We spelen spelletjes Wie is het terwijl we wachten op het handjevol mensen dat onze Dramolettes komt beluisteren. We vallen zelf bijna in slaap, het duurt twee (!) uur. We hebben allemaal een stropdas om, maar bijna niemand van ons weet hoe je een stropdas strikt...

Vanavond laat ben ik ineens in de Achterhoek met negenenvijftig andere mensen. Ik vind het spannend.


Gemiste kansen



I wanna be a bottle blonde
I don’t know why but I feel conned
I wanna be an idle teen
I wish I hadn’t been so clean

I wanna stay inside all day
I want the world to go away
I want blood, guts and chocolate cake
I wanna be a real fake

I wanna be a virgin pure
A 21st century whore
I want back my virginity
So I can feel infinity

I wanna drink until I ache
I wanna make a big mistake
I want blood, guts and angel cake
I’m gonna puke it anyway

I wish I wasn’t such a narcissist,
I wish I didn’t really kiss
the mirror when I’m on my own
Oh God! I’m gonna die alone

Adolescence didn’t make sense
A little loss of innocence
The ugly years of being a fool
Ain’t youth meant to be beautiful?

Omdat het zulk grafweer is en alles hier altijd beter van wordt

Maar sterren. En sparkles.







Ik haat hospiteren. Het is tamelijk slecht voor je ego. In het kader van komende vrijdag iemand afblaffen omdat 'ie iets stoms heeft gezegd dat ook met mijn persoonlijkheid te maken had, ben ik niet echt in de stemming om na te gaan denken over mijn bestaansrecht en wat andere mensen van me denken. En al helemaal niet om berichtjes te lezen van mensen die me op grond van een getypt berichtje niet geschikt vinden om bij hen in huis te wonen. Dit wordt weer een topmaand.

Meh, ik mis Reus. Als ik in een huis terechtkom waar ik een konijn mag, lijkt het me wel gezellig als ik uit een asiel een konijn kan redden (helaas kunnen die zelden alleen zijn en is kluizenaarschap voor konijnen sowieso een minder goed idee). Of misschien moet ik gewoon wachten tot ik ooit een eigen huis en kinderen heb en hen het hok kan laten schoonmaken.
Lees de Volkskrant van dit weekend. Zowel de gewone krant als de Sir Edmund als Volkskrant Magazine. In alledrie staan rare, verbazingwekkende artikelen, ware columns en verwonderende foto's. Doe het, je krijgt er geen spijt van. Van terrorisme tot plastische vaginachirurgie en van sociale conventies op de roltrap tot foto's van mensen die gaan slapen, en ook nog een recensie van een film over dove relschoppers.

O en maak hummus. Het is het makkelijkste ooit en dan kun je je gezond voelen door er groente in te dippen en zo. (Dat deed ik vanavond, suprise surprise. 400 gram kikkerwerwten, twee eetlepels sesampasta (Tahin, op de markt bij de notenkramen), geperst teentje knoflook, zout, peper, citroensap en paprikapoeder in een schaal en staafmixeren tot je iets hebt wat er uit ziet alsof je het niet per se wil opeten, maar proeft alsof je dat wel wil, met wortel en bloemkool en paprika en broccoli. Of oldskool met pitabrood, dat kan ook.)

Dit is nu en morgen gaande


Als ik hier mee weg kom, ga ik van alles een show maken

Marianne:             
Ik ben heel wat minder obsessief met eten bezig.

Rafaël:                 
Mooi, want ik wil je het antwoord niet geven.
Het echte antwoord heb ik niet, en het cliché antwoord kun je maar beter zelf invullen.
Ik kom de plot al beëindigen als deus ex machina, dat moet nog wel een beetje geloofwaardig blijven.

Marianne:             
Waarom eigenlijk? Waarom ik?

Rafaël:                 
Ja iets met een wederkomst, maar jij was atheïstisch toch?
En je bent al - ongepland? - zwanger.
Dan kun jij de goede Marianne niet zijn.
Nogal cliché ook, zo’n verbastering van Maria.

(Rafaël stapt terug de douchecel in en doet de deurtjes dicht.)

