But only parents go to disco's these days

"I'll put my time in irons or I'll lose it all, I put my time in irons and I'll save it all, save it all"

(Ik weet niet of dat de tekst is, maar ik stel het me zo voor en op dit moment komt het mij zo uit)
Iedere ochtend word ik wakker.
Iedere ochtend word ik wakker zodra de zon opkomt,
ongeacht hoe laat ik ben gaan slapen.
Soms zijn mijn ogen nog beverig, als het uitkomt, gun ik ze mijn rust even,
draai me op mijn zij. Ik probeer te voelen hoe dat voelt,
mijn huid tegen en tussen de koele lakens, 
mijn oor en wang tegen het kussensloop.
Ik voel hoe haar arm
zich om mijn borst klemt, ze zich
tegen me aanschurkt, haar heupen
tegen me aandrukt en met haar handje zoekend mijn buik afglijdt.
Vincent ademt ze uit, op mijn rug, Vincent -  
Ik grijp haar bij haar pols en draai me om, op mijn buik,
op het lege hoofdkussen naast het mijne.
Ingmar Heytze. Nu snap ik het.

O Oscar Wilde. Het blijft me verbazen hoezeer onze conversaties af en toe op het gekrakeel van de Engelse society lijken.

Mrs Allonby: What a thoroughly bad man you must be!
Lord Illingowrth: What do you call a bad man?
Mrs Allonby: The sort of man who admires innocence.
Lord Illingworth: And a bad woman?
Mrs Allonby: Oh! the sort of woman a man never gets tired of.
Lord Illingowrth: You are severe - on yourself.
Mrs Allonby: Define us as a sex.
Lord Illingworth: Sphinxes without secrets.
Mrs Allonby: Does that include the puritan women?
Lord Illingworth: Do you know, I don't believe in the existence of puritan women! I don't think there's a woman in the world who would not be a little flattered if one made love to her. It is that which makes women so irresistibly adorable.
Mrs. Allonby: You think there is no woman in the world who would object to being kissed?
Lord Illingworth: Very few.
Mrs Allonby: Miss Worsley would not let you kiss her.
Lord Illingworth: Are you sure?
Mrs Allonby: Quite.
Lord Illingworth: What do you think she'd do if I kissed her?
Mrs Allonby: Either marry you, or strike you across the face with her glove. What would you do if she struck you across the face with her glove?
Lord Illingworth: Fall in love with her, probably.
Mrs Allonby: Then it is lucky you are not going to kiss her!
Lord Illingowrth: Is that a challenge?
Mrs Allonby: It is an arrow shot into the air.
Lord Illingworth: Don't you know that I always succeed in whatever I try?
Mrs Allonby: I am sorry to hear it. We women adore failures. They lean on us.
Lord Illingworth: You worship successes. You cling to them.
Mrs Allonby: We are the laurels to hide their baldness.
Lord Illingworth: And they need you always, except at the moment of triumph.
Mrs Allonby: They are uninteristing then.
Lord Illingowrth: How tantalising you are! (a pause)
Mrs Allonby: Lord Illingworth, there is one thing I shall always like you for.
Lord Illingworth: Only one thing? And I have so many bad qualities.
Mrs Allonby: Ah, don't be too conceited about them. You may lose them as you grow old.
Lord Illingowrth: I never intend to grow old. The soul is born old but grows young. That is the comedy of life.
Mrs Allonby: And the body is born young and grows old. That is life's tragedy.
Lord Illingworth: Its comedy also, sometimes. But what is the mysterious reason why you will always like me?
Mrs Allonby: It is that you have never made love to me.
Lord Illingowrth: I have never done anything else.
Mrs Allonby: Really? I have not noticed it.
Lord Illingowrth: How unfortunate! It might have been a tragedy for both of us.
Mrs Allonby: We should each have survived.
Lord Illingowrth: One can survive everything nowadays, except death, and live down anything except a good reputation.
Mrs Allonby: Have you tried a good reputation?
Lord Illingworth: It is one of the many annoyances to which I have never been subjected.
Mrs Allonby: It may come.
Lord Illingowrth: Why do you threaten me?
Mrs Allonby: I will tell you when you have kissed the puritan.

Waarom is Itunes overigens ineens (of al langer geleden, ik luister tegenwoordig vooral afspeellijsten via 8tracks... te weinig tijd hebben werkt door in dingen die daar absoluut niet aan onderhevig zouden mogen zijn) van blauw naar rood geswitcht?

