Vandaag doe ik alsof ik een zakenvrouw ben. Ik vermoed dat zakenvrouwen niet fietsen. Op Utrecht Centraal zijn de stromen mensen soms echt overweldigend. Toch zag ik Sophie. Ik lees Jane Austen, daar wordt alles Victoriaans van.

"Mad Girl's Love Song"

I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you'd return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)



Sylvia Plath

Straatverlichting manifestatie vuurwerkshows

"What are you thinking of so earnestly?" said he, as they walked back to the ball-room; "not of your partner, I hope, for, by that shake of the head, your meditations are not satisfactory." Catherine coloured, and said, "I was not thinking of anything."
"That is artful and deep, to be sure; but I had rather be told at once that you will not tell me."
"Well then, I will not."
"Thank you; for now we shall soon be acquainted, as I am authorized to tease you on this subject whenever we meet, and nothing in the world advances intimacy so much."




"Gisterenavond ben ik begonnen met roken want iedereen die ik sprak werd er rustig van en we  inhaleren voorzichtig een beetje van kalmte, buiten, praten, rustig, rustig, rustig..."

Dat is ook zo. Vanochtend trok ik een naar rook ruikende (of stinkende. Stiekem vind ik het stinken) broek van gisteren aan. Ik vraag me af of ik een roker ben. Ik kan niet zeggen dat ik niet rook, want sinds ik vorig jaar bij Sophie ging wonen, heb ik dan wel niet iedere dag en zo nu en dan wel een week of twee niet, maar toch vaak genoeg een sigaret opgestoken. Ik weet niet helemaal of ik hier iets aan moet doen of tegen moet ondernemen.
Van mijn ouders kreeg ik net een broche uit Tallinn, een libelle met vleugels van barnsteen. Barnsteen is Ariël, en dit wordt dus het tijdperk waarin ik broches ga dragen. Lange nepparelkettingen erbij, soepjurken met heftige hakken aan, leve de ouwetuttigheid.

"Het is de wil van Zeus, laten we dat vooral niet vergeten. Hij heeft mij, zijn bloedeigen zoon, niet opgevreten, hij heeft me God van de oorlog gemaakt. Sluw."

Athena:       Zo bloedirritant hè, dat gezeur altijd, over hoe liefde alles overwint, die onzin?

Ares:           Ja, echt strontvervelend.

 Ares kijkt naar Athena en lijkt zich iets te realiseren. Hij lacht onaangenaam.

Ares:          Tenzij… dat nu juist –

Athena:       Wat?

Ares:           Ik vind het nogal onverantwoordelijk dat je de Grieken alleen laat vechten tegen de Trojanen, met mij als hun aanvoerder wordt dat een makkelijke strijd.

Athena:       Dit is niet onze oorlog!

Ares:           Dit is niet jouw oorlog. Nog niet.
                    Tot ik Achilles raak.

Athena:       Tot Achilles jou raakt.

Ares:           Dit was niet jouw oorlog toch?

Athena:       Hij heeft mij niet nodig.

Ares:           Om mij ook maar een haar te krenken? Ik dacht het wel.

Athena:       Je onderschat hem.

Ares:           Ik denk dat ik begin met zijn baard af scheren, en dan schiet ik misschien uit...

Athena:       Dat doe je niet.

Ares:          Ik hoef hem niet meteen aan mijn lans te rijgen. Ik kan ook gewoon een beetje... prikken?

Ares prikt Athena pestend in haar zij, maar Athena kijkt hem alleen maar ijzig aan. Ares weet dat hij met vuur speelt en lacht ongemakkelijk terwijl hij achter uit deinst.

(...)

Ares:           Maar dit is toch je kans om te laten zien wat je altijd rondbazuint?!
                    Je wil toch wel winnen?!

Athena:       Als ik meevecht – Ik sta hier boven.

Ares:           Hou toch op. Afrodithe lacht je ook uit als je niet mee vecht – en jij laat dus echt je beste vrienden vallen voor een wedstrijdje wie de mooiste is?!
                   Maar dat is niet het enige hè?
                   Als je mee gaat vechten loop je niet alleen het risico dat je zo razend van jaloezie wordt dat Afrodithe je daar om uitlacht.
                   Je loopt ook het risico dat ze ziet dat je meer geeft om Achilles dan om welke andere Griek.





Het was zo fijn om hier gisteren op te springen. Kaj zei dat het live veel beter was, en ook dat het origineel beter was dan de dance remix waar we op sprongen. Dat laatste is waar. Het is echt precies hoe deze tijd voelt; heel erge pieken, heel snel huilen om lieve dingen en om de mensheid, veel opwinding en spanning en sensatie en heel hard fietsen en rennen en bijna vliegen. En het is zo koud ineens en iedere keer als mijn handen ijsklompjes zijn moet ik een beetje lachen.
O ontbijtkoek :D

But if you close your eyes, doesn't it feel like you've been here before?

But I am gonna be an optimist about this.

Schrijfmeisjes

In de zijstraat naast het Janskerkhof zitten drie koffiezaken, op volgorde van hipsterheid: Douwe Egberts met zijn Lazy Noons en Heavenly Hazels (zoet met een druppel koffie en duizend slagroom), de Barbeton (hippe mannen en vrouwen met vlinderdassen, alles biologisch en verantwoord en overal macbooks) en dan de Brandmeesters, voor de koffiepuristen voor wie het woord ristretto net zo vertrouwd is als het woord afwasborstel. Met Rinske ging ik tijdens ons keuzevak Poëzie van Mark Boog daar koffiebonen voor mijn vader kopen. Hij is net iets te gelukkig met het nieuwe koffiezetapparaat, en hij was vrijdag jarig, vandaar.
Als je de keus hebt uit tien soorten bonen voor espresso wordt het wel een beetje ingewikkeld voor toch niet zulke schrijfmeisjes die normaalgesproken voor die Lazy Noons en Heavenly Hazels gaan. Het is de Sodade geworden, "Een zachte espresso vol liefde en lef" (braak). Het pakje ruikt zo lekker.

