Lang geleden



Net had ik ineens dit nummer in mijn hoofd en gelukkig kon ik op de titel komen. Het voelt als een ander leven, gek hè?

Vlees

Gisteren belandde ik op een mini-vegetariërsfeestje. Een vriendin van mij was met twee vriendinnen van haar naar een concert geweest in Rotterdam, ik kwam van Corduroy, we hadden alle vier trek in slecht voedsel omdat vrijdagavond en drank, en omdat vet voedsel altijd aantrekkelijk is, dus troffen we elkaar in de rij voor een kaassoufflé. Of een kipstick. Één van de meisjes zei 'normaalgesproken ben ik vegetariër', en toch at ze een kipstick. Geen van ons maakte daar een punt van, al vond ik het wel raar - maar hé, dat ik zelf geen vlees eet, betekent niet dat ik me uit ga laten over de eetgewoonten en principes van andere mensen.

Grappig genoeg denken veel vleeseters dat dat wel hun taak is. Vermoedelijk uit een soort schuldgevoel. Tegenwoordig zijn we er allemaal wel van op de hoogte dat we redelijke wezens zijn, en in tegenstelling tot dieren die inderdaad elkaar opeten, in staat tot bewuste keuzes. De zeurende vleeseters zijn zich er best van bewust dat ze moreel verwerpelijk gedrag vertonen, maar daar verantwoordelijkheid voor nemen, ho maar. Al die ontzettend gegronde argumenten mag je wat mij betreft ook best aanvoeren om je geweten te sussen. Je hoeft er alleen niet mij mee lastig te vallen. Ik hoef niemand te overtuigen en ik wil geen discussies voeren, ik wil zelf gewoon geen vlees meer eten. Als ik me voorstel dat ik een varken een kogel door de kop zou moeten schieten, gaat het verkeerd in mijn hoofd. Als je een dier niet zelf wil, kunt of durft te doden, vind ik het in navolging van Yoeri hypocriet als je wel vlees eet.

Er zijn veel vormen van hypocrisie. Dat ik mijn vrienden en ouders nog steeds braaf vlees voorzet, is daar ook een voorbeeld van. Dat ik soms best zin heb in kip of vis, geeft al aan dat ik niet met zekerheid kan zeggen dat ik het nooit meer zal eten. Dat is pas echt hypocriet, eerst zo'n bericht tikken en dan over een half jaar ook ineens een kipschnitzel (argh die cornflakesvariant) eten.

Eigenlijk wilde ik alleen maar mijn frustratie over mensen kwijt. Waarom bemoeien we ons zo tegen gedrag van anderen aan? Vooral als het gedrag betreft dat geen gevolgen voor onszelf heeft, snap ik niet waarom we dat zo nodig achten. Laat iemand vegetarisch of vlees eten, maak voor jezelf een keus en hou op met emmeren. Over het algemeen is dat toe te passen op alle heetgebakerde discussies en stomme opmerkingen. Je kunt alleen verandering teweegbrengen als je op een positieve, rustige manier vertelt, of beter nog, toont, waarom je iets doet. Dus bek dicht.
 



Gisteren was ik eerst in Schiedam, toen in Almere, daarna in Amsterdam en later in Leiden. In Amsterdam voelt alles altijd anders, veel groter en mogelijker. Ik ging met mijn ouders naar het van Gogh museum. Het is zo opvallend dat hij eerst al die donkere werken maakte, en toen ineens met koningsblauw en okergeel en rood ging werken. Op een wand op de eerste verdieping hingen wat 'gekke werkjes' van hem: een portret van een prostituee, een schedel met een peuk tussen zijn tanden (hoe rebels en zijn tijd voor uit) en een nonchalant geschilderd wit paard dat me deed denken aan het paard uit het boek Maarten en het witte paard. Ik wou dat van Gogh nog leefde, en dat ik met hem kon praten. Klaprozen, zonnebloemen, mooie gewone mensen, en dan al die brieven.
Het was prachtig weer, en door Amsterdam lopen geeft dus dat aangename gevoel, waardoor ik heel gelukkig in Leiden aankwam. Daar ducttapete Corduroy alles wat los en vastzat aan elkaar en was Johan een duct-tape Spartaan/gladiator/hetwasintens.
Nu ben ik hier en is het nog steeds mooi weer en ben ik best heel dankbaar dat ik deze opdracht mag uitvoeren (maar ik vind het ook eng omdat ik niet weet wat ik doe). Waarom wordt het volgende week toch weer kouder?! De vogels die dat typische zomeravondgeluid maken, zijn allang weer terug, nu moet de winter wegwezen.