(Eigenlijk wil ik Rafaël 'Okee doei!' laten zeggen, maar dat gaat echt te ver)

IJdeltuit

Het liefst doe ik alsof ik me alleen maar met intelligente dingen bezighoud, maar ik moet steeds constateren dat ik heel ijdel ben. Bij deze.
Vandaag kocht ik schoenen waar ik van alles van vind. Ze zijn van cognackleurig leer en met een halfhoge hak, van die schoenen om op te walsen. Voor van die wannabe studentes Engels met plooirokjes en schooltassen, of van die hautaine schrijfmeisjes met lange grijze jassen en een PaperBlanks agenda - o wacht.
Enerzijds vind ik mezelf een enorme tut, anderzijds probeer ik mezelf voor te houden dat ik er zo misschien een beetje minder meisjesachtig uit zie en vind ik het stiekem machtig interessant.
Ik kwam de schoenen tegen terwijl ik ging testen of ik na twee jaar eindelijk een parfum had gevonden dat bij me past. De Body Shop maakt al een tijdje muskusparfums en de nieuwe editie bevat geen bloemen, maar tabak, peper en kaneel. Door de kaneel werd ik nieuwsgierig (vroeger wreef ik kaneel uit op mijn huid en haar omdat ik zo wilde ruiken en stiekem is dat nog steeds een obsessie), maar tabak en peper klinkt wel spannend. Het ruikt heel warm en kruidig, een beetje zoals stoofpeertjes, nieuwe en bibliotheekboeken, herfst, ouderwetse winkels en brandhout. Dat wil ik natuurlijk heel graag.
Ik hoor mijn moeder al (mijn moeder is altijd tegen alles wat ik leuk vind en heeft helaas vaak gelijk (mijn oma vermoedelijk ook; vrijdag zei ze dat ze mijn haar te rood vond en mijn eigen kleur mooier vond... huilen)).


Pas sinds ik weer ben gaan hardlopen kan ik wat met Beyoncé en nu heb ik dit in mijn hoofd en stiekem vind ik Beyoncé toch wel een beetje koel omdat ze zo fierce is, en Jay-Z en zij samen ook superfierce zijn, en de tekst van dit nummer ook fierce en aantrekkelijk is, en alles is nu even fierce dus.
Vanochtend ontdekte ik bij toeval Doodle Time van Sarah Andersen. De dingen die ze tekent, vind ik pijnlijk herkenbaar. Ik denk dat ik voortaan maar gewoon haar tekeningetjes deel om aan te geven hoe ik de wereld ervaar. Op school, als we elkaars teksten lezen:


Morgen ga ik uit ontbijtschrijven (ik heb er nu al zin in), ik hoop dat ik ergens anders iets beters schrijf. Vandaag speelde de eerste tekst waar ik wel redelijk trots op ben en het was goed om gespeeld te zien wat er uit en anders kan. Toch kan ik niet anders dan wel tevreden zijn. Ik mocht het haar van de actrices vlechten en één van hen had zulk mooi prachtig lang haar dat ik er eigenlijk de hele dag duizend dingen mee had willen doen. Vanavond at ik zoete aardappel crumble, het was fantastisch, en nu moet ik dozen inpakken want dinsdag moet ik weer verhuizen. Deze week begint het hospiteerfestijn opnieuw, ik hoop dat het snel gaat en dat ik dan echt mijn eigen kamer heb, zodat ik er mijn boomhut van kan maken.

Help
Finlee: 
Mama, Daisy heeft iets doms gedaan.

Deanne: 
Die meneer die net naast ons stond wil niet met je trouwen!

Leanne: 
Wat?!
(...)
Op commando kotsen is gewoon geen optie, dus boulimia was nooit gelukt.
Binge Eating Disorder is ook een psychische stoornis.
Er zit gewoon iets niet lekker hierboven. 
Dat is niet mijn schuld.

The night expands, I am expanding
I watch your hands like butterflies bending
All among the myths and the legends we create
And all the laughing stories we tell our friends
Close the windows, clear up the mess
It's getting late, it's darker and closer to the end

Dit is van Nick Cave. Dit is prachtig. Het komt uit Wide Lovely Eyes, van Push The Sky Away. Een klasgenootje schrijft brieven aan haar idolen, daarom luister ik hier (toch) weer naar.

