Vandaag liep ik weer door de Gamma, en deze keer viel het me op dat er rijen badkuipen aan het plafond hangen. Ik wil heel graag iemand bestuderen die een badkuip aanschaft bij de Gamma.

Als Lucy Rose de lente is, dan is dit de zomer

Stillness in Woe

Meet me in the blue bed, I'll be drying out your flaws
And clawing out to cause my knees to tremble
Meet me in the back shed, I'll be hanging up the knives
Humming melodies that rhyme, building castles out of shovels
Hang my head about as if we never had the time
To draw it on the walls, what's all the trouble?
Push my mind around as if it's warming up your hand
As if it's softer than the land, all silked and supple

Don't be afraid if it's a little bit close
I built a kingdom of your throats, I'm seeing double
Don't be afraid if there's no wind in my hair
There's a stillness left in there, I'm seeing double


Ook weer een fijne cover, hoewel je wel even aan de stem van die gast moet wennen. Ik vind het heel schattig dat ze de bitches in "sitting talking 'bout bitches that we almost had" hebben hertaald naar "women".

Oren zijn echt heel gek. Waarom hebben we in vredesnaam een tragus? Een dispuutsgenootje heeft een dubbele antihelix, dat vind ik echt heel erg awesome (maar ik moet daar echt over ophouden want het wordt zo langzamerhand wel een beetje ongemakkelijk), en een ander meisje vroeg vanavond of we weer andere stukken schelp of lel willen laten lekprikken - wie weet (je kunt zulke mooie composities van knopjes en ringetjes maken)?


Zo fijn!
"To change the cod's head for the salmon's tail"

Ripping the heads off all my barbie dolls, toss them to the side, give them convertibles, click vroom



Come Desdemona, Othello the tragedies
Shakespearean sorrows
Where do I begin, where do we begin?

http://8tracks.com/haffalump/soak
Kom me anders gewoon halen of zo.

Deze.


I don't shun in the daylight

"Intellectually precocious but sensitive, Lovecraft began composing rudimentary horror tales by the age of eight, but suffered from overwhelming feelings of anxiety."

(Ik ben weer een beetje verslingerd aan de Arctic Monkeys, al zou ik willen dat ze nog waren zoals in 2006, Alex met lang haar, en pfoe Jamie Cook toen... stiekem wil ik een poster van ze ophangen in Leiden (waarschijnlijk ga ik dat doen ook, wat mij betreft passen ze best naast de Doors en Red Hot Chili Peppers, als ik the Smiths en de Kooks ook ophang, is er een soort thema, misschien))

Ik had mijn sparkleschoenen aan en Jonathan vroeg waarom

Yay reden om weer met de mooiste quote ooit rond te gooien: "Because he will grip you by the shoulders and wrench you around and he will bring his bristly mouth to yours and blow stars down your throat until you are so full of light." Dat gevoel, het is waarschijnlijk het meest 'huiveren' want alles shaket en giechelt dan, enzo. Augusten Burroughs moet dat ook hebben gehad en toen die briljante tekst hebben geschreven.

En kom op. Alles wordt beter met glitter of glow-in-the-dark-sterren. Luister Stars van Warpaint (Just like the stars upon your ceiling that put you to sleep after). Maar eigenlijk heb ik het pas over sparkles sinds ik op WhatsApp die sparkleachtige dinges gebruik als ik iets awkward of juist heel leuk vind.

Maar vuurwerksterretjes, of echte sterren. Als ik daar te lang naar kijk en over nadenk, wordt alles in mijn hoofd shaky en eng, dus ik denk over gewone sterren voor het gemak ook als lichtpuntjes op het plafond rond de wereld. Lichtpuntjes zijn belangrijk? Ik weet het ook niet. Als dit WhatsApp was, zou ik nu afsluiten met een sparkleachtige dinges.
Het klinkt misschien lame, maar ik vind het best leuk om een essay voor Literature 2 te schrijven. Sowieso vind ik de literaturevakken heel leuk, omdat ik altijd een beetje het gevoel heb dat ik dan eindelijk iets van die gigantische canon snap. Daarom vind ik de universiteit zo leuk: als ik daar rondloop, kan ik een beetje verdrinken in het interessant doen en het lezen van literatuur, het luisteren van bepaalde muziek, ik kleed me zelfs serieuzer als ik naar college ga. Nu zit ik daar ook wel tussen gedreven volwassenen en worden we door de professoren aangesproken als geïnteresseerden in plaats van studenten, dus ik word ook geacht om echt mijn best te doen, maar dan nog. Sonnetten voordragen, Othello close readen en uiteenzetten dat Shakespeare best een ambigu vrouwbeeld neerzet met Emilia (gender is best koel en helemaal niet zo vervelend als ik eerst dacht) is fantastisch.
Als ik weer in Leiden woon wil ik weer veel meer naar symposia en filmviewings gaan, ook als ik er niemand ken, omdat studeren als een voorrecht waar ik gebruik van moet maken voelt, nu ben ik nog niet te oud.
Einde stoffig verhaal, tip: dof je op, altijd, verdiep je in de collegestof en doe alsof iets er toe doet, dan doet het er ook toe.

Alles aan dit nummer is zo fucking sexy

Zelfverzonnen glitterwolken, yay! Nog even een scenario in elkaar flansen en een essay ergens vandaan toveren en dan is het even klaar en kan ik doen en maken wat ik wil!

Paarse paprika!