Jippie dankjewel Anne :)
https://decorrespondent.nl/2224/Dit-is-wat-er-dagelijks-misgaat-in-je-hoofd/169384528192-40e2bf74

Verrassend genoeg werd ik erg gelukkig van de titel van dit stuk. Het is een beetje anders dan je in eerste instantie verwacht, maar heel interessant, dus lees het.

Kennelijk is dit al uit 2012?!



My hands are tied, admitting defeat
You have corrupted the innocent me
I didn’t fight, it was always beneath
This isn’t love, it’s dangerous

I’m tangled up, beautifully crushed
I’m torn to pieces, scattered like dust
I am addicted to the limits you push
This isn’t love, it’s dangerous

I feel your touch under my skin

Soliloquy

Doe het. Doe het gewoon.

Doe het niet. Dan blijft alles zoals het is en loop je niet het risico om gekwetst te raken en -

Maar wat dan? Wat is er zo erg aan gekwetst worden? Het betekent alleen maar dat iets de moeite waard was?

Ik kan niet niet op uitdagingen ingaan.
Zojuist maakte ik mijn eerste 8tracks playlist. How exciting!

http://8tracks.com/raafaelle/onvermijdelijk

Nu is mijn verderfelijke geest overal hoorbaar (ik moest zo lachen om de tagoptie 'am I soft grunge yet?')
Sinds gisterenavond is mijn telefoon kapot.

Dat is tamelijk vervelend.
Glow in the darkness, that's how we do it
Just like the stars upon your ceiling that put you to sleep after...

Maar als hij me nou toch per ongeluk mee uit zou vragen, weet ik al naar welk café we gaan om rum te drinken terwijl we schaken.


Ik vind dit oprecht gaaf en ik word er heel vrolijk van. Wel vooral van Ronson.

You were with another man, YEAH!



I know we ain't got much to say, before I let you get away, YEAH! ... I said 'Are you gonna be my girl?'

Ik miste dit gisteren een beetje. Natuurlijk is alles wat Corduroy doet heilig, K.I.N.K. speelde wel Scumbag en Zout kwam met She Wants To Move, maar hoe heeft dit niet kunnen plaatsvinden? Te goede herinneringen. Ik wil ook meteen het jurkje dat ik destijds soort van speciaal had gekocht voor die jamsessie weer aan.
Ik ben zo gelukkig dat ik Coldplay kan luisteren zonder braken. Ik ben flink aangeschoten.

Maar hee. Suggestie. Niet je vriend op me afsturen. Dan snap ik er weinig van en wil ik alleen maar weghuppelen. En een bandje om mijn pols doen en naar me kijken als je aan de andere kant van de ruimte danst - ik kan hier gewoon niks mee. Maar okee. Meisjesachtig komen kijken of babbelen, is wel meer lente, dus ik doe wel mee.

Dit is geweldig.



'Do you know what Tinder is?'
'Yeah, it's firewood.'
'No, it's not firewood, it's a dating app.'
'Oh.'

De reacties en gezichtsuitdrukkingen van deze man zijn echt priceless.

All the time I want to fuck it up and say I'll get a hold of it



(Ik vind het zo koel dat indieartiesten met overlappende genres nu ook de hele tijd nummers van elkaar mixen of coveren. En dat Chvrches Cry Me A River van Justin Timberlake heeft gecovered en ik weet niet zo goed wat ik er van vind maar ik vind het wel heel koel dat ze het gedaan hebben http://www.indieshuffle.com/justin-timberlake-cry-me-a-river-chvrches-cover/)
Gisterenavond zag ik Lot na hele lange tijd weer, en ik kreeg het mooiste verjaardagscadeautje ooit van haar:


En een zakje klaprooszaadjes! De ketting doet me heel erg denken aan lente, licht, lavendelblauw, en aan echt paardenbloempluisjes wegblazen op lome zomeravonden. Daardoor werd ik vandaag vrolijk wakker.