You will forget, I will forget

"So I kiss him, and there is the great dark sea ahead, and above the sheaves of yellow stars, shoals of cold, bright pieces of light, and the great wind, blowing always cold gulps and gusts of air, big and soft in the tree leaves, hushing, miracles are happening, and I, strange and elated with a new wonder, child-like in my sudden power, look with eyes large in love and amazement."
Sylvia Plath - The Unabridged Journals, July 1950 - July 1953 



Het is een flutfilmpje, maar dit had ik jou graag laten horen want zo is het nummer veel mooier dan op het album en ik denk dat het gevoel dat je hopelijk krijgt van "Er klapt hier een deur dicht, een huis met twee ramen open en wind door de straat - ik maak een kopje koffie, ik maak er twee voor ons. Je bent al beneden, je stapt al op de fiets, en boven wacht ik zacht, het einde van de middag is nog niet eens in zicht, en tot die tijd ben ik van niemand. En als ik wil, kan ik alles doen wat ik wil." is wat ik bedoelde. Okee als ik het zo overlees maakt het geen sense. Vraag het Annika maar. Die snapte wat ik bedoelde toen ik haar vertelde over de fladderjurkjes en Berlijn en milkshakes met roodwitte rietjes.

"Lise kijkt naar buiten en ze droomt, we wandelen voorzichtig door de bossen."

Het was best gek. Het was fantastisch, natuurlijk, maar het was ook best gek om Eefje liedjes te horen zingen. Ze was niet dezelfde Eefje, of ik was niet dezelfde Rafaëlle, en het was vooral gek toen ze Trein en Afdwaalt en Sneller zong. Sneller was het zogenaamd laatste liedje en ik dacht aan je. Het was gek om te praten over waarom ik haar muziek goed vind, omdat dat zo met jou samenhangt en met dat rare moment met mijn tekenboek in de Rotterdamse Schouwburg toen, weet je nog? Dat je ineens kon lezen wat ik echt dacht en van dingen van jou vond? En met mijn verjaardag natuurlijk, en toen twee december Sinterklaas vieren met de familie van mijn moeder en dat het eigenlijk al niet meer goed tussen ons ging. Ik had toen al moeten denken "als het niet gaat, gaat het niet", maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. Het was heel speciaal en heel, heel mooi. Ga er heen. Ik denk dat S. het ook heel mooi vindt. Het is heel grafisch nu en de band is fantastisch, vooral de bassist.
Net ontdekte ik dat er een paar straten verderop een binnenpleintje parkachtige constructie is met autobandschommels. Nu wil ik heel graag een feestje geven en dat we als de buurtkinderen naar bed en wij allemaal een beetje aangeschoten zijn, gaan schommelen tussen de treurwilgen. Ik heb daar echt heel veel zin in en ook in rode wijn rozig zijn en in zo meteen en wieeeee.

Zwoelezomerliedjes kunnen ook heel goed in de bijna winter

"Ik heb nog wel een appeltje met die Atheners te schillen."

Ares: Knuffel jij wel eens iemand?
Athena: Ha. Pff. Knuffel jij wel eens iemand?
Ares: Ja. Zo vaak, maar ik trek mijn harnas uit.
Athena: Nee.
Ares: Ja, dan heeft het geen zin. Iemand in harnas knuffelen is nutteloos, daar voel je niks van, alleen maar staal.
Athena: Juist ja. Laat me los.
Ares: Nou, dat. Jij hebt dat harnas aan en je haar en je gezicht zitten altijd onder je helm. Het enige dat iemand anders te zien krijgt, zijn je ogen, en die zijn eh… fel.
Athena: Niet fel! Ze schitteren!
Ares: Jij bent best eenzaam hè?
Athena: Eenzaam?!
Ares: Jij bent echt heel erg eenzaam.
Athena: Ik ga hier niet eens op reageren.
Ares: Dat komt me goed uit.
Athena: Laat je me dan nu met rust?
Ares: Vooruit. Ga jij maar lekker zitten nadenken. O. Hera maakt gyros vanavond. En souflaki.
Athena: Waar hebben we dat aan te danken?

Ares: We moeten wat taaie Grieken verwerken.


Nu ben ik de ongemakkelijke huisgenote die haar kamer niet uitkomt tot de familie van een andere huisgenoot weg is. Ik ben er niet trots op. Maar ik ga er ook niks aan doen.
Morgen komen Annika en Nienke eten en ik wil melanzane maken, dus ging ik vandaag naar de markt in Leiden om groente te kopen. Het was bijna net zo leuk als de markt op Blaak. Ik voelde me weer een intense studentikoze jaren zeventig tut met mijn papieren zakken perssinaasappels en verse munt. Ik was zielsgelukkig en ik vond het maar een beetje raar dat twee willekeurige vrouwen het nodig vonden om random tegen me aan te gaan praten over op hun leeftijd letten of nep kevers in keukenkastjes leggen. Lucy heeft een enorme kater, wat ik stiekem wel schattig en grappig maar vooral zielig vond, en muntthee met honing helpt overal tegen.  Mijn andere huisgenootje is echt stapelgek - maar dat went wel. Hoop ik.

:)

"I lerned nevere rethorik, certeyn;
Thyng that I speke, it moot be bare and pleyn.
I sleep nevere on the Mount of Pernaso,
Ne lerend Marcus Tullius Scithero.
Colours ne knowe I none, withouten drede,
But swiche colours as growen in the mede,
Or elles swiche as men dye or peynte.
Colours of rethoryk been to me queynte;
My spirit feeleth noght of swich mateere.
But if yow list, my tale shul ye heere."
Hoera herfst! Het is zo koud in mijn kamer dat ik me afvraag waarom ik dacht dat het een goed idee was om mijn dikke dekbed in Schiedam te laten. Ik ben ook zo stom geweest om dinsdag te roken waardoor ik nu keelpijn heb - eigen schuld dikke bult, maar het maakt niet uit, want thee met honing in bed drinken is fijn, en door de blaadjes schoppen is het leukste dat er is, en er zijn weer goudreinetten om appeltaart te bakken, en buiten kun je je handen weer diep in de zakken van je winterjas steken en je neus onder je sjaal doen als het te koud is, en de komende tijd wordt zo leuk!