Oscar, help me

"Ontevredenheid is de eerste stap naar vooruitgang van een mens of volk."

Oscar Wilde

Alles tintelt

Soms stel ik me voor hoe je vingertoppen deukjes in mijn huid duwen, en je vingerafdrukken daar blijven liggen als een dun laagje ijs op de sloten: je ziet het maar net, en in de middagzon is het zo verdwenen, maar je voelt toch dat het vriest.

Ik ben echt een monster

Look at me now, look at me dancing again
Nothing really matters
Vanochtend heb ik karameltoffees gekocht. In de winkel zag ik een meisje waarvan een vriend van me zegt dat ze 'stevig' is. Ik vond haar niet stevig. Ik vind dat die vriend zijn bek moet houden. Ik ga nu thee drinken en karameltoffees eten en schrijven over moeders met eetproblemen en kinderen met eetproblemen en heeft niet iedereen eigenlijk gewoon een eetprobleem tegenwoordig?

Over een paar uur THE IMITATION GAME ik ben totaal niet overenthousiast, dus
Ik verbind de moedervlekken op je arm met elkaar. Nu staat je arm vol unieke sterrenbeelden.

Mag ik van jou een meetlint?

Zachtjes - ik ben op sluiptocht en maar één iemand mag me horen. Met mijn schoenen in mijn hand loop ik op mijn tenen door de gang, mijn wangen gloeien in mijn hier binnen veel te warme jas. Kom me tegen. Ik neem nooit de bus, behalve donderdag, dan laat ik mijn fietsbanden toch maar eens vervangen, en misschien kom ik wel niet meer uit Utrecht terug. Volgende week woon ik hier voor het laatst. Dit huis ga ik missen.

Ik hoop dat al dat toeval iets uitmaakt en betekent.

Het gaat niet zoals ik wil

Vroeger, toen mijn ouders vaak nog degenen waren die daar verschil in maakten, sprong ik dan op en neer terwijl ik 'ik wil niet ik wil niet ik wil niet!' gilde.

Daar heb ik nu ook wel zin in.

Maar ik ben te groot om te springen en springen terwijl niemand daar onder de indruk van is of last van heeft, lost niks op. Een fles wijn kopen ook niet - maar het is een begin. Mijn eerste eigen fles wijn met een kurk. Als je verkeerde dingen doet moet je het goed doen. Ik voel me nu een heuse, gedeprimeerde schrijfster, artsyfartsy en verdrietig, mislukt in het leven - maar ik zou dat allemaal niet opschrijven als ik niet stiekem de spot met mezelf zou drijven.

Mensen teleurstellen is een vervelend gevoel. Niet aan verwachtingen voldoen ook. Maar het allervervelendst is dat de HKU nu zoiets heeft van 'Joh, zoek het maar uit, jij moet het doen, we kunnen je niet helpen' en dat ik zelf geen idee heb wat ik moet uitzoeken en waarom en vooral, waarom andere mensen daar dan getuige van moeten zijn. Ik heb altijd publiek nodig, ook in het dagelijks leven, anders doe ik niks. Dan zit ik sikkeneurig te zijn omdat ik niet kan doen alsof ik heel wat voorstel. Een jaar geleden bedacht ik de oplossing: ik zou voortaan doen alsof voor mezelf.

Daarom drink ik nu wijn om kwart over vier 's middags. Omdat ik niet kan schrijven en geen idee heb wat ik met het leven aan moet. Omdat ik niet kan hardlopen met spierpijn van gisteren, en omdat ik vanavond naar twee makers moet die ook van alles van me verwachten wat ik niet kan waarmaken. De wijn heet Leonardo en de Mens van Vitruvius staat op het label. Er ligt ook al sinds gisterenavond een ingeklapte buggy naast mijn fiets. Ik hoop dat dat allemaal iets uitmaakt en betekent.
My haunted lungs
Ghost in the sheets
Deanna:      My momma said ‘Big is beautiful!’

Tom:           When you’re eighteen, everyone’s gonna think you’re cool!