JAAAAAA!

(Kleine victorie moet groots geëxclameerd (ik vind het verontrustend dat een mossel in het Engels 'clam' heet) worden)


Dit was het bandje waar we donderdag naartoe gingen. De stem van de zanger doet me heel erg aan Matt Berninger denken. Aan dit nummer vind ik het het tofste dat als hij zingt: 'as the train passes by' er een soort conducteursfluitjesgeluid is. Jammer dat de lyrics nergens te vinden zijn.
"I don’t believe in guilty pleasures. If you fucking like something, like it. That’s what’s wrong with our generation: that residual punk rock guilt, like, “You’re not supposed to like that. That’s not fucking cool.” Don’t fucking think it’s not cool to like Britney Spears’ “Toxic.” It is cool to like Britney Spears’ “Toxic”! Why the fuck not? Fuck you! That’s who I am, goddamn it! That whole guilty pleasure thing is full of fucking shit."

Aldus Dave Grohl. In de scriptie van Elly Scheele, de vrouw die het metamodernisme onderzocht heeft en die ik op pagina 21 van de 72 al dankbaar ben voor alles waarvoor ze in deze scriptie een lans breekt. Ik had er nooit over nagedacht, maar Community is inderdaad een serie die past binnen de New Sincerity (nieuwe oprechtheid. Met donkere ironie en gesprekken over de nutteloosheid van het bestaan komen we nergens), en o, ik verheug me nu al op mijn Leeslijsttentamen van overmorgen. De docent die het tentamen afneemt, is een verstokte postmodernist, en ik wil wel eens weten wat hij tegen Elly's bevindingen in te brengen heeft.
Over het algemeen zijn de simpelste dingen in het leven voor mij nogal ingewikkeld. Zo kreeg ik ooit een parfumtestertje, maar het testerflesje was te simpel voor mijn alles-ingewikkelder-maken-dan-het-is-manier van doen en omdat ik het sloopte, merkte ik net pas weer op dat ik het best heel prettig vind ruiken. Nog altijd hoop ik dat ik een geur vind die je onthoudt als je me omhelst. En ja, ik weet nog wel wat dat destijds was, maar herinneringen veranderen mee met wat we nu meemaken en dat wat je eens bezighield gaat ook gewoon door en voorbij.

Bosbessenthee en YouTube pauze

Soms is er een soort statische elektriciteit als twee mensen elkaar aankijken en herkennen. Dat was wat er gebeurde, dat was waar jij het over hebt. Het was zoals in de films en de videoclips, je herkende me, je zag dat ik naar jou keek, je wist meteen waarom ik er was - ik kon niet anders dan geboeid naar je staren, maar je aankijken durf ik niet van dichtbij, zelfs niet als je me bij mijn naam noemt. Dat kan natuurlijk niet, ik moet en ik wil dat nog een keer bewerkstelligen maar het leven laat zich niet dwingen. Ik denk dat het wacht tot ik een nachtzwarte jurk heb om aan te trekken om me veilig te wanen in jouw donker, zoals de alwetende verteller van Dylan Thomas zich veilig voelt in het ravenzwart van de nacht in Under Milkwood:

It is spring, a moonless night in the small town, starless and bible-black, the cobblestreets silent and the hunched, courters'-and-rabbits' wood limping invisible down to the sloeblack, slow, black, crowblack, fishingboatbobbing sea. The houses are blind as moles (though moles see fine to-night in the snouting, velvet dingles) or blind as Captain Cat there in the muffled middle by the pump and the town clock, the shops in mourning, the Welfare Hall in widows' weeds. And all the people of the lulled and dumbfound town are sleeping now.
(...)
Young girls lie bedded soft or glide in their dreams, with rings and trousseaux, bridesmaided by glowworms down the aisles of the organplaying wood. The boys are dreaming wicked or of the bucking ranches of the night and the jollyrodgered sea.

Als iemand ooit de tweepersoonsversie van dit dekbed tegenkomt, hoor ik dat graag. Het is van de Ikea en mijn lievelingsdekbedovertrek, ik weet niet hoe het kan maar ik word er rustig van.

