Tegenover me zit een jongen die op jou lijkt. Hij is ook groot en hij heeft net zulke verwilderde ogen onder woeste wenkbrauwen. Hij tikt op een Ipad. Zijn vingers zijn te slank, maar dat weerhoudt me er niet van om met mezelf de afspraak te maken dat als hij naar me kijkt, jij naar me kijkt. Jullie lijken op elkaar, dus als hij mij het nader bestuderen waard vindt, vind jij dat ook. Nader te bestuderen waard is iets anders dan lekker. Nader te bestuderen waard is ook iets anders dan knap of geil. Die drie dingen ben ik niet, maar ik kan me voorstellen dat iemand die het wil zien, mij nader wil bestuderen, omdat ik er uit zie als zo'n meisje dat 'anders' is. 'Anders', wat dat dan ook mag inhouden, ben ik in ieder geval. Vaak is dat een keuze, en in alle andere gevallen erfelijk bepaald.
De conducteur komt langs. Hij (niet de conducteur) praat ook ongeveer zoals jij en ik hoop echt heel erg dat hij naar me kijkt om me nader te bestuderen. Ik weet dat ik niet de billen heb - hij stapt ook al uit op Delft - maar ik geloof niet dat dat het enige criterium is als het om nader bestuderen of mogelijkheden gaat. Ik zeg ook dat ik op grote neuzen en donkere ogen val, en toch probeer ik hier zittend mezelf met idioot bijgeloof er van te overtuigen dat ik geduld moet hebben.

Morgen ben ik hier!

(Keulen)
Gisteren hebben mijn tante, mijn vader en een paar Corduroyanen het grootste gedeelte van mijn spullen verhuisd. William (de stoel) kon gelukkig net door het trapgat. Die stoel is echt alles, hij is zo fijn plomp en gezellig en je kunt er in kleermakerszit in zitten lezen voor het raam, het is zo fijn. Pim, JW en Mark hebben ook mijn bed in elkaar gezet - het past nét niet op de plek waar het zou moeten passen. Janken. Nu moet er een stuk van het bed of van de steunbalk af, of ik moet een ander bed, of alles moet anders, maar over dat laatste ga ik gewoon nog even niet nadenken.

Met het proeftentamen voor het accentenvak kreeg ik de opdracht om (terwijl ik werd opgenomen) iets te vertellen over wat dan ook, zodat de professor kan horen hoe je directe spraak is. Ik wist niks, dus begon ik maar over Mad Men. De professor is ook fan. Ik was vermaakt.
Ik ruik naar afwasmiddel omdat de douchegel die ik van mijn tante gebruikleend heb, naar limoen en andere verfrissende vruchten ruikt. Zoals altijd ruiken geuren op mijn huid anders dan ze bedoeld zijn. Bij de Kruidvat was laatst een parfum in de aanbieding. Vijfentwintig euro voor een flesje in de vorm van een appeltje, in plaats van de gebruikelijke vierenveertig. Dat betaalde ik ervoor toen ik zestien was, ik had er voor gespaard, ik kocht het taxfree op de boot naar Newcastle. Terug op school bleken twee van mijn vijf beste vriendinnen hetzelfde parfum te hebben. Een van hen vertelt me onomwonden dat ze het parfum bij mij niet lekker vindt ruiken.
Dat is de eerste keer dat ik me realiseer dat ik mogelijk iets anders ruik dan zij, en dat zij iets anders ruikt dan de jongen op wie ik verliefd ben, en dat ik dus verdomme niemand kan vertrouwen als ik wil weten of ik in het algemeen lekker ruik. Het parfum durf ik niet meer op te spuiten, mede omdat mijn moeder het 'zoet' noemt. Ik wil niet zoet zijn en ook niet zo ruiken. Telkens als ik aan het (na enkele jaren spuiten op dagen dat ik niemand zie) lege flesje ruik, heb ik heimwee. Daarom koop ik het parfum toch en draag ik het nu weer. Wat kan het mij schelen hoe ik voor anderen ruik, ik wil gewoon heimwee hebben.
"Als ik aan de bar sta, komt Marie terug van het toilet.
'Wil jij ook?' vraag ik, terwijl ik naar de tap wijs.
'Koffie. Van alcohol word ik dik.'
Marie legt haar hand op haar buik en blaast haar wangen op.
'Zie je?' zegt ze. '
'Oké,' zeg ik. 'Wat jij wilt.'
Het is al meteen op de allereerste dag dat ik die fout maak, misschien is het inderdaad allemaal te makkelijk. Wat ik zou moeten zeggen is: 'Zo gaan we niet beginnen, baby. Doe in godsnaam niet zo belachelijk.' Ik laat haar praten over haar vader Theo, die freelancefilosoof is, en over haar moeder Francis en over haar tweelingbroers, van wie de een de ander zijn kleding laat passen en dan zegt: 'Dat staat me goed', en over haar ex-vriendje de steward met wie ze geregeld naar Sydney vloog en over van alles en nog wat - ik hang aan haar lippen - en ik zeg: 'Wat jij wilt.'"
Uit IJstijd, van Maartje Wortel.

Deze miste nog in mijn droevigemeisjescollectie



Oeps die heupflacon. Favoriet stukje treurige lyrics 'I might dance like your auntie, I don't care 'cause we're here to party'. De clip vat afgelopen weekend wel goed samen. Op het moment voel ik me nog steeds geradbraakt. Volgens mij moet ik maar weer even een periode alleen maar thee drinken en series kijken en literatuur lezen, in plaats van me misdragen en denken dat ik goede gesprekken voer terwijl ik in drie talen onzin blaat tegen mensen die ik niet echt ken (... ja, spijtig).
Vanavond heb ik een tentamen over onder andere het accent van de taxichauffeur en als ik iets niet aan kan vandaag, dan is het alcohol wakker zijn en serieuze dingen doen. Maar hoe serieus zijn colleges waar Canadezen worden getypeerd zoals in South Park?

Om elkaar beter te begrijpen?


Zojuist kwam ik dit op Tumblr tegen (ik ben een slechte bronvermelder) en ik voel me aangesproken. Daar ben ik vast niet de enige in.