Kus

De Hoogvliet is een beetje een gekke winkel, maar gisteren liep ik langs het brood toen ik een jongen hoorde vragen "waar het kokosbrood lag". Ik moest van binnen lachen omdat ik het aandoenlijk vond dat deze jongen/man kokosbrood waarschijnlijk voor zich zag als een tarwe of een witbrood. De jongen die over het brood ging, begon aan een vage uitleg, dus ik bemoeide me er mee en zei: "dat ligt bij het broodbeleg!" en liep door. Even later zag ik hem (de kokosbroodman) voor de vleeswaren staan dralen. "Weet je ook waar het precies ligt?" vroeg hij wanhopig. Toen zijn we de halve winkel doorgelopen, op zoek naar de hagelslag en de pindakaas, die vlakbij ons beginpunt bleken te liggen. De man vond zijn kokosbrood. Hij keek er verbaasd naar, dit was duidelijk niet wat hij in gedachten had.
I'll wrap up my bones, and leave them out of this home, out on the road - two feet standing on a principle, two hands digging in each others wounds. Cold smoke seeping out of colder throats, darkness falling leaves nowhere to move.


Omdat je nooit teveel Nirvana covers kunt hebben, dankjewel Anne.

Ik mis mijn ouders

Ze zijn op vakantie in de Baltische Staten. Ik wil dat het zondag is, en dat zij in Schiedam zijn, zodat naar huis gaan zin heeft. Ik wil mijn moeder knuffelen en de Andrélon Glansshampoo in haar haar ruiken. Ik wil mijn vader pesten met zijn koffiebonenobsessie. Ik wil met mijn broertje tijdens het middageten een front tegen mijn ouders vormen en dan eindeloos discussiëren over onzin. Ik wil voor ze koken, en dat mijn moeder ons quasi-onverschillig aankijkt terwijl wij allemaal weten dat ze ijs als toetje wil, en daarna met mijn vader en broertje het zondagse servies afwassen. Ik wil dat we alle vier in de woonkamer een programma dat mijn moeder ons wil laten zien kijken. Ik wil dat mijn vader voor hij gaat slapen vraagt of ik het internet uit wil doen, ook al vind ik dat normaalgesproken bijzonder irritant. Ik wil zo'n zondag. Volgende week maar.

Deze (link onder deze, ik denk altijd dat niemand dat merkt dus ik zeg het er vanaf nu bij) tumblrman schrijft het.

Rebound
Terwijl ze haar deur opent stop ik met twijfelen of dit een goed idee is. Ik heb haar vanavond ontmoet in een bar in de haven. We hebben weken terug eens koffie gedronken, gezoend en het daar verder bij gelaten. En vanavond was ze de eerste die reageerde op alle lijntjes die ik had uitgegooid, en dus hebben we samen wijn gedronken, gelachen, gezoend. De hele weg naar haar huis heb ik zwijgend naast haar gereden, niets om te zeggen, alleen de gedachte dat dit een vergissing is steeds sterker in mijn hoofd.
Die gedachte is gestorven. Haar voordeur is nauwelijks dicht of ik duw haar tegen een muur. Ik ben dronken, en ik weet dat ik dronken ben, een gevaarlijke cocktail van gewaarwordingen. Ze kreunt wanneer ik mijn handen over haar dijen laat glijden. “Je bent een rebound,” fluister ik plots. Ik ben verder heen dan ik dacht. Ze houdt mijn hoofd even vast en lacht. “Jij ook,” mompelt ze. Even voel ik een steek van pijn waar mijn trots zou kunnen zitten, dan grijns ik. “Til me op,” zucht ze. “Ik heb gewacht op armen die me wel willen dragen.”
"Wil je me over haar vertellen?" vraagt ze wanneer ze uit de keuken terugkomt met twee biertjes. Mijn blik gaat van haar blonde haren naar haar sleutelbenen, naar beneden naar haar borsten, haar buik, haar venusheuvel en haar benen. "Liever niet," zeg ik. Ze knikt. "Gelukkig maar, want ik wil niets over haar weten," zegt ze.
Deze
Misschien moeten overbrugmeisjes wat minder direct worden. Of dit overbrugmeisje dan, in ieder geval. Pijn afleiden kan ook door er gewoon te zijn en niets te doen, sterker nog, dat kan beter. (...)
Volgens mij had ik dit destijds ook al bedacht maar ging dat een beetje verkeerd omdat het overbrugmeisje voor de verandering er zelf niet vandoor wilde toen het allemaal een beetje te heftig werd. Ik denk nu heel erg aan die uitdrukking over schepen achter je verbranden en bruggen in de fik steken, maar dat gaat niet echt ergens over. Ik denk alleen, nu ik een verhaal over een ander overbrugmeisje lees, WAAROM doen we dit? Waarom is er een slag meisjes dat eens in de zoveel tijd de leegte die een meisje (van het prinsessen of titelheldinnen slag) achtergelaten heeft, op komt vullen? En waar zijn alle overbrugjongens? Mannen? Kunnen die niet de overbrugmeisjes tot hun raison d'existence maken? Twee mensen die allebei compleet fucked up zijn, samen over verlichtte bruggetjes wandelend, dat is echt wel een goed idee.
And then we kiss and his lips turn into sand
And the whole of him cascades through my hands
Making a castle on the floor
Then I'm alone again
No keys and three doors
And a smoke filled room


Schommels zijn de beste.

I used to dream of
adventure
when I was younger
with lungs miniature,
but now we're killing
our brain cells -
Is this called living
Or something else

I'm a flying kite in the breeze, just, restlessly seeking images a child needs to help them sleep

I'll escape with him,
Show him all my skin
Then I'll go, I'll go home,
Amsterdam
Vanochtend heb ik voor het eerst in dit huis pannenkoekontbijt gemaakt. Het was gek, want we hebben van die gekke kookplaten die voor geen meter werken, maar uiteindelijk lukte het wel - en toen ik een hap nam bedacht ik ineens dat pannenkoeken en naturel ribbelchips me allebei aan goed en dan dus ook echt goed zoenen doen denken. Dat is echt een hele rare associatie, ik hoop dat andere mensen dat ook hebben en ik niet de enige weirdo ben - maar het is misschien ook niet zo gek want pannenkoeken en naturel ribbelchips zijn allebei ook gewoon heel fijn.

“No . . .” she said. “I just don’t think it’s a tragedy.”
“It’s the tragedy,” Mr. Stessman said.
She rolled her eyes. She was wearing two or three necklaces, old fake pearls, like Park’s grandmother wore to church, and she twisted them while she talked. “But he’s so obviously making fun of them,” she said.
“Who is?”
“Shakespeare.”
“Do tell...”
She rolled her eyes again. She knew Mr. Stessman’s game by now. “Romeo and Juliet are just two rich kids who’ve always gotten every little thing they want. And now, they think they want each other.”
“They’re in love . . .” Mr. Stessman said, clutching his heart.
“They don’t even know each other,” she said.
“It was love at first sight.”
“It was ‘Oh my God, he’s so cute’ at first sight. If Shakespeare wanted you to believe they were in love, he wouldn’t tell you in almost the very first scene that Romeo was hung up on Rosaline. . . . It’s Shakespeare making fun of love,” she said.
Nu begrijp ik waarom grote stormen mensennamen krijgen.