Bell pepper, also known as sweet pepper or a pepper (in the United Kingdom, Canada and Ireland) and capsicum /ˈkæpsɨkəm/[1] (in India, Pakistan, Bangladesh, Australia, Singapore and New Zealand), is a cultivar group of the species Capsicum annuum.[2] Cultivars of the plant produce fruits in different colors, including red, yellow, orange, green, chocolate/brown, vanilla/white, and purple.

*Spoiler*

Ik kijk de laatste aflevering van dit seizoen van Girls. Adam doet me zo aan jou denken.

Gek genoeg is Girls ineens heel hoopvol en stimulerend. In de laatste aflevering kiezen alle personages goed: Shoshanna gaat naar Japan, Marnie ditcht Dizzy en geeft een fantastisch optreden in haar eentje (en vooruit, ze mag wel met Ray eindigen, als Shosh dan echt zo independent is), Jessa neemt beslissingen en is heel volwassen, en Hannah... wel, Hannah maakt ook een goede keuze. Lesgeven op een middelbare school ziet er best aantrekkelijk uit.


Dit is helemaal geen liefdesbetuiging, en ook helemaal niet zo strijdvaardig als de melodie doet geloven. Waarom herinner ik iedereen hier dan aan James Morrison, wel, omdat de tekst best wel goed en betekenisvol is. Niet diepzinnig, niet vergezocht, gewoon heel erg eerlijk, helder en duidelijk, en ook best herkenbaar.
Grappig hoe klein de wereld is. Domien flirt met een collega met wie ik ook heb gewerkt, ver hier vandaan, lang geleden. Dat flirten is echt een heel goed idee, ze zijn allebei niet op hun mondje gevallen en heel komisch. Hij moet alleen wel even onthouden dat haar naam op een -e eindigt, en niet op een -a. Ik kan me een Facebookpost van haar herinneren waarin ze haar irritatie over die vergissing uitsprak.


Zo raar dat hier geen betere versie van te vinden is.
Your appartment was my world, the light bulbs were the stars

(als ik dit hoor, is het ineens winter)

I still feel your kisses burn with peppermint, can't forget the scent of you, let it linger
No one ever came closer, your movements in the dark, does it hurt to be apart?
In ons eerste jaar kwamen we bij elkaar in de klas terecht, en hoewel een groot deel van ons echt wel de neiging tot overmatig artistiek doen had, werd dat gauw in de kiem gesmoord door de dynamiek die tussen ons ontstond. Langzaamaan worden we allemaal weer iets minder cynisch en kritisch, en durven we weer patchouli op onze polsen te smeren, speciaalbiertjes en chai te drinken, onze vintagekleren uit de kast te trekken, durven we ons weer 'aan te stellen', want zonder dat aanstellen is het leven kleurloos en komt er niks op papier.

Vanavond kocht ik verf. Volgende week ga ik verhuizen en de kleur die nu op de plinten in de kamer waar ik ga wonen zit, is donkerpaars. Daar is niet per sé iets mis mee, maar ik vind groen mooier. Gelukkig is de Gamma (hele gekke plek, een bouwmarkt) tot negen uur open (dat is helemaal niet overdreven zinloos (...), want dan kan ik om kwart over acht nog verf laten mengen).

Verf kopen is best een ding. Je kunt kiezen uit meer dan duizend kleuren, en 'groen' komt in heel veel schakeringen met de namen variërend van 'bottel' tot 'zeealgen'. Je zult het niet geloven, maar de kleur die ik het mooist vond, heet 'Tijdloos'. Ik wilde uiteraard voor 'Rapunzel' of 'Scheherazade' gaan, maar die waren te blauw. IK KAN HET NIET AAN DAT AL DIE KLEUREN VAN DIE COMPLEET WILLEKEURIGE NAMEN HEBBEN EN DAT JE DAN AAN ZO'N BALIE BLOEDSERIEUS 'STOPBORD' VERSUS 'CHERRY TOMAAT' BESPREEKT maar dat terzijde. Ik heb verf.
Amélie: Well yes, she's thinking about it. She's thinking of a stratagem. 
Raymond Dufayel (Glass Man): Yes, she likes stratagems, doesn't she?
Amélie: Yes.
Raymond Dufayel (Glass Man): She's a bit of a coward. That is why I have trouble with her eyes.

(Maar glazen meneer, soms werken de strategieën een stuk beter dan verwacht, en in ieder geval zijn ze een stuk leuker en minder ongemakkelijk om uit te voeren. Dus gaan we naar dat symposium, ook al hebben we er in principe niets te zoeken. Wat een geluk, een dispuut vol mensen met bijzondere interesses)

Laten we alles groter maken dan het is

(Zoals voorgaande zin, die ik als titel heb getypt, terwijl het gewoon een loos statement is)
(Maar laten we dat doen)

Gisteren ging ik mijn boekjes ophalen in café Het Paleis in Amsterdam. Toen ik bij het bestellen kon kiezen uit vijf cafés om de boekjes te laten afleveren, leek dit me wel een statige optie. Het was een heel gewoon gezellig café met een kroon op de ruit, aan de Paleisstraat, vlakbij de Dam. Mijn eerste gedrukte hardcover boekjes! Een beetje verkeerd, want het voorwoord staat links, maar dat past wel bij me, gekscheerde ik later tegen een vriend.
Op de terugweg kocht ik onder andere Junami appels bij de Albert Heijn Plaza (wat dat dan ook mag zijn) en hoogmoedig als ik was dacht ik dat het goed zou gaan als ik dat plastic tasje appels tegen me aan zou klemmen in plaats van in mijn tas doen. Het ging natuurlijk niet goed. Ik laat graag dingen vallen op straat: pakketjes, flessen goedkope whisky, en appels. Terwijl ik wenste dat de plastic tasjes nog bruin papieren zakken waren, liet ik twee Junami's op de tramrails vallen. Beurs. Een meewarig glimlachende toeriste reikte me ze aan. Het heeft echter wel iets, door Amsterdam lopen met een zak appels tegen je aangeklemd.