Er is weer een stelletje dat écht bij elkaar hoort, maar dat daar anders over denkt dan ik. Lotte heeft echter bewezen dat het ook met wat passen en meten gewoon wel weer goed kan komen - maar daar twijfel ik dan weer aan. Je kunt kopjes wel lijmen, maar je blijft toch altijd de barst zien, en als je die barst eindelijk bent vergeten, is er ineens een zwoele brunette met doorrookte hese stem die het kopje hete thee aan het gelijmde oor oppakt, en iets doet, waardoor het weer afbreekt en ze de hete thee in haar schoot morst.

Uit Jorieke Abbings 'Beste sneeuw'

Dieter: Op een dag komt er een meisje op je pad.
Ze is niet dik niet dun
Ze is precies mooi

Ze vraagt: zullen we wat gaan doen
naar de bossen als je dat wilt
Wil je dat? Dat vraag jij dan.
En zij: misschien, wat wil jij?
En dan maar zoenen
omdat jullie het anders ook niet weten.
Aan bosranden.
In duinen.
In gymnastieklokalen.
Zo krijgt het langzaam een naam.
Zoals witte vlokken op een dag 'sneeuw' werden.
En groene piemeltjes op zuur water 'augurken'.
Zo gaat dat als je het een naam geeft.
Je wordt er rustig van.
Je kan je ogen weer dicht doen 's nachts.
Je hoeft niet meer in de regen naar de duinen.
Je weet dat ze er is.
Zo dom ben je dan, dat je dat denkt.

Pomme: Heb je me gehoord?

Dieter: Luister je wel?

Pomme: Ja, ja. Op een dag komt er een meisje op mijn pad.

Dieter: En het gaat hartstikke mis.

Pomme: Hartstikke.

Dieter: Ze vergeet je. Ze gaat met iemand anders naar de duinen.  Niet eens een seconde denkt ze van Tjee, waar doet me dit sterk aan denken? Ze staat de wind toe door haar hoofd te waaien.

(Stilte)

Pomme: Mag ik een slok?

Dieter: Hè?

Pomme: Of ik een slok mag.

Dieter: Dit? Dit is zeemannenspul.

Pomme: Niet voor kleine mensen?

Dieter: Ik denk van niet.

Intuïtie

Geloof het niet, maar het leven wijst me er steeds op dat ik gewoon moet doen waar ik zin in heb. Maar ik durf nog niet zo goed, dus vooruit. Beloofd. Als ik nog een keer zo schuchter sta te schuifelen, zal ik mezelf vermanend toespreken en 'gewoon iets doen!'
Vandaag was weer een gekke dag in de bizarre week. Ik maakte voor het eerst in mijn leven een tentamen 'gewoon niet'. Hoewel ik best weet dat dat echt niet zo'n big deal is, schaamde ik me toch ontzettend toen ik het blaadje met alleen mijn gegevens en een kort excuus bericht aan de professor erop inleverde bij de examinator. Daarna ging ik snel naar het station, want een bandje van kennissen van vrienden speelde in de Sugarfactory (waarvan ik wist dat het achter de Stadsschouwburg zit. En toch dacht ik dat ik beter op Google Maps kon vertrouwen dan op mezelf). Uiteindelijk zag ik alleen hun laatste nummer, maar dat was wel zo fijn dat ik nu hun EP aan het luisteren ben in het shirt met de artwork erop. Het idee is dat ik nu ga lezen en dan slapen, maar ik zit hier te tikken en schijfjes banaan met pindakaas te eten (want dat is het enige dat ik op mijn kamer heb liggen en ik heb geen zin om mijn huisgenootje te stalken tijdens haar nachtelijke diner, en pindakaas is het beste dat er bestaat).
Een roodharige man van zesendertig heeft vijf jaar geleden een scriptie geschreven over alles wat me interesseert. Nu ontstaan de vragen. Waar moet ik nu mijn scriptie over schrijven? Als deze meneer alles zo nauwkeurig heeft uitgewerkt en mij kan interesseren voor Brecht, waarom is er dan nog geen plek voor ons in de grote zaal? Waarom moet deze ginger zo nodig Vincent van Gogh spelen? En als hem dat nou goed bevalt, kan ik dan niet alvast ergens vast laten leggen dat hij mijn afstudeertekst gaat ensceneren en daarin ook Vincent speelt? En minstens even belangrijk: Waarom is deze man verdorie zesendertig, vermoedelijk gelukkig getrouwd en vader?! Dit is zowaar de eerste schrijver wiens scriptie (ik ben nu zeer benieuwd naar zijn toneelwerk) me in de fik zet, en NATUURLIJK is deze man totaal onbereikbaar op ieder mogelijk facet van het bestaan. (Ik heb het heel zwaar. Ik heb zojuist toch een giftige sojasmoothie gemaakt en ik ga vanavond niks invullen op een tentamen dat ik moet maken. Dit is de bjzarste week van dit ongewone jaar.)