Shockverliebt


(het stormt zo en ik droomde weer zo raar en het was koud en toepasselijk onweer)


"Agent Cooper loves coffee. But agent Cooper likes his coffee black (...) God, I love this music. Isn't it too dreamy?"


Vandaag wordt een rare dag. Ik droomde heel raar en werd wakker met Audrey's Dance in mijn hoofd, en het eerste echte geluid dat ik hoorde was de hoosbui buiten - en ik heb vandaag mijn eerste tentamen. Okee dat ik denk dat het een rare dag wordt heeft niks met de andere componenten te maken; Twin Peaks muziek maakt van alles een creepy detective.
Herfst zegt niet zoveel, Fall des te meer. Met de blaadjes verdort ieders zomerzorgeloosheid. En de kastanjes in het parkje naar mijn huis vallen uit de bomen, op het asfalt barsten ze uit hun groene bolletjes, en worden kapotgereden door de fietsers, of kapotgestampt door de kinderen.
“Human beings are funny. They long to be with the person they love but refuse to admit openly. Some are afraid to show even the slightest sign of affection because of fear. Fear that their feelings may not be recognized, or even worst, returned. But one thing about human beings that puzzles me the most is their conscious effort to be connected with the object of their affection even if it kills them slowly inside.”
Sigmund Freud

"Imagine a student retaking a course. Three years ago, the subject didn’t interest this strictly fictional student much. She was quite lazy and underestimated the worth of knowledge. The student passed the course with a satisfactory grade, but now that she has gotten older and wiser, she wants to do better. Instead of asking for exemption, she retakes the course."

Waarom ook alweer? Nu ben ik weer even Frans aan het spijbelen in de vierde klas en fiets ik in februari met Merel en Loes naar Twilight. Alle drie zijn we geen vampieren fangirls, we snappen eigenlijk niks van die hype, maar bijna zeven jaar later (zeven jaar?! hoe dan?!) wilde ik de film herkijken vanwege het landschap en de regen en de algehele kilte en grijze, bleke, beboste leegte. Want het is herfstvakantie en in die tijd zat ik dan nu met mijn ouders in zo'n soort gebied te vieren dat het herfst was - maar nu zit ik in een nog redelijk zonnig en knus Leiden midterms voor te bereiden en mijn ouders hangen rond in Vilnius.
Zondagen zoals deze. Zelfs huiswerk maken is fijn. Gewoon op bed kunnen zitten schrijven zonder ergens naar toe te hoeven.
Toen het regende, toen ging ik naar je toe 
Je had niemand nog gedag gezegd die dag 
Had je iedereen op stil gezet

Laten we hopen dat het vanzelf gaat, dat we niet moedig 
hoeven te zijn, dat alles zin heeft, voordat we zin geven 
We durven niet goed, we durven niet veel, we durven vooral van alles niet, 
niet nu we
Wachten totdat steen hier vanzelf zand wordt, en dat zee hier vanzelf land wordt, en, en, 
en ik haal de wereld er nog bij nu, ik vermaak ons immens klein nu, en, 
en

Vandaag is zo'n dag en volgende week rond deze tijd gaan we nu bijna naar Eefjuuuh lalala.

Chocolademelk



But it's easy simply to head for the heat. Van 'head for the heat' krijg ik samenhang-en-alliteratie-en-schrijftermen-die-ik-niet-weet-vlinders. Dit is tekstueel zo'n sterk nummer dat het me niet uitmaakt wat de associaties zijn.
Gisteren gaf een dispuutsgenootje een 21-diner. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte en het was heel, heel erg leuk, en ik voel me nog steeds vereerd dat ik was uitgenodigd. Het was heel gezellig en leuk om haar 'middelbareschoolvriendinnen' te ontmoeten, het was leuk om ongemakkelijke verhalen over het dispuutsgenootje in kwestie te vertellen, en het was ook heel leuk om haar ouders en zus te ontmoeten. Het diner was heerlijk, en het voelt heel speciaal om in iemands huis te gast te zijn en prachtige gerechten opgediend te zien worden. Het was ook prettig dat niemand zijn smartphone in de niet bestaande zak van haar chique jurkje had, zodat we allemaal echt een gesprek konden voeren en naar elkaar luisteren zonder ergens anders mee bezig te zijn. Ik was te moe om mee uit te gaan, dat was jammer, maar waarschijnlijk heeft Daniëlle wel een trend gezet. Het was zo leuk dat we nu allemaal overwegen om een verlaat 21-diner te organiseren.

De kleur en de ongetwijfeld zo zachte zachtheid van die trui.
Dit is stom.

Deze.


Vandaag is weer een boycotdag. Ik denk dat ik gewoon niet naar college ga en in plaats daarvan ga leren, dan is het verantwoord.


Wauw. Alle Chanel N°5 commercials, en met name die met Audrey Tatou, zijn mooi, maar dit is wel weer van een heel andere orde.
Gisteren was zo leeeeeeeuk. Met geïnteresseerde eerstejaars infiltreerden we de McDonalds, in galakleding, om niet op te vallen tussen de kapitalisten. Het was briljant.




Ik ben al de hele avond Twin Peaks aan het luisteren en het is zo fijn. Vandaag was een hele vage droomdag. Ik heb een nieuwe mascara gekocht. Een hele heftige waar ik bizar lange gekrulde wimpers van krijg (ik ben er zeer content mee) en ik moet nog steeds bedenken wat ik Daniëlle cadeau ga geven en met welk goed verhaal. Mijn ouders gaan morgen naar de Baltische Staten en ik moet eigenlijk slapen maar ik wil nog notulen uitwerken.