O en handzeep

Vanmiddag was mijn plan het centrum door te wandelen, maar aan het eind van de Breestraat was het ineens heel verleidelijk om naar mijn huis te lopen om verder te slapen. Het voelde voor het eerst als thuis, ook al is het nog een zooi. Het ruikt al naar vanille en er is bosbessenlimonade: behalve matrassen heb je eigenlijk niets meer nodig dan dat.
"Het is een dinsdag als ik uit nieuwsgierigheid in een gymzaal in de Amsterdamse Pijp een praatgroep bezoek voor mensen die zich alleen voelen. De bijeenkomst vindt plaats in hetzelfde oude schoolgebouw waar ik yogales krijg. Ze zeggen daar dat je gewoon rustig moet ademen. (...)
Ik ken een man die altijd en overal zijn jas aanhoudt zodat hij snel weg kan. 'Je weet maar nooit,' zegt hij. Het lijkt erop dat al deze mensen snel weg willen kunnen, terwijl we hier eindelijk samen zijn, of in ieder geval niet alleen. De groep wordt geleid door een man die Jos heet. Hij stelt zich voor als Jos en zegt: 'Noem me maar Jos', alsof we uit een hele rij andere namen hadden kunnen kiezen."
Uit: IJstijd, van Maartje Wortel

Eindelijk tijd (ik zou mijn Britse accent moeten oefenen - maar Amerikaanse accenten leren onderscheiden is ook een onderdeel van dat vak, dus eh) om Mad Men te kijken.
Vandaag kocht ik voor het eerst een fles whisky voor mezelf. Whiskey, om precies te zijn. Beetje kinderachtig misschien, maar het voelt toch wel stoer.

Nina


12h: mon jardin secret


16h: une gourmandise


21h: un rêve

Can you count the stars in your eyes



Ik vergeet altijd hoe dit nummer en het duo dat het gemaakt heeft heten. Yay, Andalusië en warme, oranje herfstdagen. Nu mag het ook wel. Ik heb zin in koningsnacht. Het mag dan wel slecht weer worden, in ieder geval is het gala voorbij en worden we allemaal rozig van de wijn.

Huh

Vandaag was echt een gekke dag. Alles ging 'goed' en anders dan normaal. Eerst hadden ze iets waar ik naar op zoek was in een winkel die er om bekend staat om nooit te hebben wat je nodig hebt. Daarna bracht ik de middag met Janneke door op een terras op het Neude. We praatten over hoe het nou met ons verder moet, Later. Terwijl we daar zaten reageerden mensen op onze WhatsAppvragen en sollicitaties, waardoor een klein deel van Later, onze zomers, nu gepland en geregeld is: Parade Utrecht doen we samen!

You will be loved by someone good

Nieuwe glitterregen (vrijdag de vorige, misschien)

April is altijd hetzelfde. En al bijna voorbij. 

Vorig jaar was het nu net Pasen geweest, met dinokoekjes en gekke fietstochten, en ging ik nu naar Amsterdam. Tja. Ik vond het ook episch kut - maar het was slecht afgelopen. 
(Ik was je niet trouw geweest, niet in mijn hoofd en misschien ook niet in mijn handelen.) 

Toch vraag ik me soms af of ik het goede heb gedaan. Soms denk ik dat iets in het leven er voor zorgt dat we steeds dezelfde kans om iets te leren in een andere vorm krijgen. Hoewel niet van harte, heb ik één fout dan min of meer herstelt. Als dat echt zo werkt, komen de sterrenbeelden dit jaar misschien ook weer terug. 

Misschien dat de dots op mijn benen nu met elkaar verbonden worden. Als dat zo is - statische elektriciteit overal.

Er is iets aan dit weer en aan deze tijd dat er voor zorgt dat ik de hele tijd wil rennen en vliegen en 's nachts uren praten en wijn drinken en series kijken en overdag slapen. Ik heb het geluk dat ik de tijd heb om dat ook te doen (aan het eind van volgende week ga ik 'ineens' naar Keulen), hoewel ik me steeds afvraag of ik niet meer zou moeten doen (wat ook zo is - maar eh, ik presteer beter onder stress, of zo). Waar ik naartoe wil, is dat ik in deze periode van het jaar ook zestienjarigmeisjeachtig gestoord 'verliefd' wil zijn. Oftewel, verliefd zonder dat iemand er van weet, en daar de hele tijd over schrijven, en vlinders in mijn buik voelen als ik hém mogelijk tegen zal komen die dag, en daar alles op voorbereiden en continu fantaseren over welke vragen ik hem zou stellen en wat we zouden doen - terwijl dat in werkelijkheid vermoedelijk heel ongemakkelijk zou zijn. En ik nu al teveel over hem praat. Maar glitterregens. 


(nadat ik dit gezien heb, ben ik gaan overwegen om de dichtgeplamuurde stukjes muur die ik uit luiheid weiger te witten (ik wil gewoon verhuizen!) maar gewoon te beglitteren om ze minder lelijk te maken)


Maandag ben ik begonnen in Brave New World (een dystopie van Aldous Huxley). Dat boek heeft een zekere status op de HKU, maar tot mijn verbazing stond het bij mijn ouders in de boekenkast. Mijn moeder bleek het te hebben gelezen voor haar leeslijst Engels op de middelbare school. Wat heeft dit met Bowie te maken? Wel, ik vroeg mijn moeder er naar, en ze vertelde dat ze toen ze het boek uitgelezen had, een kopie naar haar penvriend in de DDR gestuurd heeft. Mijn moeder was er van overtuigd dat de DDR wel wat van Huxleys wereld weg had. Waarschijnlijk heeft het boek de jongen nooit bereikt dankzij de Stasi - maar goed, als we het over de DDR hebben, hoor ik altijd Heroes in mijn achterhoofd.

(En bij Bowie denk ik tegenwoordig altijd aan Berlijn, vorig jaar, toen ik naar de tentoonstelling over de beste man ging, en het het beste weer ooit was, en alles perfect, van de frozen yoghurt tot het gevoel dat ik had in de boekbagelwinkel om de hoek van het hotel, tot het samenzijn met zoveel Corduroy - oef, nostalgie dit)
Zaterdag is het SSR-gala. In vier jaar lid zijn ga ik dit jaar voor het eerst en ik heb er aan de ene kant heel veel en aan de andere kant totaal geen zin in. Heel veel omdat we met een groep Corduroyanen gaan en ik gisteren echt een te schattige brief van Mark kreeg (we zijn Team Awesome), totaal geen omdat ik niet zo'n fan van foto's en dronken naar huis reizen ben. Okee dat laatste is makkelijk te voorkomen. Zou je denken.

Aaah als ik eindelijk verhuisd ben, kan ik de klaprooszaadjes die ik van Lot gekregen heb eindelijk zaaien :)

Good girl

From 8 until late I think about you
You're on my nights, I don't know what to do
I can't get no rest, can't get no sleep
This whole thing got way to deep and we should

Stop making a big deal out of the little things,
'cause I got big deals and I got little things,
I got everything I'm asking for but you
Stop making a big deal out of the little things,
let's get carried away,
come right now, you know where I stay
Waar het hart vol van is, loopt de mond van over, toch?

Oeps.
Gisterenavond heb ik Fifty Shades of Grey dan eindelijk gekeken.

