Zoveel zin om Eternal Sunshine of the Spotless Mind te kijken.

Gisteren werd ik op straat mee uit gevraagd. Ik liep over het Janskerkhof met roestige handen van een steekkar toen ene Stefan deed alsof hij me kende. Van een huisfeestje of zo. Als ik Stefan eerder ontmoet had, zou ik hem heus wel onthouden hebben en als hij me op een huisfeestje ontmoet had, zou hij ongetwijfeld geweten hebben dat mijn rode haar uit een pakje en niet uit mijn hoofd komt.

Het ongemakkelijke is dat iemand door te bellen kan verifiëren of je wel echt je nummer geeft. Eigenlijk had ik moeten zeggen: "Nee, je krijgt mijn nummer niet, droomprinsen ontmoet je niet op straat.", want dat is pas echt te verifiëren en eerlijker dan een afleidende vraag stellen om dat bellen naar je oude nummer te voorkomen. Misschien kent Stefan degene die destijds mijn dierbare Samsung heeft opgeraapt ook wel van een huisfeestje.


Ik ben vergeten hoe we gegaan
zijn
Ik ben vergeten hoe het gegaan
is
Ik wilde weten waar we waren
en
Ik wilde weten hoe het ons af
ging
Fuck. Fuck fuck fuck fuck fuck. Het slaat echt nergens op om zo vaak 'neuk' achter elkaar te zeggen in het Engels in de hoop dat ik er dan minder nerveus van wordt. Het gaat nergens over. Het gaat echt helemaal nergens over.
Stop me in, duw de rand van het dekbed klem tussen de muur en het bed, aan de andere kant ja onder het matras. Beklem-me -nd, ik hoef niet naar buiten mee doen op staan vroeg - te of laat?
Ongeacht wat word ik wakker om iets over acht.

Ik wil dit niet voelen.

Lijmoplossingen


Ik ben in de war. Ik wil dat niet gehoord hebben.

Gisteren probeerde ik één van de lekkerste stukken appeltaart ooit op te eten en dat ging moeilijk. Ik heb nooit moeite met appeltaart. De halve dag niks eten en dan nog steeds geen honger hebben en dat echt al bijna een week - ik snap er niks van.
Deze zaterdag was de laatste zomerzaterdag van 2014.
Zijn vingertoppen laten brandvlekjes achter en zijn tong schroeit de randen van de bladzijden uit het notitieboekje. Hij praat met zijn zippo zoals anderen met hun stiletto.
Stunten op stelten.

"Ik eet een appel en jij wint."
"Wat denk jij? Ga ik hem zeggen dat het uit is of laat ik hem naar mij komen?"

Om bij de Willemstraat te komen moet je onder een soort poort tussen twee flats door. In dat poortje staan heel vaak willekeurige groeperingen wonderlijke mensen. Net stonden er twee plusminus veertien jaar oude meisjes al Cheetos etend de belangrijke zaken des levens te bespreken.
Gisterennacht, toen ik van SSR naar huis liep door de Hogewoerd, hoorde ik voor het eerst een ander meisje klaarkomen. Het was heel, heel raar, ineens hoog meisjesgezucht in een stille straat. Ik vond het ergens ook wel romantisch, en hoewel het op dat moment vooral raar was en ik schrok omdat het toch iets intiems is waar je dan ineens ongewild toehoorder van bent, ben ik nu ook wel benieuwd of het dan achter een open raam van één van die kleine zolderkamertjes van zo'n oud pand te warm was. En om de één of andere reden denk ik dat ze in een twijfelaar lagen. Twijfelaar is een mooi woord maar die matrassen schijnen heel onhandig te zijn.

Vandaag

Ik heb heel veel zin om de wereld te boycotten vandaag. Ik heb zin in chocolademelk met net genoeg rum of whiskey, ik heb zin om in bed te liggen en de hele dag licht gedeprimeerde maar toch nog zonnige berichten uit de levens van andere meisjes te lezen, om geen boodschappen te gaan doen en brood met olijfolie en zout te eten omdat ik écht even geen zin heb in duopasta of anijshagel, ik heb vooral zin om gewoon even lekker te zeuren en me aan te stellen en niet naar school te gaan. Maar ik ga. Echt. Zo.