Daarna heb ik (al zeg ik het zelf) heel geëmancipeerd (of wanhopend, maar dat ligt open voor interpretatie) opgetreden en een Corduroyaan die ik niet eens zo goed ken gevraagd of hij al een date had voor het SSR gala. Ik wil daarheen, omdat ik anders een galajurk voor een open activiteit van Corduroy heb gekocht en dat vind ik toch wel een beetje belachelijk. Gelukkig had de betreffende man nog geen date, dus nu gaan we samen het hele proces van brieven schrijven en theedrinken aan. Het is best grappig, omdat het zo overdreven is.
Toen ik bij mijn tante kwam, arriveerden tegelijkertijd met mij maar dan per postbode ook de sparkleschoenen. Met 'de sparkleschoenen' bedoel ik de prettig afschuwelijke schoenen uit een eerdere post. Nu loop ik de hele dag op glitters.

O de hectiek o jee

Het gaat allemaal goed en volgens planning, met te weinig slaap en teveel geluk, maar het lukt. Onderweg gebeuren er gekke dingen.

Maandagavond namen we het audiobestand van de audiotour op in het kleinste lokaaltje van de HKU. Çengiz had twee bijzonder vreemde microfoons bij zich en Wessel was een fantastische Adriaen van der Laen. We gaan samen naar Anne ergens komende maand, om ons te verbazen over dit volksvermaak (we mogen dan hautain zijn, we hebben wel een gegronde hekel aan charlatan Jessica Durlacher). Lotte vermeldde dat de koffer met Annemieke's treintjesset nog steeds in het inmiddels door haar verlaten Duitse huis aan de Amsterdamsestraatweg staat. Dat ga ik vrijdag nu toch echt maar eens ophalen, voor het wordt weggegooid en ik Annemieke een treintjesset schuldig ben.

!!!



Een lieve weerwolf heeft dit gemaakt: een compilatie van scènes uit de film Picnic at Hanging Rock bij Feeling Alright en Go In van Warpaint. En het past zo goed. En ik kende die film niet maar als ik dit zie wil ik 'm meteen kijken. (Het gaat over meisjes die gaan picknicken en vermist raken (in Australië in 1900 dus mooi landschap mooie meisjes mooie jurken oei), heel spannend)
En ik ben nog nooit zo moe geweest
Het licht is veel te fel
In de lift van het hotel
"She will never forgive me, I'm sure; but, you know, how could I help it? John would have me go, for he vowed he would not drive her, because she had such thick ancles."

Binnenstebuiten



Gisteren las ik een interview met Björk uit januari over haar nieuwe album (ik durf Black Lake niet echt te luisteren maar ik ben ook wel heel nieuwsgierig) dat ik nog steeds niet geluisterd heb. Ze zei onder andere dit:
"When I did this album—it all just collapsed. I didn’t have anything. It was the most painful thing I ever experienced in my life. The only way I could deal with that was to start writing for strings; I decided to become a violin nerd and arrange everything for 15 strings and take a step further than what I’ve done before. I had like 20 technological threads of things I could have done, but the album couldn’t be futuristic. It had to be singer/songwriter. Old-school. It had to be blunt. I was sort of going into the Bergman movies with Liv Ullmann when it gets really self-pitying and psychological, where you’re kind of performing surgery on yourself, like, What went wrong?"
Dit klinkt bijzonder fascinerend toch? Hier is de link naar het hele interview: http://pitchfork.com/features/interviews/9582-the-invisible-woman-a-conversation-with-bjork/

Dit is zo'n briljant stukje lyrics, qua ritme en hoe alles loopt, dat je het eigenlijk niet kunt breken. Ook als je dat betekenisgericht graag wil

Now he's moving close
my heart in my throat.
I won't say a word,
but I think he knows
that I've hardly slept
since the night he left
his body always kept
mine inside of his
keep the nightmares out
give me mouth to mouth
I can't live without you
take me to your house

En het komt dus uit 'Home' van Daughter. Een jaar of twee geleden zag ik haar op Motel Mozaïque met Loes en later in Paradiso met Anne (... toch, of was het de Melkweg? Ik weet het niet meer, het is best wel een blur in mijn hoofd) en ze is zo goed en zo fragiel en zo alles of zo. 'Human' is nog steeds mijn favoriete 'Ik ben echt intens vrolijk en kan de hele wereld aan' nummer, terwijl 'Winter' en 'Landfill' de verdrietigste liedjes zijn die ik ken (afgezien van wat dingen van The National, ook tranen met tuiten). Muziek blijft me verbazen. Heeft iemand ooit 'De man die zijn vrouw voor een hoed aan zag' van Oliver Sacks gelezen? Hij schrijft daarin over muzikale epilepsie, een aandoening waarbij je altijd muziek en nooit stilte in je hoofd hebt? Stel je voor dat er een nummer op repeat blijft hangen en dat dat dan iets is dat je werkelijkheidsbeleving verdrietig of rusteloos maakt. Oei.
I bet she does not look at the stars at night

AAARGH IK HAAT HAAT HAAT LAY-OUTEN! A;KDSJFA;SJDKFA;KAJSD;FJASDF



(Luisteren op eigen risico.)