Natuurlijk viel het tegen.

Binnen vijf minuten irriteerde ik me aan Anastasia (maar ik irriteer me over het algemeen aan mooie meisjes die doen alsof ze niet weten dat ze mooi zijn), maar toch bleef ik verder kijken en het wordt langzaam wel iets minder 'o ik ben zo onschuldig, joe doei'.

Goed. Ik ga geen uiteenzetting geven over wat er zoal kut was. Wat ik interessanter vind, is dat er zoveel nadruk op de SM ligt, terwijl het daar voor mijn gevoel helemaal niet echt over gaat. Aan de film is duidelijk te zien dat dit verhaal de ultieme fantasie van de auteur - en met haar veel andere vrouwen - is. Dan bedoel ik dus niet die totaal onrealistische man die drie stappen vooruit denkt, delicate jurkjes koopt en alles in het werk stelt om jou klaar te laten komen. Hoe Anastasia er uit ziet en hoe ze door het leven gaat; dat is wat de auteur, en met haar een heleboel andere vrouwen, ook nastreven. Dat is niet zo'n schokkende ontdekking, maar ik vind het wel interessant om te zien hoe iemand zijn ideaalbeeld zo heeft weten uit te werken dat veel andere vrouwen zich er ook in kunnen vinden. Overdag een lieftallig meisje in spijkerbroek, maar met een pencilskirt ineens een vamp, en ten alle tijden mooi, schoon, fris, met rosy cheeks en lippen - ik zou er ook voor tekenen.


Juist daarom vond ik de film zo tegenvallen. Stiekem had ik gehoopt dat iedereen 'm zo af kraakte uit een soort schaamte, maar het verhaal is echt heel erg plat. Er zit geen conflict in Anastasia zelf, ze is 'perfect': zelfs als ze door Christian wordt afgeranseld met een riem (dat vond ik een tamelijk nare scene), reageert ze nog passend. Ik had meer spanning verwacht, meer gelaagdheid. Maar dan nog, de scène waarin ze ontbijt maakt en de scène waaruit bovenstaand gifje afkomstig is, waren wel leuk. Maar waarschijnlijk zegt dat ook wel wat: ik vond de smscènes vreselijk en juist de 'gewone' dingen leuk - dan heeft het idee van het boek wel een beetje z'n uitwerking gemist. En waarom vrouwen massaal masturbeerden in de bioscoop, begrijp ik ook nog steeds niet.

Sia is altijd mooi, fifty shades of niet

Vandaag was Marjolijn Heemstra bij King Kong (dat vak waarbij grote schrijvers en theatermakers dingen over hun leven en wie ze zijn komen vertellen). Ze schrijft al enige tijd voor Trouw, de krant die mijn ouders hebben, dus ik kende haar eerst vooral door haar columns over Facebook, maar toen bleek ze ineens ook theater te maken bij het RO. Samen met mijn ouders en met Sam heb ik een aantal van haar voorstellingen bezocht. Ze maakt een soort politiek geëngageerd onderzoekstheater, waarbij ze een eigen fascinatie breed trekt en voor publiek toegankelijk maakt aan de hand van een verhaal. Dat is een vorm die ik heel interessant en belangrijk vind, want als ik iets lees over een moeder die haar drieling van acht maanden oud McDonalds geeft, of nadenk over het essay van de Maand van de Filosofie lees, vind ik het heel belangrijk dat daar iets mee gedaan wordt. Zo'n stuk over de doodstraf als De Twaalf Gezworenen, zulke stukken moeten in de grote zaal, dan stromen de theaters vanzelf weer vol. Individualisme is allang op z'n retour, iedereen wil toch weer samen lekker granolabars bakken en ondertussen superfoods en quinakutten afzeiken om tot een consensus over de multiculturele samenleving te komen alvorens de mankementen van een democratie uit een te zetten - laten wij schrijvers dat nu eens in een goede vorm gieten, zodat iedereen met een idealistisch gevoel naar huis gaat.
Er kan er maar één tegelijk

Sesamsaus

Mijn moeder vroeg vanochtend of ik wilde koken. Voor mijn ouders en broertje moest er iets met karbonade gebeuren, verder maakte het hen niet uit. Vermoedelijk heb ik nu al wel vaak genoeg benoemd hoe leuk ik het vind om met stokjes te eten, en gezien mijn plotselinge Japanmanie van de afgelopen week leek het me wel leuk om een poging te doen tot Japans koken.
Afgelopen zomer haalde ik met Lot voor het eerst wok af in Leiden. Bij Wokalicious (fijnste plek van de wereld als je te sip bent om te koken, hoewel ik er alleen maar eten heb gehaald als ik vrolijk was) probeerde ik voor het eerst udon noedels met Japanse sesamsaus - en dat wilde ik vandaag zelf proberen te maken. Ik vond een recept met tofu waar ik ook gemakkelijk karbonade teriyaki bij kon maken. Tofu marineren is best grappig, en het lekker maken is gelukt! De sesamsaus die ik maakte, maak je zo:

1 eetlepel olie
3 eetlepels sojasaus
2 eetlepels honing
2 theelepels geraspte gember
2 teentjes geperste knoflook
2 theelepels sesamzaad

Wel, daar kun je je tofu in marineren, of je doet het geheel door je groentenoedelmengsel. Ik gebruikte paksoi, rode paprika, bospeen, sugarsnaps en champignons, en over het uiteindelijke gerecht strooide ik ringetjes bosui en extra sesamzaad. Zelf groente snijden is het leukst, maar je kunt natuurlijk ook gewoon een zak wokgroente gebruiken.

Er zijn veel sterren vannacht.


Dit is vandaag.

Throw it back, sip it slow


Gisteren hield mijn tak een familiediner. Corduroy kent een stamboom, en het is traditie om als eerstejaars een familiediner te organiseren voor je voorouders. Onze tak is op dit moment als volgt:

Olga - Thom - Miranda - Hugo - Annika - Rafaëlle - Thijs & Marit

Boven Olga zit nog een aantal voorouders, maar die zijn te prehistorisch om familiediners leuk te vinden. Vorig jaar is het mij niet gelukt, maar met hulp van mijn zoon nu wel: gisterenavond zijn we om vijf uur begonnen met koken en om half twaalf begonnen we aan het toetje. Het was heel leuk om een keer zo uitgebreid te koken, en dat het ook nog allemaal lukte was natuurlijk fenomenaal. Thijs wist eerst niet wat een amuse was, en toen hij het opzocht wilde hij graag iets met zalm. Dat kon, voor de vegetariërs maakten we hetzelfde met omelet (een soort rolletje met spinazie en roomkaas), en we hebben geroosterde paprikasoep en zomergroenteplaattaart gemaakt, een kip gegrild (Thijs wilde graag een kip vullen - dat kon ook), gebakken geitenkaas, rozemarijnaardappeltjes en groente, en als toetje hebben we een frambozentiramisu gemaakt (die was echt geweldig). Het was heel erg leuk om met z'n achten te eten en te praten over waarom we familie zijn (wat geheel fictief, maar toch van groot belang is). Olga, de stamoudste, had mijn zoon en dochter en mij nog nooit gezien, dus dat was wel bijzonder. Hugo en ik zijn van dezelfde SSR-lichting en zitten samen in een inactief korrel, maar hij woont in Wageningen dus ik zie hem niet vaak. Het was zo leuk om hem weer een keer te zien, er is niemand die drogere humor heeft dan hij.