Ik vind het zo grappig dat bier soms naar brood ruikt. Logisch, want graan, maar toch, het is wel wezenlijk iets anders. En dat SSR zodra je er binnen stapt vertrouwd ruikt.
Toen ik naar school ging, zag ik een vrouw zonder nek. Zo eentje die zo dik is dat haar onderkin haar nek geworden is, en dat was één van de dingen waarvan ik dacht: "dat staat iemand toch wel echt niet mooi." Toen ik van school naar college ging, zag ik een oudere vrouw, gekleed als een jongere vrouw, maar wel heel stijlvol. Ze stond heel oncharmant een sigaret te roken. De vouwen in haar gezicht waren zo diep, en het waren er zoveel, dat ik me haar stem kon voorstellen; helemaal hees van de shag. De trein had vertraging en was overvol. De jongen in de tweezits waar ik naast stond, wilde langs de laatste opmerkelijke vrouw. Ze was dik, en vond het vervelend dat hij al ver voor Alphen aan den Rijn langs haar wilde, want nu moest ze het artikel "Een leuke vent" even opzij leggen. Deze drie vrouwen hadden één ding gemeenschappelijk; ze waren alledrie geheel in het roze, de eerste en de laatste fuchsia, de oudere vrouw van taupé laarzen tot een oudroze shawl om haar haar.

Dit is vandaag

Bonjour, Tristesse

"For what are we looking for if not to please? I do not know if the desire to attract others comes from a superabundance of vitality, possessiveness, or the hidden, unspoken need to be reassured.”
In het rijtje bomen op de beestenmarkt zitten lichtjes, dat is bijna ook romantisch.
Telkens als ik naar of van huis loop vind ik kastanjes en mooie witte veren. En de blonde ongemakkelijke buurman kom ik ook steeds tegen. Op het Janskerkhof tinkelen de belletjes in de bomen en vanavond zijn er schone lakens en thee met honing en in de bus zat ik achter een meisje wiens haar heel lekker rook. Wat een avonturen.

YES VOLGENDE WEEK VOLGENDE WEEK VOLGENDE WEEK IS KLINKERS VOORBIJ
(Ik heb er zoveel zin in om niet meer iets met dit onderwerp te hoeven doen en niet meer te hoeven stressen over of ik wel goed genoeg ben dat ik vrijdag en zaterdagavond de mooiste kleren die ik heb aan doe en op feestjes duizend luchtsprongen van geluk ga maken met een hoog promille aanmaaklimonade in mijn bloed, en dan zondag eindelijk weer echt helemaal niks uitvoeren en series in bed kijken, de hele dag, en echt helemaal niks uitvoeren, en pizza eten omdat je ook van aanmaaklimonade best brak wordt, en misschien ook wel een tijdje in mijn eentje lachhuilen van opluchting want daar heb ik ook best wel zin in eigenlijk.)

Kleding herverdelen is fantastisch

Niemand is het enige meisje met heupen, dijen en een niet zo platte buik, zelfs dunne meisjes hebben vetjes in panty's. Je bent al je rommel in één keer kwijt, en dat rokje en die trui die twee Corduroy meisjes niet meer droegen, vind ik heel fijn. Bonbons en rode wijn zijn de grotere-meisjes-variant van magnetron popcorn met thee en roze koeken. Het was best leuk om weer een keer dat slaapfeestjesgevoel te hebben.
Duw me tegen een muur en grijp me bij mijn polsen.
Kus me feller als ik niet genoeg reageer, til mijn kin op als ik niet luister.
Ik ben te moe om je aandacht vast te houden maar ik wil echt.



Drugs suck it up like vanilla icies
http://www.youtube.com/watch?v=Vol3J-rF5wI&feature=youtube_gdata_player

Dit werkt denk ik niet,  maar, hier wil ik iets mee. Iets met kant en sandalettes, sandalettes met een bandje over de wreef.
Ik ben zo dankbaar voor en blij, met alles, met dat ik in Leiden woon, dat ik eindelijk in Leiden woon, en weet waar ik zijn moet, en steeds meer ontdek, met de Sint Jorissteeg en de Hogewoerd, dat alles aan te lopen is en je overal mensen tegenkomt die je kent. Met mijn kamer, en het parkje, met de kastanjebomen en het bruggetje en het water, met SSR op loopafstand, met Corduroy zo dichtbij en zo fijn en zo leuk. Vanavond at ik voor het eerst flespompoen en 'm schoonmaken was best een uitdaging.
Meisjes die selfies maken in de trein
Dat het woord selfie algemeen geaccepteerd is
Vijftig blikken kokosmelk inladen
Een okergele stropdas
Hoeveel zin ik steeds heb in milkshakes
Maar vooral in het gevoel bij het woord milkshake
Terwijl dat een vieze connotatie heeft, maar ik bedoel het zomer en door een rietje drinken en vanille overal gevoel
Middeleeuws Engels praten is fantastisch
En weer college op het Lipsius ook
Nuchter springen op SSR
Sproeten
Sokken met een kartelrandje in gaatjesschoenen
En amai zeg ik wil zo graag naar Vlaanderen.