Nog even

De lentevogels zijn terug. Er is lentelicht. De pitch die ik voor de curator moest geven, ging goed. Ze is enthousiast over wat ik wil gaan maken. Find a penny, pick it up, all day long you'll have good luck (Frenchy, uit Grease). Mijn fiets wordt gemaakt en is morgen al klaar! IK BEN SOORT VAN VRIJ NU (als in, ik hoef alleen nog maar een college Syntax en alles op de universiteit is okee), vanavond is er heel veel whisky en morgen kaneelbrood en goldstrike, te midden van Corduroy, dus instant fijn gevoel yay!

(Ik denk dat ik dit gewoon ga doen, en glittersokken zoeken. Sokken zijn goedkoper dan schoenen, en misschien kan ik gympen die ik niet zo vaak draag beglitteren, in het kader van hergebruik en op instant-sparkles lopen.)

IJsblauw

"I wanna stay inside all day, I want the world to go away"

Ik ging naar Amsterdam en het theater was donker. Dat was tamelijk naar. Wel was ik trots dat ik de binnenstad goed genoeg ken om naar nieuwe plekken te kunnen lopen. Toen ik, omdat het zo ijskoud was (het vriest!) en ik laaaaang moest wachten op de trein terug, chocolademelk kocht bij de Starbucks op Amsterdam Centraal, schreef de Oost-Europese jongen mijn naam helemaal goed. I kid you not, zelfs geen gekke ph's of dubbele f'en, en met trema! Deze man is een superster. De chocolademelk was behoorlijk intens - Starbucks is sowieso te intens - maar ik werd er wel warm van.

Als er nou ook een drankje tegen blauw bestond... Ik hoopte dat Girls zou helpen, maar Hannah, Marni en Jessa gedragen zich echt als fucking aso's. Ik geloof echt niet dat je zulk asociaal of dom gedrag kunt vertonen zonder daar zelf van op de hoogte te zijn (ik ben me er best van bewust dat ik me soms ook zo gedraag, daarom doe ik hier de afwas en ruim ik mijn spullen op, en weet ik best dat ik deze week weer meer moet gaan hardlopen om niet zo chagrijnig te zijn) Alleen Soshanna heeft ballen, en Ray natuurlijk. Ray is een goed mens. Ray is gewoon boos op de wereld en uit dat, dat is prettig.
Vanavond deelde ik Tony's Chocolonely uit en het was niet zo eng als ik eerst dacht. Ik wilde zelf al een tijdje Tony's kopen en opeten, maar de tijd dat ik een reep chocola tegen mijn zin in helemaal op at, is voorbij. Daarom leek het me beter om uit te delen. Zeker op Valentijnsdag, Choco-lonely, get it? Wat mensen ook zeggen, IEDEREEN weet dat het vandaag Valentijnsdag is, en of je je er nou aan ergert of stiekem toch hoopt dat je ineens een stille aanbidder blijkt te hebben, alle mensen die ik vanavond chocola aanbood, waren daar blij mee (ik denk dat dat ook op niet-Valentijnsdag geldt, maar nou en).


Het beste aan bij mijn tante wonen, is dat William hier is ('William' is de naam die de woonzaak de rode stoel die ik van mijn ouders voor mijn twintigste verjaardag kreeg, gaf). Het beste aan William is dat hij er altijd uitnodigend uit ziet. Hij is een beetje plomp, zacht en rood (we matchen, ik maak de grap zelf wel :)), en ik kan in kleermakerszit zitten, met mijn laptop op schoot. Vroeger keek ik William's Wonderlaarzen, daar moet ik altijd aan denken als ik de stoel zie.

Cadeautjes moet je openmaken

Ik denk dat dat mijn variant is.

Even in letterlijke zin: ik snap niks van die gewoonte. Ook ga ik steeds meer op mijn moeder lijken. Als ik een cadeautje geef, wil ik graag vertellen waarom ik datgene voor die persoon heb uitgezocht. Vroeger schaamde ik me onwijs voor dat gedrag. 
"Kleine zwerver."