Ik word hier een beetje naar van. Sinister is het enige passende woord - want de vogels in het zonovergoten bos fluiten, overal liggen restanten van lijken en stukken strop, en kampeert een man in een kanariegeel tentje op het midden van de weg om te overdenken of hij zijn leven moet beëindigen of niet. Ook de speurtocht van linten en de bloemen van nabestaanden - dit is echt heel surreëel. 
Vervelend is dat
als je download op 99,3% blijft hangen.


(Laik, jij vindt deze vast ook fijn)
Gisterenavond rende ik door de gangen van een halfleeg Lipsius. Het gevoel van de universiteit, daar les te mogen volgen, de lokalen te kennen, vind ik één van de fijnste dingen die er bestaat. Ik kan het niet minder pathetisch formuleren. In college maakte ik een lijstje van fijne gevoelens.

- Schone lakens
- Zon op blote huid
- Wind in loshangend haar
- Haarplukjes die in je gezicht waaien en waar de zon op glinstert
- Het afbijten van een stukje paprika
- Pas geschoren benen
- All Stars dragen (want rennen)
- Heel hard fietsen en dan je voeten op het spatbord van je voorwiel leggen terwijl je van een helling rijdt
- Een stuk brood afbreken en dat in olijfolie dopen
- Zeezout uit een molentje draaien
- Douchen of in bad gaan
- Naaktzwemmen in een meer, in zee of in een zwembad als er geen andere mensen zijn (of wel, net waar je op kickt natuurlijk)
- Een goed gesprek over random dingen hebben, en dan stil zijn, en allebei tevreden zijn met het gesprek tot dusver, waardoor er niets meer gezegd hoeft te worden
- Een boek lezen en de hele dag niks anders hoeven doen
- Amélie kijken
- Helemaal in muziek opgaan, en het in je hoofd hebben
- Muziek luisteren die perfect op je omgeving aansluit als je ergens naartoe gaat
- Knuffelen
- Seks hebben met iemand die veel voor je betekent en voor wie jij veel betekent
- Leuke post krijgen
- Nieuwe boeken kopen in een boekwinkel
- Rozijnenbroodjes kopen bij de bakker, en ze meekrijgen in een papieren zakje
- Papieren zakjes dichtvouwen
- Een halfvolle chipszak dichtvouwen door de bovenkant op te rollen en naar binnen te stoppen (so satisfying)
- Hardlopen en het net een stuk verder volhouden dan de vorige keer
- 's Ochtends iets moois aantrekken
- Iemand zichtbaar blij maken met een compliment, een cadeautje, of gewoon aanwezigheid
- Aardbeien plukken, en eten
- Met stokjes eten
- Boven pannen kokend water hangen en de stoom in je gezicht voelen
- Met blote voeten door zand rennen
- Door bergen herfstblaadjes schoppen
- Een echt goede film of theatervoorstelling zien
- Een raadsel oplossen
- Een ruzie uitpraten
- Hand in hand lopen
- Een ijsje oplikken
- Bellen blazen
- Iets nieuws maken
- Haren vlechten
- Kozijnen verven
- In een ruimte vol mensen die je aardig vind zijn en niets hoeven zeggen, alleen maar kijken
- Een glimlach van een onbekende beantwoorden
- Je collectief aan het bestaan ergeren
- Iets schoonmaken: afwassen, de was ophangen, stofzuigen
- Gedroogd fruit wellen
- Krabben als je jeuk hebt
- Als iemand anders je haar kamt
- Tandenpoetsen
- Iemand die je erg bewondert ontmoeten, en dat die persoon dan nog sympathiek blijkt te zijn ook
- Whisky ronddraaien in een glas
- Honing in thee druppelen
- Veters strak strikken
- Zo erg moeten lachen dat je niet meer verder kunt praten
- Binnenpretjes
- Iemand heel lang aan kunnen kijken zonder dat dat een probleem is, en dan echt goed naar ogen kunnen kijken
- In een boom klimmen
- Naar een uitzicht kijken
- Boter op hete toast laten smelten
- Reepjes toast in een zachtgekookt ei dopen
- Kruimeltjes deppen met je vingertop
- Koffie zetten, melk opkloppen
- Losse thee in een thee-ei doen
- Kusjes op je oor krijgen
- Ergens heen gaan waar het leuker is dan waar je nu bent
- In bed liggen en de volgende dag nergens heen hoeven
- In bed liggen en de volgende dag iets heel leuks gaan doen
- In bed liggen na iets moeilijks of stoms te hebben gedaan waar je nu van af bent
- College volgen
- Huiswerk af hebben
- Een goed cijfer krijgen, of een 'excellent!' van een professor
- Griekse yoghurt eten
- Walnoten kraken
- Koken voor andere mensen en dat het lukt en iedereen gelukkig is
- Een fles wijn soldaat maken, in je eentje of met een goede vriend of vriendin
- Flirten met de ober
- Het geklepper van de klepjes van de brievenbus als je een leuke brief post
- De deurbel als je iemand verwacht

Hierna eindigde mijn college en ik vind de lijst al best lang, maar misschien bedenk ik nog dingen.
Wajo, een onbekende heeft naar mijn 8tracks playlist geluisterd en vond 'm leuk. Ik wil er meer maken, maar omdat er geen grote bibliotheek is waar je muziek uit kunt kiezen, is het tamelijk veel werk voor iemand die over het algemeen gedemotiveerd raakt door de hoeveelheid muziek in de wereld. Om een playlist voor andere mensen te maken waarmee ik de wereld kan veranderen dan, zelf luister ik toch het liefst naar aan vrienden gerelateerde crap.