Zo mooi en fantastisch en herkenbaar en sexy






Dit zijn mijn favorietjes maar: http://www.hopegangloff.com/drawings.html
Stomme wereld.

We keken Maleficent terwijl het steeds donkerder werd, en toen mijn moeder mijn vader vroeg om kaarsen aan te steken, was het bijna winter. Zonder aantoonbare reden ben ik ineens bang voor alles en eigenlijk zou morgen zo'n bewolkte dag moeten zijn waarop je in bed blijft liggen om naar de wolken te staren of meer sprookjesfilms te kijken.
Ik ontdekte wel donderdagnacht ineens het dakraam boven de trap in het huis in Leiden.


Lievelingsliedje.
He says to be cool but
I don't know how yet
Wind in my hair
Hand on the back of my neck
I said, "Can we party later on?"
He said "Yes, yes, yes."

It's a love story for the new age
For the six page
We're on a quick sick rampage
Wining and dining
Drinking and driving
Excessive buying
Overdose and dying
On our drugs and our love
And our dreams and our rage
Blurring the lines between real and the fake
Dark and lonely
I need somebody to hold me
He will do very well
I can tell, I can tell

Money is the anthem of success
So put on mascara, and your party dress
Die zeurende fysieke pijn in je hartstreek als je hart breekt. Dat is zoiets geks en het doet op zo'n rare manier pijn. Ik las dingen waar ik heel erg verdrietig van werd, en dan voelt het alsof je moet huilen, maar dat gebeurt niet, en misschien dat je daarom die steek voelt. Net alsof de wanhoop een heel diep ravijn in je binnenste scheurt, en dat je dan uit alle macht probeert om jezelf bij elkaar te houden, maar het ravijn is te diep met tussen de wanden en op de bodem alleen maar leegte.
Maybe I like this roller coaster
Maybe it keeps me high
Maybe the speed, it brings me closer
I could sparkle up your eye

"Ik denk dat opa wel ijs wil." "O ja, wij doen wel mee hoor!"

Mama: "Zijn er croissants voor morgen? Er is helemaal geen croissantdeeg meer? Dan moet je dat maar opschrijven voor Raaf morgen." (Omdat het als ik haar zo hoor klinkt of we een gezin van adel vlak voor de Franse Revolutie zijn)
Boaz: "Nee, die disputen lijken me gewoon heel leuk." (Omdat Corduroy dat ook is, en SSR ook)
Papa: "Ik vind die grap van die thermometer nog steeds geweldig." (Mooi pap, hij zit nog steeds in de tekst)
Opa: "Wat uitdelen, softdrugs?" (Nee opa, bedrijven delen samples uit op het station, Milka chocolade en alpro soya kokos gekkigheid, bijvoorbeeld)
Oma: "Ken jij ook studenten die in de prostitutie werken?" (Nee oma, maar ik kan wel helpen met het invullen van uw woordzoeker).

Carey Mulligannnnn

Wat het misschien is met Lana: ze geeft meisjes het gevoel dat ze femme fatales kunnen zijn door een glas rode wijn achterover te slaan, wat wijnrode lippenstift op te doen en hun haar (en daarna een sigaret) op te steken. En al dat drama, van jezelf door een hel trekken in de hoop dat hij toch van je blijkt te houden, en daar in zwelgen, dat vinden zelfs hardcore feministische vriendinnen van me toch fantastisch. Misschien ook omdat het niet weglopen voor die niet zo suikerzoet roze kant van je meisjezijn is. En nummers als Lolita zijn misschien daarom wel zo herkenbaar, want uiteindelijk willen we allemaal maar één ding: aandacht en erkenning, of bestaansrecht.

Dit is niet kinky, dit is creepy

Hij kijkt verbijsterd naar overopgeluchtbrugmeisje.

Wat doet zij hier?
Heb jij dit gedaan?

Overopgeluchtbrugmeisje haalt haar schouders op.

Mag ik haar losmaken? Ik ga haar losmaken. Wat doe jij nou hier? Mag die ducttape er af?