I don't stand a chance in these four walls
He don't recognize me anymore
Burned out flames should never re-ignite
But I thought you might take me home
Jippie! Vanochtend kon ik wel naar de rommelmarkt, en ik heb gekke dingen gevonden :) Taartontbijtbordjes met aardbeienplantjes erop, matchend met de aardbeitjes op het tuttigste porseleinen theekopje-en-schoteltje (met gouden randje, zo Earl Grey verantwoord) ooit. Verder nog wat keukengedoetjes (twee mooie pannen en een theelichthouder, eindelijk altijd warme thee), en een vintage beautycase van rood leer, een jagersjasje en een heleboel sprookjesboeken: Grimm, 1001 nacht, en de grootste parel: Joodse Sprookjes.
Vandaag kwam mijn huurcontract met de post. Over een week ga ik er waarschijnlijk al wonen, ik vind het heel leuk en vet spannend tegelijk.

Contrast is goed
Mensen zeggen veel te weinig de harde waarheid. Iemand moet daarmee beginnen. Ik doe echt mijn best,  maar het is erg lastig om eerlijk te zijn als je daarmee iemand waarschijnlijk zult kwetsen. Toch lijkt het me belangrijk om dat dan toch maar te doen, want complimenten zijn alleen iets waard als ze oprecht zijn. Soms krijg ik het commentaar dat ik teveel complimentjes geef. Dat slaat natuurlijk nergens op. Ze zijn altijd gemeend, ik zal niet zeggen dat ik een jurk mooi vind als ik dat niet echt vind. Er is in alles wel iets moois te vinden of te zien, als je maar goed genoeg kijkt, en daar word ik gelukkig van en dan wil ik dat delen. Iedereen is onzeker en iedereen verdient het om iets liefs te horen, of dat nu over uiterlijke of innerlijke zaken gaat. Maar omwille van het kunnen geven van oprechte complimenten, moet ik ook proberen om eerlijk te zijn als me dat gevraagd wordt. Ik las het volgende op een tumblr:

“I wish people could just say how they feel, like ‘Hey I really don’t like when you do that to me’ or ‘Hey I’m in love with you’ or ‘Hi I really miss you and I think about you all the time’ without sounding desperate. Why can’t everyone be painfully honest and just save people the trouble.”

Dus dat. Als we allemaal beginnen met eerlijk zijn, wordt onze sociale omgang zoveel minder ingewikkeld. (Ik denk hier heel veel over na omdat ik die jongen uiteindelijk niet eens gevraagd heb of hij koffie wilde drinken, omdat het sociale gedoe dat daaraan voorafging al te ongemakkelijk voor woorden (letterlijk, haha) was). 

Hartjesogen


Gisteren hoorde ik van Lennart dat Beck een nieuw album heeft, maar ik kan het niet vinden. Iemand enig idee?
Dat gevoel dat je te moe bent om te gaan douchen of je gezicht schoon te maken maar niet om te typen.

Een doodgewone ochtend op de Umefors

Mijn vader komt thuis na boodschappen te hebben gedaan en roept mijn broertje en mij naar beneden. Hij heeft Disarrono voor Boaz en Glenfiddich voor mij gekocht, omdat het mijn laatste weekend hier is (als alles goed gaat en de huisbazin nu eens terugmailt). Mijn moeder is eerst verbijsterd, daarna verontwaardigd: of mijn vader gek geworden is. Mijn moeder is niet zo'n fan van alcohol. Zelf valt ze, zonder grappen, na één glas wijn in slaap. Mijn vader is een beetje beteuterd, voor haar heeft hij een bijzondere fles wijn meegenomen, maar mijn moeder is teveel in de war om daar blij mee te zijn. Ik vind ze heel schattig samen en ben erg blij met de Glenfiddich. Mijn broertje wil niet naar beneden komen omdat hij één of ander spel aan het doen is, de zon is verduisterd maar dat is door de bewolking niet echt te zien, en gelukkig bellen er dan twee dames aan, die bij mijn moeder op bezoek komen.

Professor Smakman doet me altijd wel een beetje aan Alan Rickman denken.

Fluit



En daarna Bigmouth Strikes Again luisteren en die gitaar met de fluit uit There Is a Light That Never Goes Out luisteren enzo. Dit weekend ga ik heel veel The Smiths luisteren.

Rilling

Hé universum

Het voelt alsof je doet wat ik wil! Dankzij Mariëlle, de docente die me begeleid, wordt de tekst voor het museum misschien wel de leukste en meest kloppende tekst die ik ooit gemaakt heb. Ik ben zo vrolijk nu, en het is niet meer mistig, en alles lijkt te kloppen. Ik hoop dat het zo goed blijft gaan!
Warpaint was zo vet. Het was zo zo zo zo ZO ontzettend fijn om ze weer live te zien en mee te dansen en alles en je kunt zeggen wat je wilt, (Lloyd!) maar op het moment zelf leek het alsof Emily beter dan ooit zong. Ze speelden No Way Out! En Redux en het was zo fijn en natuurlijk veel te kort. Lennart en Joris (een vriend van Len die Foucault goed uitspreekt, vuige techno in het kasteel van Woerden draait en een olifant met een hoedje op zijn arm heeft laten tatoeëren. Superkoel.) vonden het ook gaaf, dat was fijn, en Amy, Lloyd en vrienden van hen waren er ook. Grappig, want de middelbare school voelt als een totaal ander leven waar ik gisteren weer heel even een beetje was.
Rode wijn in Tivoli is niet zo'n goed idee trouwens, best wel hoofdpijnwijn. Ik had de verkeerde trein, lekker handig, samen met een enigszins verwarde vrouw die er wel prachtig uit zag met haar oranje jas en schattige schoenen. Ze belde iemand die haar in Almere zou komen ophalen en praatte het meest Nederlandse Engels dat ik ooit gehoord heb, dat was stiekem heel grappig.