Belangrijke ontdekkingen

1. Ik begrijp ineens waarom mensen kussens op houten stoelen maken. Na een tijdje werken zonder heb je echt een houten kont en een pijnlijke rug. Gek lichaam.
2. Gisterenavond bedacht ik me ineens dat mijn broertje nu 18 is, en net zo oud en wijs als ik toen was. Ik ben niet zoveel veranderd sinds toen (althans, dat denk ik vaak) - en dat betekent dat ik eigenlijk niet meer kan rechtvaardigen dat hij 'jonger' is dan ik. Dat is een heel gekke gedachte, want hij is en blijft toch altijd mijn kleine broertje en ik vind over het algemeen dat ik alles beter weet dan hij. Kennelijk toch niet. Hrm. Aardschok.
3. Ik heb de manga van Pim uit. Het ging over een groepje jongeren na hun afstuderen, van ongeveer 24, en hoe het bestaan dan is. Natuurlijk wil ik nu meteen zo gebalanceerd als het vrouwelijke hoofdpersonage zijn, en dat één van de mannelijke personages even tot leven komt. Ik moet dringend weer iets anders gaan doen voor ik weaboo word.

Als ik gebeld wordt door een privé-nummer, wil ik eigenlijk niet op nemen. Kennelijk heb je als beller dan iets te verbergen - en als dat het geval is, waarom zou ik dan luisteren naar wat je wel te vertellen hebt?

Uit: De Nachtbloeiers, van Iona Daniel

Halma: Ik zou eigenlijk graag een glas karnemelk drinken.

Olaf: Hebben we dat?

Halma: Weet ik niet
             Anders moet één van ons het misschien halen
             Bij het pompstation

Olaf staat op

Halma: Ga je het echt halen?

Olaf: Nee
         Ik ga kijken of het er is
         En als het er niet is, ga ik een glas gewone melk voor je pakken
         Daar een beetje boter en yoghurt door mengen
         En doen alsof het karnemelk is

Halma: Zou ik daarin trappen, denk je?

Olaf: Ja
         Denk het wel
         Want volgens mij wil je helemaal geen karnemelk
         Volgens mij wil je gewoon wat te vragen hebben

Afgelopen week keek ik voor het eerst echt naar anime



Tot voorheen stond ik er nogal sceptisch tegenover: "Heeft dat diepgang? Ik kan niet tegen dat hoge gekrijs van die meisjes, en waarom is alles zo intens? En dan die tekenstijl - niet mijn ding." Ik denk niet dat ik ooit een animefangirl zal worden, maar Puella Magi Madoka Magica was wel zo koel dat ik nu zelfs een manga van Pim aan het lezen ben (want schoolwerk is lame en ik kan dit vast op mijn leeslijst zetten, om de HKU eens te verbazen).

Vorige week keken we de eerste helft, en gisterenavond de tweede. Het was heel mooi, maar ik werd er ook heel verdrietig van. Mijn 'heeft dat diepgang' vooroordeel gaat in ieder geval niet op, ik zat tijdens de laatste aflevering stilletjes te huilen. Anyway, bovenstaande is de end theme van iedere aflevering en samen met de serie eigenlijk ook mijn eerste kennismaking met Japan. Pim gaf tijdens het kijken antwoord op al mijn vragen over wat ik zag en niet begreep, vooral over de taal (Japans heeft Nederlandse leenwoorden, hoe grappig is dat? Het Japanse woord voor 'oude vrijster' is afgeleid van het Nederlandse woord 'ontembaar') en door alles wat hij vertelde, wil ik nu meer weten.


Maar goed. Voor de diehard animefans die deze serie nog niet hebben gekeken: doe het wel, want het is awesome. De eerste twee afleveringen denk je misschien 'o jee, Sailor Moonish as hell', maar dan komt aflevering drie. Voor de niet diehard animefans: het lijkt allemaal lief en schattig, maar ook de Mahou Shoujo wereld is kut en alles heeft zijn prijs. In het kort gaat het over meisjes die de mogelijkheid hebben om 'magical girls' te worden, in ruil voor de vervulling van hun liefste wens. Er komen vijf magical girls naar voren, waarvan vrijwel de hele wereld Akemi Homura het koelst vindt, maar hallo, ook Sakura Kyouko is awesome! Laatstgenoemde heeft rood haar en puntige tandjes, eet de hele dag door raar voedsel en is het stoerst van de vijf. Okee misschien ben ik al een beetje een fangirl. Ga het maar gewoon kijken. Afleveringen duren 23 minuten en het zijn er twaalf, dus met twee avonden kijken, ben je bij.


Getransformeerde Madoka (met Kyubey), Sayaka, Mami, Kyouko en Homura door 'Aleesi Chic'

Ruis

Mijn oren zijn nu een jaar of twee kapot. Soms merk ik er meer van dan anders, en met name in het huis van mijn ouders hoor ik dat er iets onherstelbaar stuk is. De betonnen stilte die daar tussen de muren hangt, laat mijn linkeroor fluiten. Het oor fluit alleen als het ergens helemaal stil is. In bed, vooral. Als ik wakker wordt, schrikt mijn oor, en is het fluiten harder dan als ik al een tijdje wakker ben. Als ik een tijd lang braaf mijn oordopjes in doe, ook op plekken waar alleen veel mensen door elkaar praten, wordt het fluiten minder. Maar zonder muziek om overheen te gillen, schreeuwen mensen net te zacht om door dopjes heen te verstaan.

Als ik alleen ben, zet ik zelf de muziek aan. Of mijn computer, want dankbaar voor het geluid van het systeem, ruisen mijn oren daarmee mee. In drukke weken ben ik te moe om ’s nachts te luisteren. Dan raas ik door de dagen en bedenk ik dat het dus inderdaad luisteren is wat ik doe: als ik niet bewust op zoek ga naar het fluiten, is het er niet. Maar eigenlijk is dat niet waar, het is er wel, maar ik let er niet op en als ik er niet op let, wordt het vermoedelijk erger.

Daar ben ik het bangst voor. Dat op een dag allebei mijn oren voor altijd fluiten. Mijn rechteroor wil zich soms ook laten horen, maar niet synchroon met het linker. Dat is erg irritant. Ik weet van tinnitusmensen die zo geïrriteerd of angstig raken, dat ze hun oren nogal drastisch het zwijgen op leggen. Maar het helpt niet om ze dicht te stoppen of af te snijden. Het geluid zit in je hersenen, en zodra je die wil laten zwijgen, houdt alles op.

Vandaag moet ik de Faerie Queene lezen, maar mijn oor leidt me af, dus schrijf ik hier mij van mijn oor af. 

Deze stuurde Malaika me:




http://somberlily.tumblr.com/post/116074332683

I'm just a teenage dirtbag baby, listen to Iron Maiden maybe with me



Dit is zo afschuwelijk maar ik heb het al dagen bij vlagen steeds in mijn hoofd.