Hij wil de ducttape van Zij’s mond aftrekken, maar Zij gebaart paniekerig van niet.

Het is net een pleister. Ik doe het snel en in één keer, dan doet het niet zo’n zeer.

Zij duwt Hij boos weg. Overopgeluchtbrugmeisje schudt haar hoofd.

Overopgeluchtbrugmeisje:             In één keer? Iedereen weet dat je een pleister het best het eerst kunt weken, ook als water in je wondje brandt, maar het begint met een hoekje loskrauwen, en dan steeds een stukje verder steeds meer beetjes korstje en huid en haar meetrekken…

Hij:                                                    Ik ga hulp halen, hier zijn lijmoplossingen voor –

Hij probeert weg te lopen, maar ziet dat er nergens een ladder is.
Alles in vrije val. Alles in je zwembroek. Dunne fladderjurkjes met afglijdende spaghettibandjes. Alleen de contouren van de gezichten van de anderen en de brandende puntjes van hun sigaretten zien in het donker. Aangeschoten sprintjes trekken en neerploffen en je benen over de rand van de richel laten bungelen. Sterke verhalen tot en met, en dat gorgelende geluid van bellen blazen in je milkshake en ‘m dan tot de bodem opslurpen door een roodwit rietje: bluf, lege lucht.


Iedere keer als ik weer iets bedenk dat nog moet gebeuren denk ik dit er een beetje hysterisch achter aan. Maar naar de klote van iets anders dan teveel doen en te weinig slaap ofwel wodka is echt het slechtste idee ooit. En daarom best verleidelijk.

Wenspluisjes en racedruppels en flonkerlichtjes




1. Gisteren had ik mijn eerste echte colleges Engels. Het was heel, heel erg leuk. De professor lijkt op professor Banning maar dan met een stropdas vol kangoeroes om. "Some mornings my wife and I stay in bed and go through our dictionaries together. It's a lot of fun!" "How long have you been married?" "Too long - no, no. No, she's a classicist, so we both enjoy how one weird word leads us to another."
2. Omdat de colleges in het Engels gegeven worden, realiseerde ik me ineens een beetje paniekerig dat ik niet in Engels-vertaling-Nederlands denk, ofwel, dat ik de professor versta. Ik weet dat dat niet iets uitzonderlijks is, maar het voelde heel gek om tegelijkertijd in het Nederlands en Engels te denken.
3. IK WIL NIET MEER AAN ON(AAN)GEPAST WERKEN.
Alles houdt verband en ik wil geen darlings killen...

Van dat gevoel van een net zwaar genoege rugzak dragen, en de schouderbanden stevig aantrekken zodat je tas goed tegen je rug zit. Dan voel ik me altijd heel veilig, ik weet niet zo goed waarom, maar ik ben vandaag heel blij met mijn allstars en met dat mijn bed zo lekker ligt en dat ik nu even kan slapen.

Ik zit nu even in de wolken en ik kom er denk ik niet meer uit


Ik kan er nog steeds niet aan wennen maar ook mooie meisjes worden gedumpt.
Ik heb je toch wel verteld dat ik auditie gedaan heb met ons gesprek van toen? Ik herlees net de tekst die ik toen heb ingestuurd omdat ik last-minute een nieuw stuk moet bedenken. Ik heb geen idee over wie we het, behalve dan eigenlijk over onszelf, hadden, maar kijk nou:

Loïc:          Waarom zo boos?

Jaël:          Eerder verdrietig. Ik vind het erg dat mensen zo met elkaar om gaan en ik wilde maar dat ik niet zo naïef was geweest om te geloven dat iedereen zo gelukkig kan worden als mijn ouders. Inmiddels heb ik wel door dat heel veel mensen een relatie hebben “omdat het niet anders kan”, “omdat ik niemand anders vind”, “omdat het makkelijker is om bij elkaar te blijven”, “omdat ik niet alleen wil zijn”, “omdat ik dan de vaatwasser niet hoef uit te ruimen” of om wat voor stomme reden dan ook!

Loïc:          Juist.

Jaël:          Ik verwacht niet dat je het begrijpt.

Loïc:          Ik vind het een kansloze redenering. Jij met je gedachten die afwijken van de consensus.

Jaël:          Hoe moet ik dit interpreteren?

Loïc:          Zoals ik het zeg?