Malt liquor on your breath, my my

Wat kan het ook schelen, je mag dit wel weten. Die eigenlijk enalaatste maar in mijn hoofd laatste keer, waren we misschien te dronken en door die gestoorde hakken hoefde ik niet op mijn tenen naar voren te leunen, maar de spanning was dezelfde. Dat korte, heel heftige moment stilte, waardoor mijn hele lichaam onder hoogspanning stond. Toen je me kuste, spatten al mijn gedachten uit elkaar als het vuurwerk op de Erasmusbrug. Je mag best weten dat ik nog steeds zenuwgiechels omhoog voel bubbelen als ik me voorstel hoe je glittersterretjes mijn keel in blies - ook al zullen we dat nu niet meer doen. Je kunt iets zo willen dat het gevaarlijk is, en omdat het niet mag, is het willen op zichzelf al genoeg afleiding. Als het goed is merk je er niks van, maar als we praten, babbel ik soms op de automatische piloot omdat ik aan andere dingen denk. En ik wil dat je dat weet, omdat ik denk dat het geen kwaad kan als mensen weten dat ze andere mensen bezighouden.

A fire in his eyes, no, I saw it, he's bleeding from his brain and his wallet, he's sick and he's taken, but honest, the liquor on his lips I just can't resist. As close as I'll get to the darkness, he tells me to "shut up, I got this".


Waarom zitten er zo weinig uren in een dag? Waarom heeft een mens niet eindeloos energie en concentratievermogen? Mag het alsjeblieft droog zijn als ik zo de deur uit moet? Mag ik vanavond alsjeblieft een milkshake en heel veel te zoute frietjes? Ik kijk er veel te veel naar uit om McDonalds te eten, maar het voelt stiekem altijd nog een beetje zoals toen ik klein was. Okee dei ex machina en huiswerk okee. Ik wil alleen maar somersault luisteren vandaag en voor me uit staren en ugh. Zero 7 is zo dromerig.
De huid rond je ogen is heel zacht. Vanavond zag ik een jongen met armen die hij langs zijn lijf liet hangen, licht aangespannen, en gekromd, met zijn handpalmen geopend. Net als een Orang Oetan, of als iemand met zware boodschappen. Of alsof hij je maar zo zou kunnen omhelzen. Hij danste heel fascinerend. Hij draaide eerst zijn voeten en dan pas zijn bovenlijf, alsof zijn voeten beter wisten waar hij heen moest dan zijn hoofd.
Hihi

O jee
"A somersault (obsolete French word sombresaultOccitan sobresaut; and Latin - supra, over, and saltus, jump, and in gymnastics a Salto) is anacrobatic exercise in which a person's body revolves 360° with feet passing over the head. A somersault can be performed either forwards, backwards, or sideways and can be executed in the air or on the ground. When performed on the ground it is normally called a roll."
"Life is awesome, I confess
What I do, I do best.
You got nothing, I got tested
And I passed, yes.

Lay me down tonight, 

in my linen and curls, 
tell me something like, 
I'm your favourite girl - this is my show."
Roodroze thee en cassave kroepoek is het beste stresseten. Mijn vader eet tijdens het maken van moeilijke preken altijd Japanse mix. Het gaat erom dat je knapperend kauwt, dat je de stress in je mond verpulvert. Ieder kroepoekje is nu een boze gedachte aan zaterdag te laat zijn gaan slapen en morgen teveel moeten en me nu niet kunnen concentreren. Het is ook al best een tijd geleden dat ik kroepoek at, daarom is het extra leuk. Ik wou dat ik er een audiobestand van kon maken zodat jullie zouden kunnen horen hoe hard dat geluid is.



"What is worse? Feeling hungry or knowing you've eaten?"

Lieve Mia en Ana,

Dankjulliewel voor al jullie harde werk. We kregen het er koud van. Ons haar viel uit, maar in ruil groeiden er donshaartjes op onze wangen, en we hebben eelt op ons verzwakte hart. Het doet er niet toe, maar we werden overal zo moe van. We hadden weinig tegen jullie in te brengen. Als het zwart voor onze ogen werd na het hardlopen, zeiden jullie dat hardlopen toch nauwelijks iets verbrandt. 
Dat is wetenschappelijk bewezen, dus een partje grapefruit minder. De pukkels op onze droge kinnen scrubten we braaf weg, we slikten nog een pilletje, en dronken onze twee liter water. Water met citroensap. Twee liter groene thee. Een halve liter wodka. Een halve liter jenever. 

Dit was ons feestje, we zijn mooier als we af en toe huilen. We zijn sterker dan de anderen. We wankelden op onze torenhoge hakken, en vielen flauw tegen de bar. Dunne vriendinnetjes, overbezorgd. Doktoren, die weten dat dik zijn ongezond is, stapelgek geworden, staken sondes in onze handen. We trokken de sondes los.

Maar Mia, Ana. Sue is niemands beste vriendin. Ze is stil en sluipt binnen als een ongenode gast op een feestje… ons feestje. Sue brak in en verstoorde ons spelletje. Stilletjes zat ze aan de kant toe te kijken, ze fluisterde en grimaste: “Het is maar een spelletje.”, net als jullie, maar plotseling werd dat een raar zinnetje. Als Sue iets leuk vindt, is het menes. Ze lacht zo leeg.





Lana, how I hate those guys

Remember how we used to party up all night, sneaking out and looking for a taste of real life. Drinking in the small town firelight (Pabst Blue Ribbon on ice). Ribbons in our hair and our eyes gleamed mean, drinking cherry schnaps in the velvet night...

(Ik ben aan mijn boulimia verhaal bezig, maar het moet meer worden dan het zoveelste kotsverhaal).
en fucking ;aksjdfa;sdfk;ja argh taffes kutzooi in alle aspecten van het universum WAAROM.
It's our world, the picture-book girls
Say you don't want it, say you don't want it
Don't you ask me if it's love my dear,
Love doesn't really mean a thing around here
The fake scenes, the plastic-made dreams
Say you don't want it, say you don?t want it

WAAROM

Raak ik mijn enige lippenstift kwijt als ik 'm op wil doen?
Vergeet ik dat ik naar de Albert Heijn ging om een Engels boek op te halen en kom ik terug met schoonmaakdoekjes en broccoli?
Ga ik naar een feestje met het idee om niet te drinken en tot twee uur te blijven en zit ik hier nu om half vijf met rare mixdrankjes in mijn systeem?
Vergeet ik het plastic tasje met daarin antibacteriële zeep en de handleiding hoe ik die helix piercing moet verzorgen ergens in Leiden en denk ik daar pas aan als ik om half vijf thuis kom?
Maak ik binnen no time weer een teringzooi van mijn kamer?
Rook ik?
Doe ik verdorie nooit op tijd mijn huiswerk?