(Afgezien van het gekke vissershoedje en de spleet tussen de tanden van die chick: ik ben al twee jaar geen 'teenager' meer. Nooit meer snode plannen bij de kluisjesblokken om het pad van de jongen op wie ik smoorverliefd was te kunnen kruisen. Maar ach. Uiteindelijk is het alleen de locatie die verandert, de snode plannen blijven in idee hetzelfde.)
Tot zover het douchegedeelte. Gelukkig is het drie milimeter naar huis en kan ik bij Mirco douchen en slapen - want op de een of andere manier werkt de douche in mijn huis niet. Tamelijk bijzonder.

"Time on your side that will never end the most beautiful thing you can ever spend, but you work in a shirt with your name tag on it, drifting apart like a plate tectonic"



"It don't matter to me
Cause all I wanted to be
Was a million miles from here
Somewhere more familiar"
In mijn nieuwe kamer ruikt het nu heel erg naar verf, denk ik. Gisterenavond heb ik er een matje en een slaapzak heen gebracht, zodat ik er vanavond voor het eerst kan slapen. Leiden - Utrecht is wat minder lang en minder gedoe en hoe fijn het is om meteen na een feestje onder de douche of in bed te kunnen stappen, weet je pas weer als je een tijdje een uur tot anderhalf uur hebt moeten reizen tussen feestje en douche of bed.
Maar ik vind het wel spannend. Er zijn nog niet eens glow-in-the-dark sterren.

Vandaag moet iedereen gewoon naar Mac DeMarco luisteren


Over de rand van de prullenbak in O15 puilen aardbeienkroontjes en bananenschillen. Het is net alsof iemand een smoothie heeft willen maken. Vandaag was de eerste dag van het tweede selectieweekend voor lichting 2015/2016. Eigenlijk is zo'n selectie precies hetzelfde als een hospiteeravond of een vergadering van een dispuut: je hebt meer vraag dan er plaats is, en dus mogen wij mensen afkraken vanwege hun persoonlijkheid. Onder het genot van winegums en ovenchips, jawel. Nu ben ik misselijk, zowel van de snoepjes en chips als van het afzeiken - en het feestje van vanavond moet nog beginnen. Maar dat wordt wél leuk.
Sinds vandaag doneer ik aan het Rode Kruis. Als ik een vriendin een exorbitante lippenstift geef, kan ik ook wel een paar euro per maand doneren aan hulporganisaties in Zuid Sudan. Job ging er vanuit dat de jongen die stond te promoten knap was, maar dat was helemaal niet zo. Hij was zelfs nogal suf en vroeg of ik er soms over nagedacht had dat het vandaag rokjesdag is (flikker toch op met die kutterm) terwijl ik een jurk aan heb - maar hé, hij had een zakje noodvoedsel bij zich en vertelde wel een steekhoudend verhaal, en misschien nog wel het belangrijkste: de zon schijnt.

Gisterenavond ging ik op avontuur in Amsterdam

De trein had dik vertraging, maar de pont gaat elke vijf minuten, dus fuck de NS. Die pont alleen al is een reden waarom ik in Amsterdam zou willen wonen. Op het water rook het vaag naar watermeloen, en er stonden heel veel verschillende, opvallende mensen op het dek. Op de terugweg stond ik achter twee kleffe veertigers, dat verpeste het tochtje een beetje, maar er stond ook een stelletje veertigers waarvan de vrouw lang blond haar had, waardoor ze er van de achterkant uit zag als een meisje. Ik ben fan van vrouwen van die leeftijd die niet voor een kort kapsel gaan (want waarom zou je leeftijdsgebonden de schaar in je haar zetten?!) maar dat ze er dan uitzien als meisjes is misschien wel de reden om het haar af te knippen, want het was wel even gek toen ze zich omdraaide. Ze had een rode jas met witte stippeltjes aan, en ik vond haar machtig fascinerend, zo koel en meisjesachtig als ze was (ik hoop dat ik ook zo veertig wordt, haar man was ook veel relaxter dan de kleffe veertiger van het irritante koppel).

Maar okee, genoeg over de pont en mijn rare gedachten, meer over de avond. Er kwamen vijfentwintig schrijvers voorlezen uit eigen werk, onder leiding van Hanneke Hendrix. Heel wat HKU alumni (Helena Hoogenkamp, Michiel Lieuwsma, Daan Windhorst, Elly Scheele, Lucas de Waard en Alma Mathijsen). Ook Jibbe Willems en Maartje Wortel waren er. Die twee zijn episch en niet alleen vanwege hun naam. Maartje Wortel vertelde over de tijd dat nog niemand de ziekte van Lyme kende: 'Soms denk ik dat ik nog wat van die teek in mijn hoofd heb zitten.' Er waren ook auteurs die ik niet kende en die heel goed waren, zoals Raoul de Jong, Nynke de Jong, Dennis Gaens (die op muziek las) en Martijn Brugman. Op de laatste raakte ik meteen een beetje verkikkerd, om alle oppervlakkige redenen, maar ook omdat hij een register rare persoonsnamen had meegenomen in een mooi rood doosje. Het was heel leuk!

Toevallig kom ik steeds een vriendin van een paar Corduroyanen tegen. Dat meisje heet Babette, en toen ik net bij Corduroy zat, werd me steeds verteld dat ik zo op dit meisje lijk. Gisteren was ze er ook, en maandag zag ik haar bij Tweetakt, dus besloot ik nu naast haar te gaan zitten. Toen ze vroeg of ik ook een blaadjesdropje van de Dille en Kamille (ja echt, en ze waren lekker!) wilde, realiseerde ik me dat we misschien wel van die kennissen kunnen worden die elkaar amicaal begroeten als ze weer bij hetzelfde culturele gebeuren aanwezig blijken te zijn.

Mijn vader is een held.

Maandag viel mijn laptop. Scherm kapot. Gelukkig werkt het systeem nog. Mijn vader had nog wat monitors op zolder staan. Het haalt de mobilititeit en het 'lap' element een beetje uit het idee, maar ik kan toch weer werken en muziek luisteren, en stiekem zelfs prettiger films kijken op dit grotere scherm.
Woensdag werd ik sip wakker. Ook verheugde ik me niet zo op de rest van de dag, want we moesten de vloer in mijn kamer gaan leggen. Natuurlijk is het fijn om een vloer te hebben, maar het feit dat ik die vloer niet zelf kan/durf te leggen, omdat ik zo'n zeil enorm en onmogelijk acht, en het gevoel ('ik moet hier minstens drie jaar blijven wonen') dat dat zeil teweegbrengt, maakt dat ik daar totaal geen zin in heb.
Maar mijn vader hielp me het zeil van de vorige bewoner op te rollen, we maakten de ondergrond schoon, hij liet me zien hoe specifieke tangen werken, en in de Leen Bakker wist hij precies hoe we het zeil moesten snijden en oprollen om het zo makkelijk mogelijk neer te leggen. Nu ligt er een vloer in mijn kamer, zijn de gaten gedicht, en ziet het er een stuk bewoonbaarder uit. En dat alles in drie uur tijd - mijn vader is best wel een held.