Jaël:          Oh? In dat geval; nee. Ik zou gewoon willen dat de wereld meer op een verhaal of film leek. Of liever gezegd, dat het gewoonweg zo simpel was dat ieder leven een soort knop zou hebben waarmee je de aftiteling zou kunnen laten beginnen. Het zou zo veel makkelijker zijn, want nu bestaat “en ze leefden nog lang en gelukkig” niet en dat maakt alles nodeloos ingewikkelder.

Loïc:          Natuurlijk bestaat dat wel. Gelukkig zijn betekent niet een totale afwezigheid van ongeluk.

Jaël:          Dat bedoel ik ook niet. Denk ik. Misschien in eerste instantie… Ik weet niet meer wat ik wilde zeggen. Ik wilde maar dat de wereld niet zo groot was geworden de afgelopen paar maanden.

Loïc:          Wat heb jij opeens?

Jaël:           Hoezo?

Loïc:          Je zeurt en klaagt over van alles en nog wat en doet gedeprimeerd en ik vraag me af wat de fuck je probleem is.

Jaël:          Er is niks. Ik ben moe, en ik ben tegenwoordig gewoon vaker depri over de mensheid.

Loïc:          “Er is niks.”

Jaël:          Okee, wat wil je nu eigenlijk horen? Ik vind het naar ja, de hele wereld in Leiden, vergeleken met vorig jaar, en alles is anders dan ik het me had voorgesteld. Vanmiddag bedacht ik me plotseling dat ik maar half leef.

Loïc:          Volgens mij valt je probleem grotendeels bij jezelf te zoeken. Maar wat weet ik er van.

Jaël:          Ga je dit nog uitleggen of mag ik zelf achter mijn zogenaamde probleem komen?

Loïc:          Zoek het zelf maar uit. Ik zal waarschijnlijk niet weten waar ik het over heb.

Jaël:          Nee, ik denk dat je gelijk hebt.

Loïc:          Ik mis je.


Jaël:           Ik jou ook.

Wat hield ik toen van je. En hoe verdrietig was ik toen ook, over het leven en de wereld. Ik moest lachen toen ik las "en wat de fuck je probleem is". Hoeveel moeilijker en makkelijker is het leven nu. In ieder geval kan ik weer een stuk schrijven waarmee ik Klinkers wel overleef.
Waarom ben ik nog steeds niet één van die meisjes die een weloverwogen mening hebben en die dan ook nog eens voor zich houden? Ik dacht dat ik daar een jaar of anderhalf al in probeerde te veranderen - maar ik heb nog maar weinig succes geboekt. O. Misschien moet ik ook even vragen of ik hem kan helpen koken.
Lieve huisgenoot, dankjewel dat je voor me kookt, je kunt dit niet lezen maar ik hoop dat als ik het opschrijf ik niet hoef te zeggen dat vandaag een heftige dag was en je me daarom nog niet hebt gezien en ik niet open deed maar door de deur antwoord gaf toen je vroeg of ik thuis at.
Wat een ellende.



Hier met Lies en Laik op dansen was fantastisch, geen ondergoed is fantastisch, en wie had drie jaar geleden gedacht dat we nu zouden doen wat we nu doen? Lisa studeert af en gaat naar Australië, Malaika straalt meer dan ooit en blaast brakheidshoofdpijn weg met al haar positieve energie, en die brakheidshoofdpijn heb ik omdat ik sinds gisteren met de rest van bestuur Met Stalen Vuist Corduroy een jaar mag notuleren. Dat was een hoop drank en voor het eerst met vingers in mijn keel overgeven (ik vind het prettig dat ik dat nu eindelijk kan) en vandaag eigenlijk niks uitvoeren.
O winter come, o winter crush all of the things that I once loved.

Now my life is sweet like cinnamon

Like a fucking dream I'm living in
Meisjes voorop de fiets.
Minipartjes mineola.
Een kaart van Loes, Merel en Abygail uit Lissabon.
Een pasteitje gemaakt van een wrap.
Het woord pasteitje.
De to do list van het gesluierde meisje voor me in de bus, met op twee hardlopen.
De man voor de Oude Tijd die een dikke sigaar zat te paffen. Daarom staan er natuurlijk stoeltjes en tafeltjes buiten: voor mensen die binnen een sigaar hebben besteld.
Een heel mooi Aziatisch meisje.
De best wel wonderlijke lach van mijn huisgenoot.
Een briefje van het vriendje van mijn verhuurster met de vraag of ik hem wil smsen als ik het cadeautje dat zijn vriendinnetje in haar kamer voor hem achtergelaten heeft, heb gevonden.
Rode wijnvlekken.
Utrecht in de zon in september zoveel prettiger en mooier dan vorig jaar.
Kennismaking met huisgenoot 2: aan de ontbijttafel. Hij zette heel sociaal dat wat hij aan het kijken was uit toen ik in de keuken een eierkoek stond te smeren, maar ik wist niet wat ik moest zeggen om deze situatie minder ongemakkelijk te maken, behalve "Ik heb nu een beetje haast maar ik hoop dat we binnenkort wel een keer samen kunnen eten?" Ik had geen haast. Het naaktslakje dat gisteravond in de keuken op bezoek kwam, was er niet meer.