Finlee:        You can’t take happy out of a Happy Meal. They don’t have to share their other toys or food, why would they share a Happy Meal?

Belle:          I feed both children on demand – whenever they want it.

Tom:           Vlees en zuivel zijn schadelijk voor onze gezondheid. Sigaretten en heroïne zijn slecht voor onze gezondheid. Zeg ik dan tegen mijn kind ‘Wil jij dat zo graag? Doe maar.’

Dit was zo toevallig dat ik bijna zou geloven dat het dat niet is en het leven richting heeft en ergens over gaat. Ik weet wel dat het wel toeval is, maar dromen mag.

Gekonfijte ananas


Wij zijn volwassen

We studeren af. We studeren door. We doen belastingaangifte. We werken. We zorgen voor onszelf: we koken, ook voor elkaar, we houden onze huizen schoon, doen de was. We strijken onze overhemden en nette jurkjes. We kopen zelf ons volwassen ondergoed. We drinken wijn en weten welke druif we lekker vinden. We weten hoe we bevriend raken. We weten hoe we nader tot elkaar komen. We weten hoe we relaties aangaan, wat er mis kan gaan, hoe je door je trots opzij te zetten, een gebroken hart of een verstoorde vriendschap heelt. We weten hoe we als volwassenen met onszelf en elkaar omgaan. 

Toch?

Lente, kom maar gauw

Iehie


Tennis shoes, don't need to buy a new dress, if you ain't there, ain't nobody else to impress

Jippie dankjewel :D

https://www.youtube.com/watch?v=ssqvhobab_Q

Ik kreeg dit van Lloyd, Chet Faker die heel erg in 1998 opgaat :) en via die deze!

Dan ga ik nog liever gewoon dood

Vandaag was echt een stomme, nare dag. Er waren wel lichtpuntjes: Malaika zien, twee albums van the Skints gewetransfered krijgen, en ik voelde me zo rot toen ik op Leiden aankwam dat ik Milka Oreo gekocht heb en dat helpt een beetje. Maar jemig. Waarom doet iedereen zo intens negatief en kut over leuke dingen?

Vanmiddag kwam ik Eefje tegen, terwijl ik met een zak mineola's door de stad liep. Ik at bij mijn ouders. Vandaag heb ik een stomme dag.
Vroeger haatte ik januari. Dit jaar vergeet ik steeds dat het januari is.
Gisteren hoorde ik van een eerstejaars dat ze allergisch is voor ananas.

Dat lijkt me echt heel erg vervelend.

Gisteren was ik te lui om boodschappen te gaan doen.

Dat is ook heel erg vervelend, want nu heb ik geen ananas.

Het voelt vandaag ook als zaterdag terwijl het woensdag is. De tijd maakt geen sense meer sinds ik zoveel vrij heb. Ik had wel een zak afbakcroissantjes, en omdat het aanvoelt als zaterdag heb ik er maar zo eentje in de oven gedaan, maar ik liet 'm verbranden omdat er een scootermeisje op de bank tegenover me zat.

In de krant las ik dat Whip It vanavond op tv komt. Tv kijken doe ik zelden en ik weet zeker dat ik dit vergeet, maar Whip It blijkt dus een film met een badass Ellen Page te zijn dus ik ga 'm wel downloaden. En IFFR is bijna en P.T. Anderson heeft een nieuwe film die sowieso episch is, en volgende week gaan we misschien naar The Imitation Game en morgen naar Elektra en zaterdag naar de dierentuin en er moet nog een stuk komen, ooit, eventueel, en een nieuw huis (zucht, ik heb geen zin in hospiteren) en ik moet zo denk ik toch maar boodschappen gaan doen (maar ook geen zin in en het regent en zeuren is sowieso fijn).

Washandje

Mijn beddengoed ruikt naar Albert Heijn huismerk wasmiddel.

...

Zonder inleiding

Ga ik met ondergoed gooien. Gisteren vond ik de beste bh ooit, in de uitverkoop, lang leve een rare bhmaat hebben. Balconette, bordeauxrood, kant, met bandjes boven de cups en hij zit ook nog eens heel fijn. Ik kan bijna niet geloven dat dit bestaat en ik vind 'm zo mooi dat ik nu de hele tijd in mijn ondergoed voor de spiegel sta. Ik leid zo'n drukbezet, zinvol bestaan.

