.

Lalalalala aagje

Cal: "Uh No offense, Bloomer, but it's super weird that I'm in the middle here. You know, one of the main reasons that I live 110 miles from civilization is I'm kind of allergic to other people's drama."
Hihi. Ik heb mijn bloemenjurk al aangetrokken want ik wil dat het eerder vanavond is, maar nu moet ik toch wachten. Het is heel stil hier, alleen de wasmachine en het zoemen van mijn laptop en het gewindklingelklangel uit mijn broertjes kamer.
Het is ergens een beetje treurig en ik hoop dat het weer terugkomt maar de zomer voelt al afgelopen. Of nou ja, de zomer is nu nazomer. Is nu meer een beetje versuft op een grasveldje naar de grauwe punten van je gympen zitten staren dan giechelend op die gympen een sprintje trekken naar een nieuw avontuur. Ik weet niet zo goed waarom ik me vandaag zo verdrietig voel, dus noem ik het somber. Somber is wel een mooi woord, ook in combinatie met naar je gympen staren. De y is best een gekke letter ook. Vanochtend at ik bijvoorbeeld yoghurt. Dat is sowieso een heel raar woord voor ook best een gekke substantie en ik denk sinds gisteren te veel na over yoghurt, want ik denk dat het wat zegt of je volle of halfvolle of magere of vanille of vruchten of wat dan ook voor yoghurt eet - en nu wil ik eigenlijk dat het al avond is en ik gewoon kan gaan slapen of zo.

"Een beetje negentiende-eeuwse Russische nobiliteit associaties."

Wat een woordenopeenvolging. Hij zegt het maar even.



You can write but you can't edit
Edit, edit, edit, edit, edit, edit...
 

Nog lange niet nog lange niet...

Weet jij of mijn moeder wijn drinkt?

Wat een rare vraag.

"Maar ik heb altijd het gevoel dat als ik met jou aan het praten ben, dat dat voor de buitenwereld heel polariserend werkt."


"En dat we dan de volgende keer iets met Antarctica en pinguïns en de smeltende Noordpool en ijsberen doen, want dan is één van ons de Noordpool en de ander Antarctica, en samen zijn wij dan... polariserend."
Mijn broertje heeft chocolade kokos rijstwafels voor me meegenomen.
En ik kan ze eten.
Ik ben een gelukkig mens.
"I feel sad."
"I feel sad that you feel sad."

Tot dit dialoogje realiseerde ik me niet dat er een groot verschil is tussen je verdrietig voelen en verdrietig zijn. Ik weet nog niet precies hoe je dat verschil definieert, maar ik denk dat ik daar wel iets goeds over kan schrijven volgend jaar.
Maar Nicky is de leukste.


Orange is the new Black is zo geweldig. Beetje creepy aan geweldige series is wel dat je zo verslingerd raakt aan die personages dat je ze kunt gaan zien als bestaande mensen. Nee echt. Ik vertelde tijdens het eten aan mijn broertje hoe hard ik moet lachen om alles wat Tasha Jefferson zegt, met voorbeelden van situaties. Ongezond dit.

Omdat ik er een sprookje van maak