Ik vind het wel lief klinken, eigenlijk.
Ah-oh ah-oh ah-oh ah oh nanana ah-oh ah-oh ah-oh ah o nanana got me looking so crazy right now your kiss got me hoping you save me right now, looking so crazy in love, got me looking so crazy in lohohove

(Ik wil het luisteren maar ik zit in de trein en geen koptelefoon bij me. Wel donkere lippenstift, ik waan me supersexy.)

Ghi.

Maar even los van Pulp Fiction; in de auto hoorden we Complicated en Avril was zo koel toen, dat ik samen met Rinske tijdens ons karaokefeestje ook Complicated heb gezongen want klassiekers, enzo.

Winterblauw

Winterblauw is hoe unheimisch februari voelt. Het is vroeg donker, de lucht is grijs, en 's avonds is er wazig blauw licht, en oranje halo's rond de lantaarnpalen. Alles is onduidelijk en ongestructureerd en nieuw, en niet zo sprookjesachtig 'er was eens...' als in de zomer, als met blote benen over de rand van de gracht bungelen en de neuzen van je gympen tegen elkaar tikken.
Boeken kopen helpt tegen winterblauwheid. Vandaag kocht ik Lolita voor negen euro (!!!) en zag ik een aantal andere, nieuwe boeken. De Jager, van Pauline Blok (want rare vrouw en rare contradicties, en winter), en stiekem wil ik dat boek van Solomonica de Winter ook wel graag lezen (ook al krijg ik jeuk van haar moeder en de beginzinnen). Over stiekeme dingen: helaas lijkt Fifty Shades of Grey toch wel echt slecht te zijn, dus ik ga er toch maar geen act van maken om à la Amélie andere vrouwen te gaan zitten bestuderen in de bioscoop. Plus, dispuutsgenootjes schijnen 'm ook te willen kijken, dus ik denk dat ik me toch nog kan zitten verbazen. En hé, die remaster van Crazy In Love blijft sexy.

Vandaag in de Volkskrant:

"Heiltje (50) zat in de jaren tachtig bij Minerva in Leiden, de oudste studentenvereniging van Nederland. Ze heeft een diepe, volwassen vrouwenstem, maar is lang niet meer zo hees als tijdens haar hoogtijdagen bij Minerva. 'Je komt binnen bij een sociëteit van drieduizend mensen en moet met je jaarclub van twintig meiden opvallen in de massa. Je wilt dat jouw club het leukste is, dus je gaat andere jaarclubs uitdagen met liederen, lawaai, flauwe grappen en stoerdoenerij. Je fokt elkaar constant op. En als er drank ingaat, wordt het allemaal nog luidruchtiger.'"
https://decorrespondent.nl/2440/De-zelfgekozen-dood-bij-jongeren-is-overal-taboe-behalve-in-dit-ene-zaaltje/185835543520-04e7cffa
Verdrietig wakker schrikken, helder weten dat je haast hebt, maar het hele ontbijt en afwassen en naar de bus lopen lang nog niet zeker weten of het verdrietige gevoel echt of een droom is, of misschien allebei. Mijn panty ruikt heel sterk naar wasmiddel en mijn dagen zijn vol en leeg tegelijk.

We herkeken The Help (ik ben verliefd op Emma Stone)



 

"Was uw bezoek naar wens?"
"Nee. Waardeloos, echt waardeloos."

Wij vonden het wel leuk. Vandaag was ik in de Zwaluwhoeve. Dat is een intense benaming voor een intense setting vol mensen die in stoombaden en sauna's hun net gescrubte huid weken en stomen. Nee het was echt wel leuk, en ik was helemaal rozig en ontspannen door alle rozensauna's en massagebedden en heftige fruitsapjes - maar niet iedereen was dus zo tevreden als wij waren. Ik had graag willen staan luisteren naar wat de mannen na ons te klagen hadden, maar dat is ongemakkelijk.
When life gives you lemons... squeeze them in peoples eyes.

Kameleons. Specifieker: de kameleon uit Rapunzel, of, specifieker, Tangled.
Soms vergeet ik dat ik mensen zie die mij ook zien.