"Maar er moet wel een soort lijn in zitten."


Those were our last nights and we knew, smoked another Camel blue
Your apartment was my world, the light bulbs were the stars

Het heet 'spelletje', want verstoppertje en huichje-tik

Lieve Mia en Ana,

Dankjulliewel voor al jullie harde werk. We kregen het er koud van. Ons haar viel uit, maar er groeide dons op onze wangen, en we hebben eelt op ons verzwakte hart. Het enige probleem was dat we overal zo moe van werden. We hadden weinig tegen jullie in te brengen. Als het zwart voor onze ogen werd na het hardlopen, zeiden jullie dat hardlopen toch nauwelijks iets verbrandt. Doe nog maar vijftig crunches en squats, en honderd situps. Om zeven uur ’s ochtends. Om drie uur ’s nachts, terwijl we nog misselijk van de alcohol op de badkamervloer onze bovenbenen lagen op te meten. De pukkels op onze droge kinnen scrubten we braaf weg, we slikten nog een vitamine pilletje, en dronken onze twee liter water. Water met citroensap. Twee liter groene thee. Een halve liter wodka. Een halve liter jenever. Dit is ons feestje, we zijn mooier als we af en toe huilen.
(...)
Sue zei nooit iets over onze bovenbenen. Ze keek niet naar ons rugvet. Ze kneep niet in onze buik, maar toch kregen we de rillingen van hoe ze ons via de spiegel met een lege blik aan keek. Een klam voorhoofd en buikpijn kregen we er van. Klappertanden tegen kartonnen bekertjes automatenthee. Koortsdromen waarin Sue tapdansend met een strop op kwam. We wilden dat Sue vertrok. Dus lieten we de sonde zitten. Dus aten we een beschuitje en druiven. Na twee weken konden we weer lopen zonder rekje. Sue knikte ons toe tijdens het oefenen. Ze weet zelf ook wel dat ze minder aangenaam gezelschap is.

Dit fascineert me toch mateloos


'You wouldn't understand.'
'Enlighten me then.'

Domien stuurde een artikel waarin wordt uitgelegd waarom Fifty Shades of Grey vrouwonvriendelijk is. Ik heb de boeken niet gelezen, dus ik kan er niet over oordelen, hoewel ik me er naar aanleiding van deze trailer wel wat bij kan voorstellen. Wat ik niet begrijp, is waarom een fictieverhaal wordt aangepakt alsof het iets wil voorschrijven. Ik heb niet het idee dat ik gedwongen wordt om dit interessant te vinden, noch dat ik me zo dien te gedragen. Toch denk ik dat ik de film wil zien. Om me er toe te kunnen verhouden in de discussies die ongetwijfeld losbarsten ter verlichting van de IS-spanning. (Ja hoor. Stiekem ben ik natuurlijk gewoon razend benieuwd en vind ik Dakota Johnson prachtig. O en de soundtrack is rillingen over je rug.)

Absurd



I'm not the reason you're looking for redemption,
you cut some strings and everything will fade away.
You tried to use some physical connection,
there's nothing left for you to say, by the way.
It's unfortunate that when we feel a storm
We can roll ourselves over when we're uncomfortable
Oh well, the devil makes us sin
But we like it when we're spinning in his grip

Fill me with endorphines

I wanna be clean but I got to get high
It's good to be here, so hard to come by
You bring pain 'cause you got game
And needles and pins a man can't take

Peaches living in niches
Digging the scene like beautiful cliches

O Corduroy


I'm not the prettiest you've ever seen, but I have my moments
I'm not the flawless one, I've never been, but I have my moments
I can get a little drunk, I get into all the don'ts, but on good days,
I am charming as fuck
Wat helpt er tegen loslippigheid? Duct tape.
(...) Dat gaat pijn doen.
Grote verhalen uit een grote mond... hopelijk voortaan tong tegen verhemelte en morgen maar een eerlijke, grote meid zijn.

Your lips go blue with your thoughts



"Your eyes ain't pretty anymore, and your hips never wave when you walk."
'Gebakken eten met een hard randje is net zo verslavend als heroïne.'