Het deed bijzonder weinig pijn. En nu voelt mijn hoofd asymmetrisch, dus eigenlijk wil ik er in mijn andere oorschelp ook heel graag weer één. Als micro dermals niet zoveel pijn deden... en deze anti-helix sak;jfda;krafja;jslf.


Zucht. Ik haat naalden :(




Vandaag is ook de dag van de intense indie ontdekkingen. Ik stuit net hier op en dit illustreert wel wat ik bedoel, ook al is dit echt een intens foute boyband met rare kapsels - ik snap ook niks van het einde - en ik wil ook zo'n jas en dat dat me dan staat - CARE.
Als de narigheid ons over drie weken velt, hoe ga je die drie weken dan besteden? Wat wil je nog doen voor het te laat is? Nu irriteer ik veel van jullie, maar dat maakt me niet uit. Het helpt me in slaap komen om zulke lijstjes te maken en die af te werken. Ik zou niet heel veel anders doen dan nu, maar ik zou sommige mensen nog op zoeken, en ik zou een willekeurige, maar lief en leuk ogende jongen zomaar aanspreken en hem vertellen dat ik de Liefde van Mijn Leven in 24 uur wil. Hij hoeft niet echt verliefd op me te zijn, hij hoeft me alleen maar leuk genoeg te vinden om eventueel verliefd op me te willen worden (maar daar is toch geen tijd voor). Stel dat we elkaar rond 22:00 ontmoeten. Dat is wel een goed tijdstip om in te zijn voor rare voorstellen. We ontmoeten elkaar te midden van heel veel andere mensen die elkaar ontmoeten. En dan beginnen we met praten. We drinken koffie te midden van andere borrelende mensen, en we praten, en we lezen samen een versleten krant op zoek naar grappige koppen boven wonderlijke artikelen over alle bedreigende maar ook leuke dingen. Ik doe op de dag waarop ik dit ga doen mijn lievelingsklokrokje en blouseje aan, en mijn Jenny Lee laarsjes. Hoe hij er uit ziet maakt me niet uit, zolang hij maar vriendelijke ogen heeft en leuk lacht. We drinken een heleboel koffie, want we blijven de hele nacht op. Om 01:00 gaan we ergens heen. Ik mag bij hem achterop zijn fiets, en dan fietsen we door de stad naar zijn huis. En onderweg stoppen we om een mooi stukje van de route wandelend af te leggen, en we ademen heel diep de nachtlucht in, en misschien zijn er lichtpuntjes, of mooie dingen op straat. We lopen over zebrapaden en kopen karameltoffees en sigaretten bij de nachtwinkel. En als we bij zijn huis zijn, gaan we eerst op de drempel zitten roken, en boven drinken we thee en laten we de gordijnen open, en dan gaan we zitten praten en steken we kaarsen aan en krijg ik één van zijn truien en die ruikt naar hem. We laten de ander alle mogelijke muziek die we mooi vinden horen, en daar praten we over. En dan zoenen we voor het eerst. En dan vrijen we voor het eerst. En dan praten en vrijen en praten we tot het ochtendgloren, met de gordijnen open, zodat we het licht kunnen zien veranderen. Dan gaan we samen douchen en tandenpoetsen en haren kammen en er op ons mooist uit zien voor elkaar, om daarna ergens te gaan ontbijten met croissants en sinaasappelsap en koffie en warme chocolademelk. Het maakt me niet uit wat we doen. Misschien weet hij het wel. Misschien kan hij me leren skaten, dat lijkt me wel wat. En gewoon een tijdje onder een grote esdoorn zitten om naar de bladerkroon boven ons hoofd te staren. Eigenlijk wil ik gewoon eindeloos met hem praten over onze levens tot nu toe en wie we zijn en wat we nog hadden willen doen en alles waar we over nadenken en wat we weten dat de ander niet weet. Ik hoop dat hij iets heel anders heeft gestudeerd dan ik, zodat hij allerlei dingen weet waar ik nog nooit van gehoord heb. En misschien moeten we in slaap vallen onder de boom, met de zon tussen de blaadjes door op ons gezicht, en als we wakker worden hebben we allebei honger, maar we gaan boodschappen doen om heel uitgebreid te koken. Ik wil nog een keer een kaneelbrood bakken, en de lekkerste pasta ter wereld maken. En na het eten wast hij en droog ik af en dan is het weer 22:00 en houdt het op.
Leven is zo kostbaar. Ik wil niet dat alles kapot gaat.
Eén van de beste gevoelens ooit is misschien wel je fiets terugvinden als je bang bent dat 'ie gejat is. Dat overkwam me net. Er reden geen bussen meer, en naar huis lopen terwijl ik moest plassen leek verschrikkelijk, tot ik me na tien minuten verdrietigverward ronddwalen bedacht dat ik mijn fiets ergens anders neergezet had. En dan thuiskomen en niet het licht maar kaarsen aan doen, en nog even schrijven en artikelen over leuke dingen lezen helpt een beetje tegen de zwarte wolk in het midden van mijn borst. Alles is zo bedreigend en ik trek de wereld de laatste tijd soms heel slecht. Maar nu zit ik hier en ben ik veilig en vandaag was een fijne dag. Ik moet er stiekem ook wel om lachen, om alles wat zo ellendig lijkt en alle ironie en chaos en toestanden.
Het is de week van de studentikoze dingen. Net kreeg ik de uitnodiging voor het eerste 21-diner dat in mijn omgeving georganiseerd wordt en ik voel me bijzonder vereerd dat ik uitgenodigd ben :) wat doe je aan naar een 21-diner zonder dresscode?