Frappant

- Gisteren stond ik in de supermarkt achter een hipster die enkel vier potjes kersen afrekende.
- Er rijdt hier met enige regelmaat iemand voorbij in een auto waarin Snow van de Red Hot Chili Peppers geluisterd wordt. Op hoog volume, ik kan het door dichte ramen heen horen.
- Ik wilde eens iets constructiefs doen en meer soja in mijn eetpatroon verwerken (want ik ben een ijdeltuit), blijkt dat soja behoorlijk giftig is.
- Gisteren had ik een meerkeuze tentamen over stof die ik als deeltijder nog niet heb gehad. Dat was een tamelijk surreële ervaring. Omdat ik er toch zat, heb ik er maar een experiment van gemaakt. Als ik intuïtief een voldoende heb gegokt, twijfel ik nooit meer aan mezelf.
"Peter, can I go back home?
I flew here under false pretense
I thought it would be fun
But the lost boys have all moved away
And one of them is locked up
I know you think you're still a child,
But I couldn't give a fuck; you're twenty-one

(...)

O Peter I am not naive
I see the way you look at her
You don't do that for me
O it must be love,
and we both know it's not with us
I won't be your doll
So please don't you ask me to
You see, I don't look so good in yellow
Like other dolls do"
jak;sdjf;asjdkf;jas;dkfja;sdf ik ben zo fucking nerveus voor deze stompzinnige tentamens - terwijl ik ze gewoon over kan doen. Fucking HKU-indoctrinatie, met hun perfectie-eisen en 'persoonlijke' aanpak. Tegelijkertijd is het wel zo dat ik voor deze tentamens zo bizar veel moet weten. Even de hele grammatica van de Engelse taal doorgronden. Even de hoogtepunten uit de literatuur van twee eeuwen begrijpen en aan alle mogelijke historische gebeurtenissen kunnen knopen. Alle kenmerken van alle varianten van het Engels weten. O wacht. Daar had ik een heel semester voor.

Burned out flames should never re-ignite



Now he's moving close,
My heart in my throat
I won't say a word
But I think he knows
That I've hardly slept
Since the night he left -

John Donne - Sappho to Philaenis

Where is that holy fire, which verse is said
To have? Is that enchanting force decayed?
Verse, that draws Nature's work, from Nature's law,
Thee, her best work, to her work cannot draw.
Have my tears quenched my old poetic fire;
Why quenched they not as well, that of desire?
Thoughts, my mind's creatures, often are with thee,
But I, their maker, want their liberty.
Only thine image in my heart doth sit,
But that is wax, and fires environ it.
My fires have driven, thine have drawn it hence;
And I am robbed of picture, heart, and sense.
Dwells with me still mine irksome memory,
Which both to keep and lose, grieves equally.
That tells me how fair thou art: thou art so fair,
As gods, when gods to thee I do compare,
Are graced thereby; and to make blind men see,
What things gods are, I say they are like thee.
For, if we justly call each silly man
A little world, what shall we call thee then?

Drinking cherry schnapps in the velvet night



This is what makes us girls, we all look for heaven and we're putting love first, something that we'd die for, it's a curse.
Gesprekken met drie mensen is soms zoveel prettiger dan gesprekken met z'n tweeën. Één op één gesprekken zijn best ongemakkelijk soms, terwijl je met drie mensen alledrie het gevoel hebt dat de anderen ook het gesprek gaande zouden kunnen houden.
Het is de 'ik weet alles, en ik kan alles' glimlach.