Dit.


Donderdag laat ik mijn inner Amélie losgaan. Ik vind het echt heel eng, maar ik vind ook dat ik het gewoon moet doen. (Vragen of hij binnenkort tijd heeft om koffie te drinken.) Wat is het ergste dat er kan gebeuren? (... dat ga ik gewoon niet invullen, dan lijkt het net of het inderdaad geen deal is. Als ik er echt over nadenk, is het ook geen deal. MAAR TOCH). Mocht het ongemakkelijk worden, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd en ben ik in ieder geval weer een beetje stoerder dan nu (ik ben zo'n bang konijn als het op dit soort dingen aankomt). 
I'm alive
I feel it now
I never knew I'd find it on you
Out of line, we got ourselves
In a look, wait - we are not fine
Wait, you are not mine!
We find our eyes stuck looking at
Our eyes are making out
We're not made for this
Fighting love
Our eyes stuck looking at
Our eyes are making out
We're too close to be out of touch

Dit is de lente

O Anthonio, was I ever more than just a face in the crowd?

"The single came in a coloured envelope addressed to Anthonio, with Norwegian stamps and a "return to sender" mark (a reference to the lyrics)."

(Dit is best wel koel. Dezelfde Annie als van Heartbeat bracht destijds Anthonio uit, waarvan een remix als soundtrack van een actiefilm die lijkt op Drive gebruikt is.)
Mijn gedachten dwalen de hele tijd af naar april, naar verhuizen, naar wat ik waar wil neerzetten, naar losse thee en percolators en blote benen, zonsondergang en 'blow stars down your throat until you are so full of light'. Tot vorig jaar vond ik die rusteloosheid maar niks. Dit jaar volg ik in april geen vakken op de HKU en kan ik al mijn aandacht aan Engels, hoepelen en verhuizen besteden. Okee en mijn stage en afstudeerwerk - maar niet zo dwingend-en-dringend als normaalgesproken.
Dit is de eerste kamer waar ik écht God Help The Girl - Howard Jones Is My Mozart ga luisteren als ik de glow-in-the-dark-sterrenstelsel op het plafond maak of Amélie boven mijn bed hang. Aankomend weekend is er bij mijn ouders een rommelmarkt waar zij destijds de groene koffiekopjes die nu mijn lievelings zijn kochten, dus ik denk dat ik deze keer ook maar op jacht ga om servies en random rare dingen te vinden.
Ik heb zo'n zin om weer op mezelf te wonen en heel veel thee met verse citroen te drinken en series in bed te kijken, vooral omdat ik nu binnen de grachten woon en dus 's avonds naar het Pieterskerkhof kan lopen met mijn notitieboekje en een kop koffie. Of een fles wijn, maar pas als het zomer is en er mensen zijn om de wijn mee op te drinken.

Time after time, everybody came around and I was dancing with you... hoewel Annie's Heartbeat al uit 2005 is (ik hoorde het geloof ik pas later), hoef ik maar iets met heartbeat of dancing te horen of ik neurie het zachtjes mee en ben weer even terug in het informaticalokaal in de eerste klas, toen ik het stiekem luisterde en nog stiekemer de clip keek terwijl ik een suffe powerpoint over licht en de regenboog in elkaar aan het knutselen was. Dat gedweep en gezweef door de stad en de dag is het leukste, denk ik. (Ik wilde eerst YouTuben maar ik vind het te awkward dus als je in een bui bent om te dwepen en zweven of wil weten wat ik bedoel, moet je het zelf opzoeken).

Ugh, er moet een essay en een opdracht af. Slapeloze stressvolle nachten en dagen, maar vanmiddag kookte ik vier uur lang (!) op SSR. We maakten falafel en hummus, er was baklava en naanbrood, het was zulk lekker eten. Het leukst was de falafel frituren, dat had ik nog nooit gedaan terwijl het supersimpel is, en zoveel lekkerder dan bakken! Ik was echt heel trots op hoe mooi ze werden.
Maar okee. Point being; ik hoop dat ik ooit ergens falafel kan bakken in ruil voor een slaapplaats, want met mijn artistieke of academische kwaliteiten is het op het moment niet al te best gesteld.

Eigenlijk moet ik in blinde paniek op zoek naar Literature 1a assignment 1 aantekeningen en vooral niet King Kong spijbelen (maar zoveel praktischer! Argh!), in plaats daarvan leid ik mezelf af met Nirvana luisteren en kijken en ik vroeg me net af, 'als de H&M zo graag meisjes een Smells Like Teen Spirit shirt om het eetstoornislijf (iets met één kam en jeugdtrauma's) wil hangen (ik heb ook een tanktop met smiley uit die tijd, ik durf 'm alleen nooit aan), waarom dan niet gewoon de cheerleaderlook? Zoveel simpeler.' Je snapt dat het eerste dat ik nu ga doen, een zwarte tanktop onderkladderen is. En dan heel boos worden als de H&M dat ook doet.