Fuck off, achterhoofd



Coldplay was ook ooit een groepje gasten dat hoopte iets te maken. En de tekst gaat nergens over maar is wel heel erg waar, of zo. En ik ben eigenlijk gewoon een sucker voor dit soort geruststellend geluid. Toen dit uitkwam, was ik zeven. Dat heeft ook iets veiligs. Bovendien is dit echt zo'n tekst die je mee schreeuwt als je dit toevallig hoort als je staat te douchen of ergens heen fietst, zo heel hard: "DON'T YOU SHI-HI-VER" en dan dat soort rare geluid dat hij produceert - okee. Ik weet heus wel dat jullie allemaal denken 'leuk joh, die YouTubegevalletjes die iets voor jou doen op een willekeurige dag, maar ik ga daar dus echt niet naar luisteren, want eigenlijk weet ik niet eens waarom ik alweer je blog geopend heb aangezien jij nul van mij weet en ik voortdurend in jouw fictieve hoofd kijk' of nou ja, zo stel ik me dat voor - maar nu je er toch bent: luister het gewoon wél.
Gisteren keek ik Interstellar met Domien. Toen ik thuiskwam, rook alles naar rook; kleren, haar, alles, terwijl ik zelf geen sigaret heb aangeraakt. Die geur is zo ;KAJ;SFDJ;ASJKDF;AJS;DFJAAFD;JKAF vies. Vettig. Hoe kan dat zo in alles wat je bent kruipen? Als ik koekjes bak ruik ik daar toch verdorie ook niet de hele verdere dag naar?!

Maar Interstellar. Intens. Denken over je eigen onbetekenende bewustzijntje in verhouding tot dat alles is echt wel iets wat je niet teveel moet doen om door te kunnen met leven. Maar het is ook wel interessant. Nu ik weer een leven heb (ja hoor. Ik weiger me druk te maken om Syntaxis tot het niet anders kan), heb ik misschien eindelijk tijd om echt in het grote boek over sterrenkunde dat ik vorig jaar kocht, te gaan lezen. Ik word best bang van de sterren, maar meer van wat ze vertegenwoordigen dan van hoe ze werken. Gekke zwarte gaten. Als ik zo over het bestaan pieker, ben ik alleen bang dat ik doodga voor ik weer duizelingwekkend wederzijds verliefd kan worden en dat uitbuiten met dagen in bed blijven en praten en zwijgen en muziek luisteren en ver wandelen en samen boodschappen doen en slapen en over de sterren denken.

Dit komt uit een tamelijk intens liedje en nu verpest ik de stemming.
Het klinkt allemaal zo pathetisch.
Nu mis ik Fifty Shades of Gay, maar uitgebreid koken is ook belangrijk. Vanavond maakten we een open lasagne, wat zoveel inhoudt dat je lasagnebladen kookt zoals gewone pasta, en je dan op je bord een stapeltje maakt met in dit geval sugarsnaps, broccoli, tuinerwtjes en een mascarponesaus. Voor hen heb ik er zalm bij gemaakt (I know.), maar er was meer dan genoeg eten omdat we ook rucola met geroosterde sjalotjes en bieten en couscous hadden en dat was echt megalekker, dus nu zit ik boemvol.

Now you've got to deal with this glitch on your shoulder



Uiteraard heb ik meteen mijn weebly geupdate, en daarbij kwam ik dit schattige, lekker kunstelige (maar binnen drie weken van beginidee naar af filmpje, dat is insane) filmpje dat we vorig jaar gemaakt hebben weer tegen:



D'ahw. Een meisje met een sterrenobsessie (... ik zeg niks). Ik moet iedere keer weer glimlachen om het hoge schattigheids/eftelinggehalte als hij binnenkomt met een nieuw pak melk en zij zo lief glimlacht. Er wordt overigens niet gepraat omdat dat de opdracht was, niet omdat het retards zijn.
Vanmiddag plaatste onze hoofddocent een berichtje op de Facebookpagina van de opleiding: "Toneelgroep Amsterdam zoekt dramaturgie stagaires. Niet geschoten is altijd mis."

Ondergetekende heeft zojuist zonder er echt goed over na te denken gesolliciteerd voor een dramaturgie stagefunctie bij Toneelgroep Amsterdam.

Het zou echt de grap van de eeuw zijn als dit iets zou worden, vooral met al die werkloze theaterwetenschappen en dramaturgiestudenten in Nederland, maar hé, "niet geschoten is altijd mis"!(maar nu ben ik voor no reason zenuwachtig en dus moet ik het hier even van me afschrijven).

Hij leek heel zenuwachtig. Zijn manier van lopen verraadt dat hij bang is om iets te hebben gemist, of dat nu een tram of het leven in het algemeen is. Hij brulde maar wat, zonder te luisteren naar het antwoord, en dacht de weg te weten in een stad waar hij nooit geweest was. Het is lastig oplopen met zo iemand, zeker als je zelf wel de weg weet. In het restaurant wilde hij meteen naar een tafel lopen. Gelukkig speelde de gastvrouw er op in door net zo kordaat te handelen. Hij snoot zijn neus luidruchtig in een stoffen zakdoek. Schoof handen van het aperitiefje naar binnen alsof hij al dagen niet gegeten had. Ik moest denken aan de wildeman van Annie M.G. Schmidt. Pas toen alles goed leek te gaan, kalmeerde hij. Toen was het goed als we gewoon even stil waren. In het jaren zeventig wijkcentrum viel alles zo tegen dat hij weinig uit te brengen had. Ik kreeg nog een berichtje over de bloemen die hij vergeten was te geven: die prijkten nu in een pindakaaspotje. Ik smste terug dat dat de beste plek voor bloemen is. Toen hij vroeg wat ik dacht van een whiskyfles, proost, viel ik in slaap. Nu vraag ik me af of ik me zorgen moet maken.


Aah ik wil weer Drive kijken.