Verantwoord studieontwijkendgedrag

Ga naar buiten. Het is echt het mooiste weer van dit jaar tot nu toe: de zon schijnt, het is niet te heet maar precies warm genoeg, o het is zo mooi. Ter onderbreking van Engels bezocht ik een hofjesconcert hier twee straten vandaan. Een klassiek concert vraagt om een nette prinsessenjurk en damesgedrag, zeker als het om een harpiste die verschillende composities van Russische grootheden speelt, gaat. Ze (de harpiste) beschreef steeds hoe ze zich tijdens het spelen van elk stuk in een paleis waande (dat werd al gauw een beetje lachwekkend, al die paleizen en serviezen, vooral toen twee meeuwen zich er luidkeels tegenaan bemoeiden), maar dat doet niets af aan het gegeven dat het inderdaad prachtige muziek was. Het was ook een enorme harp, en ik wist niet dat je die naar je toetrekt, en ook niet dat er pedalen onder zitten. Het was heel indrukwekkend om te zien hoe je een harp bespeelt en vooral dat de harpiste het laatste stuk, een stuk van Tsjaikovski, helemaal uit haar hoofd speelde. Terwijl ik daar in mijn prinsessenjurk in het zonovergoten hofje zat, bedacht ik me ineens dat het het ideale weer voor Koekela of taart in de tuin is, dus heb ik op de terugweg aardbeientaartjes gekocht (want waarom niet, het is tenslotte zondag) en nu voel ik me een beetje zoals de prinsessen over wie ik voor dinsdag van alles moet weten. Jacques Ibert op de achtergrond en ik waan me ook in een paleis. Met prachtig servies. En lange gangen. Enzo.

Zulke dus. O, als ik weer tijd heb en beter snap hoe ik het oventje in dit huis kan laten doen wat ik wil - jammer dat we geen dakterras hebben. Maar thee drinken en pootje baden aan het eind van de steeg kan natuurlijk wel.
"I don't have good taste."

Op momenten als deze wil ik heel graag een huisfeestje met alleen maar echt leuke mensen, op een warme avond, en dat ik alleen maar tegen een muurtje hoef te zitten met de allerleukste mensen, en dat iemand dan sterretjes heeft, en dat we wijn drinken en niemand irritant dronken is zodat er echte gesprekken gevoerd kunnen worden. Zo'n avond is het vanavond wel een beetje, maar goed, ik moet leren. Om toch een beetje het gevoel te hebben, ging ik hardlopen. In Leiden vind ik dat een beetje gek, daarom ga ik pas om elf uur, als de straten leeg en de kroegen vol zijn. Ik liep langs de singels, met hun bloeiende kastanjebomen, en het Lipsius, en langs die volle kroegen (beetje ongemakkelijk), en ik hoop dat het me lukt om de manier van leven die ik vandaag had, vol te houden.

Morgen zijn er concerten in de hofjes van Leiden. Ik zou echt heel graag willen dat ik geen tentamens had, nu kan ik er hoogstens twee bezoeken zonder te paniekpieken. Volgende week donderdag ga ik met een dispuutsgenootje naar een concert van een band waar haar vriendje iets mee te maken heeft (want alleen nog Leeslijsttentamen en de HKU bekijkt het maar) en ik verheug me daar nu al heel erg op.


I'll be glad when you're dead, you rascal you
I'll be standing on a corner, full of gin
When they bring your dead body in
I'll be glad when you're dead, you rascal you
Vanavond wil ik hummus maken, maar het was net alsof heel Leiden hetzelfde idee had: bij de Hoogvliet hadden ze geen kikkererwten, kaneel of gemalen komijn meer. Op de markt gelukkig wel. De markt is de beste plek om mensen te spotten. Er stond bijvoorbeeld een meisje dat ik van gezicht en naam ken, heel gelukzalig vis te eten terwijl ze net als ik mensen bekeek. Op de terugweg bedacht ik deze keer op tijd dat ik verse thee wilde kopen, en dus bekeek ik 'Het Klaverblad' (intens) eindelijk van binnen. De vrouwen die daar werken deden een tikje hysterisch tegen elkaar: 'Maar ik ben helemaal niet aardig! Vind jij mij aardig? Dan zal ik daar eens even wat aan doen!', en helaas hadden ze minder spannende thee dan de beste theewinkel ter wereld (Schiedam), maar dankzij hen kan ik me nu wel een ware Lady White of Sneeuwwitje wanen tijdens het studeren, en dat verzacht mijn leed van wereldformaat danig.


Kutlyrics. Maar wel geschikt voor zwoele-zomeravond-fietstochten.
Ga maar voorbij, tentamens.