(Ik ben nog altijd heel blij met mijn The Doors shirt van de mannenafdeling.)

Ook schrijvers dealen hiermee. Deze schrijver in het bijzonder.


Vandaag was ik in mijn hoofd een beetje pissig op iemand die allerlei nutteloos advies gaf over mijn tekst en ik dacht aan dit stripje. Maar de bewuste persoon maakt meer negatieve dingen in me los en hoewel mijn broertjes' vriendinnetje ons aanmoedigt om minder cynisch en sarcastisch over de wereld en de mensheid te zijn, ga ik mijn innerSchopenhauer niet loslaten en dit gewoon spuien:

WAAROM VOELEN WE ONS ALLEMAAL AANGETROKKEN TOT MENSEN DIE STIEKEM BEST WEL FRUSTREREND ZIJN?!

Zo is er het meisje dat expres melkschuim op haar bovenlip smeert terwijl ze cappuccino's drinkt. En het meisje dat klaagt over haar liefdesleven terwijl de mannen bij bosjes voor haar vallen. Die jongen die het zo moeilijk heeft dat hij zich bijna van kant zou maken, maar dat toch steeds niet doet, na weer een eindeloos gesprek dat alleen over hem gaat. Die betweter die telkens benadrukt dat hij toch echt niet zo slim is als iedereen denkt.
Op zich is dat allemaal niet zo storend. Het is immers slechts een facet van iemand die verder best okee kan zijn. Wat me wel frustreert, is dat dit soort mensen altijd op een soort bewondering of verliefdheid van anderen kan rekenen. Daar word ik zo misselijk van. Dat dat meisje met de melkschuimbovenlip kan rekenen op een stortvloed aan complimenten bij alles wat ze doet, maakt me echt razend. Jaloers, vooral. En dan erger ik me aan mezelf omdat ik jaloers ben, maar vooral omdat ik denk dat ik de enige ben die door heeft dat ze expres zo haar koffie drinkt, en dan vind ik het heel erg irritant dat andere mensen dat niet door hebben en denken: 'Wat een interessant meisje, ze heeft zelf niet door hoe mooi ze is, en wat een inzichten, nou hé, en ahw kijk nou, zal ik zeggen dat ze schuim op haar lip heeft zodat ze het er subtiel af kan vegen en met luikende ogen blozend naar haar suikerzakje staren?' AARGH. Dan wil ik dat suikerzakje over haar hoofd heen leeg kieperen en schreeuwen 'GA WAT ECHTS DOEN, MUTS' - maar daar ben ik te laf voor. *Zucht.*
*Negativiteit uit.* Vanavond was heel leuk. Lot is jarig vandaag en ik mocht bij haar komen eten. Ze had heerlijke dingen gemaakt, vooral de rodekoolsalade en kikkererwtensoep waren superlekker, en het is ook altijd leuk om bij Lot te eten omdat haar ouders zo grappig zijn, en op haar verjaardag is er bovendien heel veel bijzondere en grappige familie in het sprookjeshuis met de waterverftrap. Het was heel grappig dat een jongetje van ongeveer een meter groot de best wel grote poes (Piep) probeerde op te tillen. Piep vond dat duidelijk een wat minder goed plan en is ook net zo groot en zwaar als het ventje. Lot besloot het jongetje te helpen door de kat op te tillen en aan hem over te hevelen. Het was heel, heel grappig om hem te horen zuchten en steunen onder het gewicht van de er enigszins treurig bij hangende kat.

Eigenlijk moet ik morgen naar twee films. Misschien moet ik gewoon gaan en me verbazen. Ik ben stiekem zo benieuwd. Ik heb toch geen tijd om cake te bakken, Lot is morgen jarig en de ouders van mijn broertjes' vriendinnetje komen en er moet een tekst af - en die soundtrack, en dat roze jurkje, en ugh als ik nu ga schrijven kan het misschien. Maar ik wil eigenlijk de hele tijd andere dingen schrijven en thee drinken en vieren dat het half twee 's nachts is en ik eigenlijk nuttige dingen zou moeten doen maar leukere dingen doe.
'She came to my show just to hear about my day.'

Toeval bestaat niet (eigenlijk denk ik van wel, eigenlijk denk ik dat toeval het leukste aan het leven is, maar ik wil hier graag een patroon in zien, vandaar), dus ik krijg She Moves In Her Own Way in mijn hoofd omdat dat een goed idee is.
Er is iets raars gebeurd. Een jongen die ik al wat langer ken, stuurde me ineens een berichtje omdat hij me ergens had zien zitten. Aan het eind van ons gesprekje was de conclusie dat we maar eens koffie moesten drinken. Hij zal het vast vriendschappelijk bedoeld hebben, maar omdat ik hem stiekem altijd onwijs leuk vond, ben ik alweer hele scenario's uiteen aan het zetten. Aan de ene kant is alles best prima (lees: veilig) zoals het is en heb ik geen zin (lees: ben ik te bang) om een luchtkasteel te bouwen. Aan de andere kant zie ik ons wel door de stad fietsen en ijsjes eten en jazz luisteren en is dat een hele fijne wolkfundering. Wat nu? Moet ik Amélie en haar strategieën maar weer uit de kast trekken?