Aldus Francis Kenter, één van de vier moeders waar ik deze maand een waar meesterwerk over ga schrijven.
Maar, dat ben ik ook een beetje vergeten te melden, ik ben wel echt heel erg dankbaar voor alle mooie en goede dingen die in 2014 zijn gebeurd. Er is veel verdrietigs gebeurd, overlijden en ziekte waren ineens heel reëel, maar hoewel 2014 misschien het verdrietigste jaar uit mijn leven was, was het ook het mooiste en het beste jaar vol fantastische mensen en gebeurtenissen en hilarische situaties. Daarom, heel veel echte liefde. Of enthousiasme en extase, dat mag ook.

Gisteren praatte ik met drie vriendinnen afzonderlijk over goede voornemens. Zelf had ik ze tot gisteren eigenlijk niet, omdat ik heel gelukkig ben met hoe 2014 gelopen is en wat er allemaal gebeurd is, en er hoeft van mij niet zoveel te veranderen. Maar door die drie en hun voornemens, bedacht ik ineens dat 2015 wel nóg beter kan worden dan 2014, en dat ik om dat te bewerkstelligen, me wel dingen kan voornemen. Dus!

- Ik ga de stoute schoenen aantrekken en na Elektra echt Bernhard DeWulff mailen of ik stage bij hem mag lopen.
- In het blok waarin ik geen HKU heb ga ik hoepelen en er les in volgen.
- Tot die tijd ga ik weer zo vaak mogelijk rennen, want geen open activiteiten is zoveel meer tijd!
- Ik heb besloten om in ieder geval waar mogelijk geen vlees meer te eten, en door bepaalde dingen anders te doen, toch genoeg zink en vitamine B12 binnen te krijgen.
- In 2015 ga ik de balans vinden tussen jarretelles en Rapunzelgedrag.
- En heel 2015 lang ga ik, als ik keuzes moet maken, zo eerlijk mogelijk richting anderen en mezelf zijn. Als ik iets echt niet of juist wel heel graag wil, ook als het impulsief is en misschien gevolgen heeft, voel ik intuïtief vast wel aan of iets de juiste of de leukste beslissing is. Dus geen concessies, ook als ik bang ben dat ik er later spijt van krijg. Uiteindelijk heb ik ook nu alleen een beetje spijt van dingen die ik niet gezegd of gedaan heb.

Ongemakkelijk

'Hee hee'
'Haaaaai'
;KJA;DJF;PIAWEJ;ADSKJFPAWEIFJSDK;FJKASDFJ.
'Hoi'
Zucht. Ik wil niet dat de kerstvakantie voorbij is.

Wensballonnen

Ik bedenk alvast een uitzicht, en dat we uit hebben gekeken dan.


Wakker worden van de opera's van je huisgenoot is echt een rare ervaring - ik dacht eerst dat ik droomde. Hij maakt echt heel veel lawaai!

Ha ha ha



Misschien ga ik vandaag maar eens Spring Breakers kijken.

Jippie Warpaint en David Bowie

Time and again I tell myself
I'll stay clean tonight
But the little green wheels are following me
Oh no, not again
I'm stuck with a valuable friend
I'm happy, hope you're happy too
One flash of light, but no smoking pistol

I've never done good things
I've never done bad things
I never did anything out of the blue,
I want an axe to break the ice
I wanna come down right now

Ashes to ashes, fun to funky
We know Major Tom's a junkie
Strung out in heaven's high
Hitting an all-time low

De ironie: vrijwel alle rokers die ik ken, zijn zichzelf vandaag weer aan het gek maken met hun voornemen om te stoppen. Als de winkels open waren, ging ik nu een pakje halen. Ik heb croissantjes en chocolademelk omdat ik dacht dat dat een goed katerontbijt zou zijn, maar daar heb ik niet zo'n zin in. Wel in koffie en sigaretten.
Nee niet echt hoor, het leven is te kort om domme dingen te doen en je gezonde longen te ruïneren - ik heb geen goed verhaal. Neem je niet voor je leven te beteren, niet op 1 januari in ieder geval.