Oranje


Vanavond ging ik naar een voorstelling waar ik iets aan heb gedaan. De maakster formuleerde: 'En Rafi-jelle, die mij heeft geïnspireerd', wat niet helemaal eerlijk is, want zij heeft mij geïnspireerd. Dit gaat over de dansvoorstelling. Er zaten nog best wat dingen in die voortkomen uit dingen die ik geschreven heb, maar om nu te zeggen dat ik er echt aan heb meegewerkt... ik kreeg toch een prachtige roze roos, en dankzij haar lofuitingen raakte ik aan de praat met de jongen die gisteren tegenover me aan de bar stond en door wie ik lichtelijk uit balans (want donkere krullen en ogen, dat gaat gewoon niet) werd gebracht. Dat was verder niet interessant, maar de speling van het lot is dat wel. Zoals doodop thuiskomen en dan ontdekken dat je liefste en schoonste huisgenootje bezig is alle afwas die er al drie weken staat af te wassen, bijvoorbeeld.
Ooit las ik een verhaal over een meisje dat te moe was om verder met haar ouders mee te lopen tijdens een wandeling. Het meisje ging aan de kant van de weg zitten wachten tot haar huis haar kwam halen. 'Kom me maar halen, huis' was geloof ik de laatste zin. Ik roep ook best vaak in gedachten: KOM ME MAAR HALEN, maar huizen kunnen tot op heden niet lopen en omstandigheden of andere abstracte dingen ook niet.
Mijn hele leven is een beetje de telefonische zee van Cortez, momenteel.
Het jaar is zo bizar snel gegaan. Het is al bijna zomervakantie. Vorig jaar maakte ik rond deze tijd voorzichtig plannen om naar Leiden te verhuizen, om Corduroybestuur te gaan doen, om Engels te gaan studeren.

Vandaag moet ik leren voor mijn tentamens, bedenken wat ik volgend jaar wil doen (geen idee) en een nieuw bestuur kiezen. Het enige wat ik over volgend jaar weet, is dat ik ga proberen om wat meer tijd te hebben om over de dingen na te denken. Nu was het een beetje teveel stress om alles op tijd af en op z'n plek te krijgen.

Maar aan de andere kant: HOERA, ZOMER! Vanaf 2 juni ben ik in principe klaar met tentamens en vakken (maar waarschijnlijk Syntax herkansen, en er moet nog een paper herschreven, zucht), en die dag vertrek ik met mijn ouders en broertje voor een week naar Engeland! Daarna is de Gotcha (waterpistolentoestand), en dan begint de Parade al. Ik hoop dat het alleen maar mooi weer is en we in Den Haag weer naar het strand kunnen en eindeloos caipifrutas kunnen drinken en zweven en fijne voorstellingen zien en o ik heb zo'n zin in geen panties meer aan hoeven en zwemmen en de zon op je huid en in een tent slapen.

Vanochtend droomde ik een wilde droom over een opera en Merel was er ook. Merel riep naar me dat ik, voor het spektakel zou beginnen, beslist nog even moest gaan plassen. Dat wilde ik doen, maar de damestoiletten werden schoongemaakt en het enige toilet bij de heren was bezet. Toen werd ik wakker, en ik voelde dat ik echt moest plassen, maar omdat ik nog half droomde dacht ik dat dat niet kon om eerder genoemde redenen. Het duurde echt vijf minuten tot ik me besefte dat ik gewoon in bed lag en naar beneden kon lopen (zo irritanttttt, schoenen aan moeten om te kunnen plassen). Dit is echt het beste verhaal dat ik ooit verteld heb.
Appelkaneelkwark is echt heel, heel erg aangenaam. Ik raad het iedereen ten zeerste aan om in een ongemakkelijke houding appelkaneelkwark te gaan eten, waardoor je de volgende ochtend wakker wordt met intense steken in je schouderblad die de gedachte dat je mogelijk dood gaat aan hart- en vaatziekten wat reëler maken, maar eigenlijk weet je wel dat dat aanstellerij is, en dat je dan denkt aan je appelkaneelkwark en dat de rugpijn misschien wordt veroorzaakt door de rare manier waarop je in je stoel hing tot twee uur 's nachts, omdat je de illusie koesterde dat dat iets zou helpen met betrekking tot je tentamens, en dat allemaal niet het geval is, en je je nu weer niet kunt concentreren omdat je bang bent dat je zo ineens een hartaanval hebt, en je daarom maar geen punten zet, want dan jinx je iets, maar om appelkaneelkwark te kunnen eten moet je dat toch doen, en nonsense, dus punt.