(Ik heb zo'n zin om in mijn nieuwe kamer te wonen en The Kooks te luisteren met het raam wijd open omdat het zomer is).

Weltschmerz

Ik ben verdrietig maar weet niet waarom.
De persoon die de tweezits waar ik nu zit, op Utrecht verliet, heeft onderweg Raffaelo's gegeten en de wikkels tussen de stoelen gestopt. Daardoor voelde ik me extra welkom in deze trein, die gelukkig wél reed.

Leestekens zijn overrated

Gisterenavond ging ik na college hospiteren... en ik heb weer een kamer! :) Op kruipafstand van SSR en het centrum, in een huis met normale, leuke huisgenootjes, een grote keuken met schone oven, en de kamer zelf is best heel groot dus William kan er vast in, en mijn tweepersoonsbed ook, en ik ben heel erg blij en nu de hele tijd aan het fantaseren over waar ik wat wil neerzetten en hoe gelukkig ik er ga zijn, maar ik vind het ook heel erg spannend, op de één of andere manier. Omdat ergens gaan wonen toch wel een ding is, of zo, en ik het gevoel heb dat ik hier voor de rest van mijn studietijd blijf wonen. Ik vind dat soort beslissingen altijd leuk maar ook eng. 

Maar goed. Vanmiddag ga ik in het eerste huis waar ik woonde op bezoek bij mijn oude huisgenootjes, dus dat is wel een grappige samenkomst van omstandigheden. Gek leven. 

En nog meer enthousiasme, want het wordt langzaam lente! Spuit elf: het is zo vroeg licht! En het blijft zo lang licht! En je kunt zonder jas buiten zitten, in de zon! De zomervogels maken zomergeluiden! De kinderen in de buurt waar mijn ouders wonen, zijn aan het stoepkrijten en voetballen! Uitroeptekens overal!

Verfoorlog - geen uitweg

Never again will I
                              play that game with you

Got caught up again in the moment, more than I wanted to
Once said I should've kept things all to myself
Now I say it loud as the words rain down
I can't find my way

Vandaag:

- Werd ik wakker in Malaika's bed. Daar mocht ik slapen na een wijnslempdinsdagborrel (dus kater en rare dromen over rare films over racisme en zere ogen) en 's ochtends maakte ze ook nog appeltaarthavermout voor me (ik weet dat je dit leest; zo lief, dankjewel!), dus dat hielp enorm tegen de kater.
- Ging ik met Lysanne mee naar haar eerste bloeddonatie. Lysanne is heel erg afgetraind en supergezond (best wel motiverend), maar behalve dat ze gemaakt is om dit soort dingen in een handomdraai te doen, zag het er ook uit als iets waarvan het raar is dat niet iedereen het doet. Nu durf ik het zelf ook wel, als ik genoeg ijzer heb en niet heel graag ook een ringetje in mijn rechteroor wil. Of nog één in mijn linker. Hrm.
- Liep ik de rest van de dag over het landgoed om over mijn idee te vertellen voor de documentaire die van het project gemaakt wordt. Het was het beste weer ooit, ik heb een tijd zonder jas in de zon gezeten.
- Maakten Domien en ik lasagne. Het was heel lang geleden dat ik dat had gegeten, en uit gemakzucht heb ik vlees gegeten. Zucht. Het was wel hele lekkere lasagne en nu wil ik dat eigenlijk vaker maken. Het liefst meteen morgen weer.
- Keken we Heat, en ik vond het weer heel fascinerend om te merken wat actiefilms met een menselijk lichaam doen, mits ze een beetje goed zijn. En Robert de Niro is fucking sexy. Of was, in 1995.

Faal

Het is niet de oven (of wel), het is niet het bakblik (of wel), ik ben het.

Vrees ik. Ik heb nu de afgelopen drie weekenden steeds een cake gebakken en iedere keer is 'ie mislukt.
Dat is vrij tragisch, aangezien het ooit mijn handelsmerk was dat ik goed dingen kon bakken. De eerste cake was gewoon gek met peren en andere meuk, dus dat die niet gaar was, was okee. Vorige week was het een raar recept met blauwe bessen waarbij de oven vrij koud was, dus dat had toen de reden kunnen zijn. Maar deze week had het goed moeten gaan en toch was de onderkant van de cake niet goed gaar en stiekem word ik nu een beetje bang dat ik gewoon episch faal in cakes bakken. Dus volgend weekend weer, want dit kan natuurlijk niet.

In het kader van dingen zelf maken: staafmixersoep gaat goed. Ik ben een beetje verslaafd aan het gevoel dat ik zo heel veel groente in één keer eet, dat het zo übergezond is (vooral als ik dan ook ga hardlopen want ahw yeah deze week krijg ik mijn eerste hardlooplegging en die moet ik natuurlijk wel optimaal gebruiken, zodat ik van de zomer geen excuus heb om niet heel erg te genieten van hoe warm het is door halfnaakt rond te lopen) en dat ik alles van de groente gebruik. Vanavond kwam het vriendinnetje van mijn broertje weer eten en toen we het hadden over mijn rauwe bloemkool en havermout enzo, snapte ik wel dat ik nu ook een beetje een weirdo ben als het op eten aan komt. Maar hé, ik ben geen konijn, ik eet ook gewoon zoete dingen, en het allerlekkerste eten op de wereld blijft gewoon vers wit brood met goede olijfolie en zeezout en van het allerlekkerste op de wereld is nooit genoeg.