And I thought you might be mine, in a small world on an exceptionally rainy Tuesday night, in the right place and time

When you walked around your house wearing my sky blue Lacoste
and your knee socks

I wanna be your vacuum cleaner, breathing in your dust

Ze heeft kliksigaretten. Ik zeg iets over de kristalletjes die me doen denken aan de balletjes in vulpennen en ze kijkt me niet begrijpend aan. “Het zijn geen kristalletjes.” Even vergeten dat ze iets exactst* studeert. Ze steekt mijn sigaret aan en het gesprek gaat verder, over of we onze grootouders trots hadden moeten maken, en dat een dement mens net de lege cocon van een vlinder is. Dat zeg ik, en even ben ik trots op de metafoor, maar dan besef ik me dat die net zo leeg is als de cocon zelf. Zij heeft het gelukkig niet door, ze knijpt haar ogen samen als een ander meisje haar om vuur vraagt. Ik ben niet jaloers. Ik weet dat ze geen flauw idee heeft dat ik maar wat ratel om te verbergen dat ik eigenlijk de hele tijd naar haar mond sta te staren en me afvraag hoe ze zoent. Ik weet dat ze niet beseft dat om een vuurtje vragen een manier is om een gesprek dat op meer uit is, te openen. Het andere meisje blijft beteuterd achter: ons object van affectie is klaar met roken en zegt dat ze gaat plassen. Ik stamel iets in de trant van: “Ja, ik ga even mijn handen wassen.” en volg haar. 

* dat was tot op heden geen woord, nee.

Als ik iets kostbaars in mijn handen houd

Intrusie (psychologie)

Een intrusie (uit het Latijnbinnendringing) is een plotseling en vaak herhaald opkomende dwanggedachte, die meestal als opdringerig en storend wordt ervaren, en die gericht is op iets dat men ongewenst vindt. Vaak schamen mensen zich voor dergelijke gedachten. Intrusies komen bij 90% van de mensen af en toe voor[1] en zijn geen teken van een geestesziekte. Soms komt dezelfde gedachte echter steeds terug en kan dan leiden tot een obsessie. Mensen die een ernstige emotionele mishandeling hebben meegemaakt blijken veel meer last te hebben van intrusies[2].
Volgens sommige psychologen[3] zijn intrusies in de evolutie voortgekomen uit een waarschuwingssysteem, bedoeld om ons te waarschuwen en beschermen tegen stommiteiten.
Het blijkt niet goed mogelijk om een intrusie uit het hoofd te bannen, omdat het opzettelijk niet aan iets willen denken, juist ertoe leidt dat men er wèl aan denkt. Een bekend experiment van Wegner e.a.[4] toonde dat aan: "Probeer eens 5 minuten lang absoluut niet aan een witte beer te denken."

Voorbeelden van intrusies

  • Op het perron van een station staan en dan ineens het idee hebben hoe het zou zijn om voor de trein te springen (terwijl men helemaal niet dood wil)
  • Zich op straat plotseling inbeelden hoe het zou zijn om een willekeurige persoon een zoen op de mond te geven
  • Tijdens een kraamvisite bij een goede vriendin ineens zich voorstellen dat je de baby op de grond gooit
Gisteren had ik voor de verandering eens geen last van intrusie, maar gebeurde het gewoon dat ik een pot verf liet vallen op een vloer die niet was afgedekt.

Als een bezetene ben ik plinten gaan verven, en met een halve fles ammonia heb ik bijna alles er weer af gekregen. Ook de huid van mijn vingertoppen. Nogal wezenloos fietste ik naar een toneelstuk, de buitenwind hielp, maar vanochtend werd ik wakker met een hoofdpijn alsof ik een kater heb. Schuren was ook een leuke activiteit. Yay klussen voor dummies!
http://prozeersels.tumblr.com/post/114963560044/zoals-het-was
Zachtjes klikt mijn sleutel het slot open. De deur kraakt als ik binnen stap. Het is pikdonker in de kamer, alleen bij het licht van de tl-buizen in de gang zie ik vaag de contouren van haar meubels. “Sarah?” vraag ik. Ik voel dat ze er is. Ingespannen luister ik of ik haar ademhaling hoor, maar ik hoor alleen mijn eigen bloed in mijn oren suizen. Ik doe de deur achter me dicht en op slot. Als ze het zo wil spelen, ben ik niet te beroerd om mee te doen. Ik zet een paar passen de kamer in. Mijn ogen wennen aan het donker. Ik hoor het bed kraken en ik voel haar verstijven. Daar is ze dus. Ze houdt zich zo krampachtig stil, het zou zonde zijn om haar niet even te laten hangen. Alsof ik niets gehoord heb, ga ik op de bank zitten. Het leer kraakt. Ik leg mijn voeten op tafel en vouw mijn handen samen. Ik kijk naar de schim die ik nu vaag kan onderscheiden. Ik snuif. Het ruikt naar rook in de kamer, vermengd met haar parfum dat haar zweet niet kan verhullen. Het is bedwelmend, ik word er duizelig van. Dit duurt me te lang. Ik sta op, rek me uit en schuif het gordijn een stuk opzij om het raam open te doen. Ik hoor haar bewegen en draai me langzaam om. In de schemering van het maanlicht zie ik op het bed geen meisje, maar een kat zitten, ineengedoken en klaar voor de aanval. Ik schrik van de starre blik waarmee ze langs me kijkt. Ik kan niet wegkijken. Ik zie hoe ze inademt en uitademt, hoe haar handen in het dekbed klauwen. Ik bet mijn lippen, mijn mond is droog. Door de kou van buiten of de klamme hitte hier binnen staan de haartjes in mijn nek rechtovereind. Ik zie haar huiveren. Het enige dat ik kan doen is met mijn rug naar het raam de gordijnen verder openschuiven. Nu baadt de kamer in het maanlicht. Ze kijkt me niet aan. Ik wil het andere raam ook openzetten, door die geur kan ik niet helder nadenken. Met mijn hand op de klink wacht ik even. Ik doe mijn ogen dicht en trek het raam open. Op hetzelfde moment grijpt ze me bij mijn kraag en trekt me achterover. Ze buigt zich over me heen en houdt me met één hand op mijn keel laag. Ze snuffelt aan me, en dan zet ze haar tanden in mijn hals terwijl ze me met haar andere hand bij mijn ballen grijpt. Ze klauwt zich een weg omhoog naar mijn riem, maakt die los en trekt hem uit de lusjes. De muskusgeur van haar huid maakt me razend, ik hijg, voor ik me kan verzetten, knoopt ze mijn broek open. Ik wil haar over haar rug strelen, maar zodra mijn vingertoppen over haar huid strijken, laat ze me los en trekt zich terug. Ze laat zich op de bank vallen en kijkt me aan. Haar ogen zijn zwart, zo groot zijn haar pupillen. Ik kom overeind en draai me naar haar toe. Op minder dan vijf centimeter van haar verwijderd voel ik haar adem op mijn gezicht, ik zie het gesprongen adertje op haar wang, de sproetjes op haar neus, ik zie de venijnige tandjes waarmee ze op haar onderlip bijt.

Ambidextrous

Vanavond leerde ik dat dat dingen met twee handen tegelijk kunnen doen betekent, en dan niet dingen die je handen samen moeten doen, maar tegelijk met links en rechts kunnen schrijven. Heel intens.