Al het sarcastische, wantrouwige gezeik daargelaten, "anything helps."
Voor het eerst in Leiden brand ik een vanillekaars. Het ruikt nu zo fijn hier en ik ben zo gelukkig op dit moment (want mijn Hoofd KGB komt morgen Middle English uitleg geven en daarom heb ik voor het eerst driechocoladekoekjes gekocht en als hij ze niet op eet, eet ik ze dit weekend allemaal zelf op en dat wordt een feestje, en ik heb ook zin om te vergaderen en nieuw ondergoed te kopen en 's avonds bij mijn ouders te gaan eten en met mijn beste vriendinnen van de middelbare school rond te hangen en dan weer in Leiden zijn want zaterdag gaan we een helix laten zetten, als ik nog durf tenminste, en daarna ga ik een cadeautje knutselen voor een dispuutsgenootje en zondagochtend weer naar mijn ouders en mijn tante en maandagavond weer repeteren met Sarah en Lot en de sound scape musician 3.0 gozergastfiguur en dinsdag met sjaarzen McDonalds eten en dan mag ik mijn galajurk aan en ik ga sowieso (eindelijk!) een milkshake met een rietje drinken en tentamens bestaan niet tralalala ik wil geen punt zetten dus ik maak een )

Eén van de mooiste eerstejaars van SSR volgt dezelfde colleges als ik en vanavond heb ik voor het eerst met haar gepraat. Ze is zo bovenmenselijk mooi. Ze is pas zeventien, doet ook twee studies, en ze wil vanzelfsprekend bij de Witte Wieven. Ze was vol lof over SSR, en terwijl we het er over hadden vroegen anderen of SSR een soort Zweinstein was. Ineens bedacht ik me dat al die disputen inderdaad wel iets weghebben van Griffoendor (daar hoort Corduroy vanzelfsprekend bij), Huffelpuf, Ravenklauw en Zwadderich. Maar die sjaars dus. Iemand met zo'n leven dat vol horen houden, ik bewonder haar echt heel erg. Ze komt ook veel volwassener over dan zeventien. We raakten aan de praat omdat we allebei een zeven of acht voor ons essay zouden hebben gehaald als het becijfert zou worden, en we dat allebei niet hadden verwacht. Toen ik dit vak voor het eerst volgde, had ik als ik het me goed herinner voor het proefessay een vier. Het is zo'n rare gewaarwording om te bedenken dat ik drie jaar geleden geen ster gaf om wat me geleerd werd, en ik nu juist heel gelukkig ben als ik na een avond college met een hoofd vol nieuwe stof naar huis fiets.

"Blue jeans, white shirt, walked into the room you know you made my eyes burn

(...) but I still remember that day we met in December."
Het woord waar ik dit jaar denk ik het meest een hekel aan heb, is toch wel "sick". Gedeelde plaats met "hoppa" als uitroep. Ik weet niet waarom, maar ik krijg er zo'n jeuk van als ik iemand dat hoor of lees gebruiken.

"En misschien moeten we zeggen dat dit liefde is. En dat dit liefde is. En dat dit liefde is."

Gisteren heb ik voor het eerst een constitutieborrel meegemaakt. Dat was interessant. We hebben het gastenboek volgekliederd, ons laten aankondigen door de pedel met zijn pedelstaf (ik wilde die woorden gewoon even gebruiken, het was zo ontzettend raar), gepraat met andere bestuurswezens en de hele avond op hakken rond geparadeerd. Ik was gisterenavond erg dankbaar voor het bestaan van de barkruk, maar op hakken lopen lukt steeds beter, dus wie weet word ik ooit een dame. Wat een raar woord, dame.


Ik wil trouwens helemaal geen eenentwintig zijn. Ik stel me nu af en toe voor dat ik straks veertig ben en dan meisjes van eenentwintig zie en dat daar dan niks meer aan te doen is, zoals ik nu meisjes van twaalf zie en ik me met een steek ergens in mijn lijf realiseer dat ik dat ook nooit meer zal zijn. Okee dit is heel erg deprimerend. Veertig zijn is ook superleuk. Maar echt.


Schrijven vanuit drum & bass, negentien lacht me op dit moment ongelovig uit, twintig lacht besmuikt in haar vuistje, ik denk dat het heel goed gaat werken. Context: schrijven voor dans is heel, heel anders dan alles wat ik tot nu toe gedaan heb. Gisteren zag ik voor het eerst hoe mijn woorden (een stukje van de tekst is hieronder ergens te vinden), iets dat ik bedacht had, omgezet werd in beweging. Hoe twee danseressen een heel sensueel sexy frase maakten van wat ik had opgeschreven - dat was echt heel erg bizar en fantastisch tegelijk. Maar ze dansten dus hier op en voor volgende week moet er een verhaal over boulimia liggen (tja), vandaar.

And then the past recedes and I won't be involved

O John.
Toen ik in de vierde zat, gingen we in februari naar Glasgow. Daar wil ik nu weer zijn, en dat ik dan ook weer pas zestien ben, en daar met mijn ouders en mijn broertje musea bezoek. Mijn ouders waren er voor werk, dus we ontmoetten ook een aantal interessante en leuke Schotten. Of Stockholm. Dat was ook geweldig. Het gaat me niet zo zeer om het ergens anders zijn, maar meer om het gevoel dat ik in die steden en op die reizen had. Herfstig. Donker. Knus. Alsof er iets gaat gebeuren. Zo'n zeurderig verlangen naar iemand anders zijn, of naar specifieke onbekenden. Regen, windvlagen. Thee drinken in een pub waar de condens op de ijskoude ramen staat. Vandaag ging ik boodschappen doen en fietsend merkte ik pas hoe hard het waaide en dat de blaadjes loslaten. Eindelijk. Jee, herfst. Om het te vieren heb ik 's avonds weer voor het eerst appelmoes gemaakt en naar college winterschoenen aangetrokken. En nu moet ik me inschrijven voor tentamens Middeleeuws Engels en Literatuur en eh... hoe werkt leren ook alweer?


Verzoeknummer.

YAY

- erkenning van Sarah
- Lot zien, Lotte die ons ziet, Lot en Lotte die hetzelfde vest, dezelfde tas en dezelfde sokken hebben
- wakker worden met musk op mijn polsen
- anijsyoghurt
- mogen schrijven voor Sarah, Noufri en Pluck
- mogen studeren, met al gemaakt huiswerk
- gestreken kleren
- Knofje-knotje
- TWIN PEAKS KOMT TERUG
- dat mijn fiets nog niet gestolen is!
- sinaasappels.
Gisterennacht regende het zo mooi zachtjes buiten. Ik lag in bed en het was heel stil behalve de regen, het was heel fijn.