(Ik bedoel dat ik net een meisje tegenkwam van wie ik toevallig weet hoe ze heet en wat ze doet, maar van wie ik dacht dat ze niet wist hoe ik heet en wat ik doe. We zijn van hetzelfde HKU lichtingsjaar, maar doen een andere opleiding, en op zich is de school best groot en zijn schrijvers zoals ik tamelijk onopvallend. Ik loop veel acteurs ook voorbij zonder groeten, niet omdat ik ze niet aardig vind, maar waarom zou je iemand groeten als je diegene niet echt kent?
(...)
Het zou beter zijn om elkaar wel te groeten, op straat ben ik daar ook best voor. Maar op de één of andere manier vind ik de acteurs toch een beetje intimiderend en daarom ontwijk ik ze liever.)

Levensanalyst Lotte Vermeer:

"Dit wordt niet erger dan dat."

Deze schoenen vind ik prettig afschuwelijk. Vooral om de gedachte aan wat bepaalde mensen er van zullen vinden, is de verleiding echt heel groot.

En sparkles!

Stiekem wil ik deze Dr, Martens, maar dan dus echt (ik vind ze mooi, ik weet ook niet waarom). Gelukkig moet ik geld aan andere dingen uitgeven.
Vodka
Valium
Latte
Please

“I definitely feel closer to the feminine side of the human being than I do the male – or the American idea of what a male is supposed to be.” – Kurt Cobain


Kurt had het er ook al moeilijk mee.
Nee in plaats daarvan is het winter en was gisteren weer een gekke dag. We bekeken landgoed de Keukenhof, bij Lisse, waar het museum waarbij ik stage loop komt te staan. Het was fantastisch, het was raar, de groep waarmee we werken is heel leuk, en het was prachtig weer dus wandelen op een besneeuwd landgoed in de zon is echt geen straf. We bekeken ook het 'kasteel', dat was prachtig, en kregen uitleg van de architect van het museum. Het wordt echt heel mooi en ik heb er heel, heel veel zin in.

I hear the birds on the summerbreeze, I drive fast
I am alone in midnight
Been trying hard not to get into trouble but I
I've got a war in my mind

Zomer kom me halen

Ochtendzon door het rode doek en op blote voeten naar buiten om te ontbijten in de tuin
Niksen
Aardbeien
Bloemenjurkjes
Middagzon heet op mijn te witte benen
Park
Meertjes
Parade
Milkshakes, ijsontbijt
Avondzon die me verdrietig maakt en de geuren die bij vijf uur 's middags horen
Pleinbioscoop
Onweer en hoosbuien tijdens het hardlopen
Nachten die warm genoeg zijn om zonder jas naar het station te lopen
en in de trein op een gekke manier zeventien tot nu tegelijkertijd te zijn

Deze mokkacake met peer en pecannoten ga ik zondag bakken. Want overal peren in de aanbieding. En het is echt een goede combinatie. En ik kan eindelijk weer dingen bakken, want deze oven en ik begrijpen elkaar.

Wederom een rare dag

Vandaag gingen we in het kader van onze stage bij het nog te bouwen Lisser Art Museum naar Art Rotterdam in de Van Nellefabriek. Daar kom ik langs als ik met de trein vanuit Rotterdam naar mijn ouders ga, dus ik vond het wel leuk om het gebouw eens van binnen te bekijken. Het groepje waarbij ik was ingedeeld bezocht kunst van net afgestudeerde studenten van de Rietveld Academie. We zijn op zoek naar kunst voor het museum dat we helpen vormgeven, maar ook doen we deze week onderzoek naar de museumbezoeker en zijn ervaring.

Er waren heel veel artsyfartsy mensen. Echt heel veel artsyfartsy mensen. Van die oude dames met een bekakt accent en haar als een bruidstaart, maar ook kunststudenten (en ineens zag ik ons daar lopen - we vielen niet uit de toon, toen ik zestien was had ik dat fantastisch gevonden) met van die outfits dat je denkt 'goh, kan dat ook'.

Er was een lopende band met ter plekke bereidde sushi (watdefuck is de deal met rauwe vis in zeewier. Nee serieus.) en biologische tomatensoep in teiltjes.