Volgens mij is dit ook een hilarische film. Maar misschien ben ik gewoon een beetje verliefd op Gijs Naber. En Cees Geel zit er ook in!
Vannacht droomde ik dat we langs elkaar liepen zoals we zo vaak langs elkaar lopen. Ik rookte een sigaret van een gek merk, en toen ik zag dat jij het was, wilde ik de sigaret eerst verstoppen, maar ik bedacht me en inhaleerde diep terwijl ik je aan keek. Jij bleef staan en draaide je om om met me te praten, maar ik draaide me ook om, om achteruit lopend rook uit te wasemen.

In mijn droom wist ik al dat dat er vermoedelijk niet zo stoer en sexy uit zag als ik hoopte.
Ik weet niet meer wat het grotere geheel was, ik was dit tot twee minuten geleden vergeten, maar toen ik No Way Out luisterde, herinnerde ik me ineens dit beeld en ik moet er stiekem wel een beetje om lachen dat ik in mijn dromen stiekem wel wil roken, en zelfs daar pieker over hoe ik overkom. Wat eigenlijk wel een beetje treurig is. Maar ach.


I don't like this, you can't take the fallout
I like things when there's nothing left to follow

She said, she said, she said, she said, she said do what you want
She said, she said, she said, she said, she said, I'm sorry
Rumours spread that Jenny was a lesbian. She and Stella had fun pretending they were a couple. When the band got their first NME cover, “they called us ‘Satanic Majesties’,” says Theresa. “I mean, look at us! Drinking our coconut milk juice.” Emily grimaces. “They were covering a gig where I turned to the audience and said, ‘Look at the fog machine’ and they quoted me saying: ‘I’m a fuck machine!’” “That was a little depressing,” adds Jenny. “Our first major article. We were Satanic Majesties and Emily was a fuck machine.” They howl.
Lalala ik kan niet wachten tot 18 maart, ik ga zoveel dansen en springen en meezingen. Hier kun je het hele artikel lezen: http://www.theguardian.com/music/2015/mar/07/warpaint-music-band-interview-women

 Dit. Maar net had ik het warm in mijn winterjas op de fiets, dus hopelijk bijna lente!



Ik heb zin om een feestjurk en hakken aan te trekken.
Gisteren probeerde ik bij Museum de Pont te komen, maar omdat er wat dingen misgingen belandde ik uiteindelijk in een heleboel Aziatische supermarkten waar ze niet hadden wat ik zocht, maar wel duizend en een andere fascinerende dingen. Later bleek dat ik eigenwijs had moeten zijn en mijn luie gevoel van die ochtend had moeten volgen. Ik had helemaal geen zin om naar Tilburg te gaan, en als ik dat niet had gedaan, had ik met mijn ouders meegekund naar de Pasar Malam die hier nu is en daar vast gevonden wat ik zocht.
Na mijn chagrijn verdronken te hebben in flink wat wijn, had ik terwijl ik me naar het station haastte zo'n zin in de zomer. Laatst heb ik de banden van mijn fiets in Leiden laten vervangen, en nu kun je er heel hard op fietsen en dan met je benen zwaaien als je van een brug afrijdt, daar word ik iedere keer zo gelukkig van dat ik me heb voorgenomen om altijd mijn banden op te pompen. Ik heb zin in de tijd dat ik weer alleen maar allstars en een fladderjurk aan hoef te trekken en dat niemand verkouden is en iedereen loom.

Please wrap your drunken arms around me
Slightly broken is just what I need
I've got a brand new cure for lonely
And if you give me what I want
Then I'll give you what you like


Lily maakte het weer koel om gympen onder cocktailjurkjes te dragen. En dat accent.

Vanavond maak ik eindelijk twee dingen die ik al een hele tijd wil maken: een filodeegtaart met spruitjes en Grand Marnier (mijn vader houdt van cognac, spruitjes en geitenkaas en dat zit er allemaal in, en filodeeg heeft zo'n mooie structuur), en wortelsoep.

Ik ben zo blij dat ik ineens weer tijd heb om met vriendinnen koffie te drinken, dingen te leren en te koken en lopen. En dat het lente wordt, daarmee het allermeeste.


Stiekem willen we allemaal Charli zijn.
Morgen krijg ik eindelijk weer les in scenario schrijven. Ik verheug me er heel erg op. Ik ga een fantasieverhaal over mijn opa maken. Toen ik dat gisteren onder de douche (daar ontstaan de beste ideeën, niet?) bedacht, voelde ik meteen wat ik na twee jaar eindelijk herken als 'inspiratie': iets willen maken omdat je het zelf wil zien.

(Het wordt een avonturenfilm waarin je eerst niet snapt dat je door de ogen van een demente man naar de wereld kijkt. Mijn opa deed best ontroerende dingen toen hij begon te dementeren. Hij wilde er een keer 's ochtends vroeg in de auto van mijn oma vandoor. Oma in paniek, tot ze zich later die dag realiseerde dat het de volgende dag hun trouwdag was. Mijn opa gaf haar op die dag al sinds ze elkaar kennen (hij was drieëntwintig, zij achttien) een sierraad. Daarom was hij die ochtend in de auto gestapt. Dat verhaal wil ik graag bewerken.)

Was het al die tijd stiekem recht voor me en heb ik dat eigenlijk nog steeds niet door?
"And I'm turning into fairytales, with glitter and some glue, everything we ever planned to do.

Tonight there isn't any light under your door, I guess you must be somewhere breathing in patterns unfamiliar to the one you're underneath."