Zie je? Komt vaker voor.


[22:10 03-09-2014] Rafaëlle: Dat
[22:10 03-09-2014] Rafaëlle: Tevens loopt er een naaktslak door de keuken
[22:10 03-09-2014] Rafaëlle: Ik weet even niet wat ik met hem aan moet.
[22:12 03-09-2014] Papa: Tja je hebt groot wereldleed en klein...
[22:13 03-09-2014] Papa: Grote lepel pakken en snel handelen. Slakken zijn van nature traag.
Vandaag was ik in Wikipedia en elders land om onderzoek te doen naar alle mogelijke dingen die iets meer reikwijdte bieden voor het Klinkersding dat ik moet maken. Het gaat over de vier orthodox-joodse broers die ik in Birkenau zag - maar nu weet ik ook weer alle dingen die ik niet van de nazi's wilde weten en wil ik echt heel graag naar buiten.
Ik wil een kus, een echte.

O jee.

Is het normaal dat het middelpunt van mijn voet heel gevoelig is? Daar jeuk hebben (muggenbult - JA HOE DAN) en dan krabbelen is niet okee.


Dit is een verdrietig slaapliedje. En het is eng toevallig want terwijl ik het regenstukje schreef shuffelde Itunes dit en het begint met Oh today I'm just a drop of water. Maar goed. Het is eigenlijk dus helemaal niet verdrietig maar juist hoopvol want het gaat over hoe zij een atoom is en hij misschien ook en dat ze dan samen iets kunnen worden aan het begin der tijden.
Dat vind ik wel een beetje intens. Maar dat is okee. De melodie is fijn voor regen en ergens in november verdrietig in bed liggen.
Hallo herfst. Hallo school. Hallo eerste college (zonder boeken zonder fiets met duizend gedoe maar hoera weer studeren!). Hallo enge acteurs voor wie ik kennelijk een stuk moet gaan schrijven (dit is niet okee dit is niet okee dit is niet okee). Hallo weer op mezelf wonen. Hallo morgen eierkoeken met honingpindakaas zoals toen we de film opnamen. Hallo wordt een beetje een vervelend woord zo. Ik ben hier niet hipster genoeg voor, ik ga wel gewoon liedjes delen en douchen.
Vandaag voelt als zo'n regenachtige middag waarop je echt beslist ergens heen moet, en je hebt voor de verandering wel een paraplu bij je, maar de wind is zo agressief dat dat toch een slechte situatie blijkt, want je doet jezelf pijn en je paraplu is na vijf meter kapot. En dan regent het heel hard en kun je wel onder een richel gaan staan schuilen, maar de wind is genadeloos en waait alle druppels alle kanten op, waardoor je hoe dan ook doorweekt raakt. En dan is er dat moment dat je je afvraagt waarom het je eigenlijk kan schelen, het is immers maar water.
Het leukst aan wok eten is het doosje. In Leiden zijn twee leuke lieve mensen, een man en een vrouw, die samen de beste wok die ik ooit gegeten heb maken, met de beste broccoli, en Japanse sesamdinges, en dan in zo'n doosje, daar kan ik echt heel gelukkig een tijdje naar staren, en het allerfijnste is hoe het voelt om met zo'n doosje in je schoot op een bankje op de Beestenmarkt te zitten en dan met stokjes stukjes broccoli pakken, en te bedenken dat ik met stokjes kan eten, en leestekens of zinnen die eindigen zijn overrated, en Lot at sushi, dat vind ik vies, maar het ziet er wel echt heel mooi uit, en wasabi is zo Kermitgroen. En ik kreeg bananenbrood van Lot dus de komende week heb ik het beste ontbijt ooit.

Nanananana

"Of wil je in ieder geval nog wel op een puur vriendschappelijke manier afspreken, ik bedoel, ik waardeer je gezelschap wel heel erg - Oké wie hou ik voor de gek, dat gaat toch nooit werken."

Kusje