Er was een pratende boodschappentas. Er was een mooi tekstje dat ik mee wilde nemen. Er was kunst over Palestina. Er was een zwerfkei van spaanplaat. Er waren heel veel dingen die ik niet begreep, niet wilde begrijpen, of 'wel mooi' vond.

Het gebouw rook naar rijzend brood. Het brood van mijn oppas van vroeger.

Daarna gingen we naar het Boijmans van Beuningen. Ongeveer hetzelfde verhaal. Op de afdeling Vormgeving vonden we een aantal gebruiksvoorwerpen die we fantastisch vonden (vazen als paddenstoelen, een badboot e.d.) en de schilderijen van Magritte en Dalí. Er hingen ook twee Monets. We werden gefilmd in een ruimte vol knuffelpenissen. Wit met rode stippen. Het was een spiegelruimte. We zagen onszelf tussen de onherkenbare knuffelpenissen.

Ik vond het raar.
Step back and watch the sweet thing
breaking everything she sees

That's why I'm happy when it rains
Dit wordt een vermoeiende kwakkelmaand. Tenminste, als jij nog steeds niet goed voor jezelf zorgt. Luister naar je hart en omring je met mensen die belangrijk voor je zijn. Het is best moeilijk voor jou om aandacht te vragen van vrienden, maar je kunt hen nu echt gebruiken. Daardoor heb je de komende weken de gezelligste avondjes.

1. Ghehe 'kwakkel'
2. Ghehe 'luister naar je hart'
3. Ghehe 'avondjes'

Nu ik geen huur hoef te betalen, kan ik ineens weer rare dingen kopen. Zoals handschoenen (ARGH), amandelmelk (awh yeah beste havermout ooit), peren en tijdschriften waar horoscopen in staan (ofwel; tamelijk nutteloze dingen die ik niet echt mis als ik ergens woon, maar die nu wel komisch zijn).



Ik blijf dit fantastisch vinden.

Cinnamon stars

About to get your just desserts

Een meisje waar ik mee ga samenwerken heet Roxanne. Het is niet okee maar ik heb het de hele tijd in mijn hoofd.

Gisteren was een RARE dag

Om twintig over acht verzamelden we op Schiphol om met busjes naar de loods van een kunsttransportbedrijf in Nieuw Vennep te worden gebracht. Daar mochten we niet zonder begeleiding van de marechaussee naar de wc - want stel je voor dat we kunst van bijvoorbeeld Marina Abramovic (die dozen zagen we staan. Dat was best gek) zouden stelen - en werd ons verteld dat we in opdracht van Dirk van den Broek werken. De supermarkteigenaar, ja, die er gisteren ook was met zijn zoon. We kregen lezingen van Dirk, twee kindermusea-experts, een soma-aura-therapeute, Itamar Gilboa (ik ben nu de trotse eigenaresse van een foto van een gipsversie van een melkpak) en Johan Idema vertelde ons over waarom de white cube overrated is. We maakten een museumingang, onderzochten onze ziel en intuïtie door flesjes gekleurde olie uit te kiezen, aten een heleboel toffees (van de Dirk, net als de stroopwafels, het water, de melk, de bastognekoeken) en hadden overal commentaar op - want we hebben geen idee wat er van ons wordt verwacht.

Ik kocht handschoenen. Ik vergat ze in de eerste bus die ik nam.

Het Rode Leger was met meer dan dertig man op SSR. De barman trok een hilarisch verwonderd gezicht toen we vroegen om twee meter rode wodka. De hele van Wijkzaal was Corduroy. Neuf had geen kans. Het was fantastisch.

Teen Idle op repeat maakt me nog melancholischer

Feeling super super super! Suicidal - niet echt maar wel nog niet nuchter en te weinig slaap en chaos en waarom woon ik niet meer in Leiden en ik mis afgelopen weekend nu al :( het was zo leuk en iedereen was er, en o sjaarsjes. Tribunaal zitten was fantastisch. Ook ben ik trotse moeder van waarschijnlijk de eerste Corduroy tweeling ooit: Marit en Thijs! Mooiste kindjes die ik me had kunnen wensen :D

I wanna drink until I ache, I wanna make a big mistake, I want blood, guts and angel cake, I'm gonna puke it anyway.