Jim brought me back, reminded me of when we were kids


"Ik zit op de wc en ik ben aan het bellen. Ik tel de richels tussen de tegels, kijk naar de patronen, ik zie er schreeuwende gezichten en giraffen en vliegtuigen in. Hij doet de deur open. Hij doet iets met wc-papier – hij vouwt het op, hij veegt mijn snotgootje schoon, net als vroeger, zoals mijn vader. Hij ziet wit. Hij hurkt voor me. Hij kijkt bezorgd en ik wil hem slaan. Mijn rok heb ik uitgeschopt, mijn slipje hangt over mijn panty. Hij durft niet naar de vlekken te kijken, ik zie het aan hem, we zitten zo dicht tegenover elkaar en die onderbroek hangt tussen ons in. Ik wil hem een duw geven. Ik wil hem tussen zijn ellebogen door in zijn buik schoppen, zodat hij achterover tegen de deur valt en ophoepelt. Ik wil alleen zijn. Mijn moeder huilt nog steeds, ik druk op luidspreker. Nu moet hij ook huilen. Ga maar lekker met z’n tweeën huilen, wil ik schreeuwen, hij kijkt me verbijsterd aan. Ik denk dat ik boos kijk. Ik denk dat hij het niet snapt. Hij snapt het niet met zijn hoofd op mijn knieën. Ik wil hem duwen. Ik wil hem nu weg of met zijn gezicht in mijn kut duwen. Kijk dan, ruik dan, proef dan. Ik wil dat hij het ziet, hoe wij daar langzaam wegsijpelen."

Grote meid.
Living in the dim light, there are people saying it's gonna be a long, long night, so we should be holding hands. It's never gonna be like the way it's meant to be, it makes no sense to me; we should be holding hands - will there be stars?


Van de zomer zag ik deze film voor het eerst in zijn geheel en ik werd er helemaal door betoverd. Ik wil 'm opnieuw zien om me weer zo te voelen als toen.
Vanmiddag liep ik mijn slaapkamer bij mijn ouders in toen ik me ineens herinnerde dat ik vannacht droomde dat we naast elkaar op de grond zaten tijdens een feestje. Er waren regenboog crèpepapieren slingers en er zat confetti vast in het tapijt. Het was zo'n huisfeestje waarop iedereen om je heen dronken idiote dingen aan het doen is, maar jij daar niet aan mee doet, en er is iemand die met de muziek rommelt waardoor er ineens over serieuze dingen gepraat en naar Keaton Henson achtig gekerm geluisterd wordt. Je zei dat je haar miste, en ik knikte, en daar samen zitten, confetti lospeuterend, kijkend naar de mensen die dronken idiote dingen deden, dat was prettig. Ik hoop dat dit zich ergens komende maand gaat voordoen. Dat zou koel zijn, want hoewel het niet heel ongewoon is, heb ik dan toch een soort voorspellende dromen.
"My swete cinamome." In Middeleeuws Engels kun je iemand prima 'mijn lieve kaneel' noemen. En terecht.

Ik hoop dat het zo gaat




Twee opdrachten af  - tijd voor Fight Club. O ja. Tyler verschijnt als gevolg van slapeloosheid. Kutzooi.

Maar Brad Pitt is hier wel echt ongelofelijk sexy en Edward Norton zo prettig sarcastisch en boos op de wereld en Helena Bonham Carter ziet er heel onverzorgd toch fucking sexy uit. Ik denk dat het nog steeds mijn favoriete film is, ook al word ik er naar van.

"What do you do for a living."
"Why, so you can pretend you're interested? (...) You have a kind of sick desperation in your laugh."

"Tyler, you are by far the most interesting single serving friend I've ever met. (...) See everything on a plane is single serving - "
"Oh I get it. It's very clever."
"Thank you."
"How's that working out for you."
"What?"
"Being clever."
"Pretty?"
"Keep it up then."

"You know what I mean, you fucked her."
"No, I didn't."
"Never?"
"No."
"You're not into her, are you?"
"No, God, not at all."
"Are you sure?"
"Yeah believe me, I'm sure."
"Well that's good, because she's a predator posing as a house pet. Stay away from that one. The shit that came out of that woman's mouth... I never heard."
"And try to stay out of your head, I've seen you invent the damnedest things there."


Toen ik op een zaterdag in de zesde klas naar de artEZ ging luisterde ik dit voor het eerst. Ik zat in een trein met raar aan elkaar geplakte tekstfragmenten op de deur, en dat gaf me toen nog een gevoel van zelfstandigheid en wereldwijs zijn en "volgend jaar ga ik studeren en dan is de wereld zus en zo". De wereld is anders dan ik toen dacht, en ik denk aan andere dingen dan toen, maar toch wel een beetje dezelfde als destijds en dat is het fantastische van herfst en van Ingrid.

Winst

Nu is het weer glow-in-the-dark sterren en truien over zomerjurkjes en benen in panty's in laarzen of warme schoenen, voor nieuwe-goudreinettes-herfstblaadjes-in-je-wanten-blazen-avonturen. Er zit niets meer vast in mijn borst of in mijn longen.
"Come over to my house, jump in the neighbor's pool, it felt nice, felt so niceAnd it was getting dark, you wrapped your long legs around me, I held on tightLying in my bed the unfamiliar sheets felt so cool on your skinWhen your daddy called, said you were at a friend'sAnd we walked the long way home
Going on, my first impression, I recall you wearing whiteThere was something sweet in the air, babe, that summer nightThere will always be another time to fall in loveIt never cuts you quite as deep as that first timeYou'll find out that the deepest cut is the first timeThe first times always cut the deepest"
Ironie.

Ik ga mijn eerste 'echte' galajurk (als in, tot op de enkels. Op de middelbare school wilde ik graag anders zijn dan de rest - zucht - dus kocht ik een soort taupé elfjesjurk voor het kerstgala) voor het Corduroy McGala kopen. Maar het is wel echt een hele mooie, ik stel me de hele tijd voor hoe die jurk aan gaat voelen op mijn huid en dat ik er in naar college moet en dat dat grappig wordt.
Gek genoeg voelt het zo fijn als wanneer een vliesje abrikoos/sinaasappel/nectarine ineens niet meer tussen mijn tanden vast zit. Vies hè?
Mijn broertje wil vandaag naar Amsterdam om een Vlaamse parka uit een legerdump, een hoge hoed en hipster truien van het Waterlooplein op te sporen - en ik moet mee. Eigenlijk denk ik, 'je stikt er maar in, we gaan een andere keer', maar vandaag ben ik verantwoordelijk. Vandaag schop ik mijn broertje zijn bed uit zodat we niet te laat zijn.

Hoi

Ik mis je. Ja jou.

Licht-puntje

Hihi.
You've got me all dressed up tonight, Springsteen on the radio