HAHA

Verkeerde Dictionary of Literary Terms gekocht. Het feit dat ik daar de week voor mijn tentamen achter kom, zegt misschien van welk belang dat is, maar toch. Oelewapper. (Er komen ook weer posten met meer inhoud. Eventueel.)
Vanavond stond ik bar met Lotte. We wisten allebei niet wat we moesten eten, dus hebben we burgers van Meneer Smakers gegeten. Meneer Smakers is een hippe burgertent vlakbij de HKU. Gelukkig niet alleen hip, ook tamelijk gezond en behoorlijk goed. Er zat duizend chilipeper in mijn rodelinzenwalnootburger (er is een hele familie burgers. Rodelinzenwalnoot heet Tante Mila.) maar het was wel echt heel erg lekker dus gaf het niks dat mijn smaakpappillen werden weggebrand. Ze hebben witte en volkoren broodjes, vlees en vegaburgers, (vast) allemaal erg lekker, ga er eten!
Er liggen vier op elkaar gestapelde stukken piepschuim aangemeerd tegenover ons huis. Met een oranje touw aan een lantaarnpaal. Het lijken net ijsschotsen. Ik begrijp er niks van. Wat doet dat daar? Wat kun je daarmee? Is dit een grap?
Dit kan niet de bedoeling zijn.

Joe doei allemaal, ik ga gekke wortelsoep eten en de laatste aflevering van een slechte serie kijken. En aan mijn schone zwarte was ruiken. Jee.
In Leiden ruikt het vaak naar chai, ik ben benieuwd hoe dat komt.

Dit was zaterdagavond




Jaaa het was zo fantastisch! Onderstaande mannen, dus. Die kerel met de korte krullenkop was een hele goede Schotse Jim Morrison. Vanavond kan ik tijdens mijn tentamen aan professor Smakman vertellen dat ik kon horen dat deze man een Schot is aan zijn best goed, maar niet goed genoeg weggestopte accent. Hurray Language Acquisition 2 heeft nut gehad! De man met die ene bretel was ook redelijk opmerkelijk. Er waren vier manen die de hele tijd heen en weer rolden en van kleur veranderen, want deze mannen wilden wolven zijn. Gekkigheid. De foto's zijn van de drummer van The Doors Alive, maar ik kan me niet voorstellen dat hij het erg vindt dat ik ze van hun Facebook heb geplukt.



Glitterschoenen met universumjurk jee

Gisteren bezocht ik voor het eerst een opera. Best een gekke ervaring, gelukkig duurde 'ie maar een uur en drie kwartier (ik was bang dat het minstens vier uur stilzitten zou worden, maar het viel alles mee), want hoewel het wel interessant was, viel ik toch om de haverklap in slaap. Het is niet zo mijn genre denk ik, er gebeurt te weinig betreffend verhaal. Gisterenavond was het Orpheus en Eurydice (lievelings), dus was het allemaal heel dramatisch en veel jammeren. Gelukkig laat Gluck zijn opera vrolijk eindigen: Amor is zo onder de indruk van Orpheus' liefde, dat hij Eurydice toch terugkrijgt.
Stiekem ben ik echt heel erg blij als het nieuwe bestuur activiteiten mag gaan organiseren. Zo langzamerhand word ik een beetje gestoord van mensen schoppen om iets te doen of verantwoordelijk zijn voor lui die zelf kennelijk niet nadenken (grmbl als ik je als medeorganisator vraag of een apparaat in je studentenhuis het doet, en jij bent daar niet van op de hoogte, dan is het niet mijn taak om te achterhalen of het werkt, dan gooi jij dat in je huisapp of vraag je het aan een huisgenoot, DUH).

STOP DE DRUKPERSEN

Ik bedenk me net iets dat me wel is opgevallen, maar wat ik niet bewust heb geregistreerd.

Er waren glow-in-the-darksterren.

Ze zei nog: "Niet dat we die ooit zien."

Ik hoop heel erg dat we ze wel ooit zullen zien. Vanaf de grond. Omhoog kijkend. Brak.

Kus

Het allerallerliefste wil ik een buik vol vlinders. Laatst had ik een gesprek over onbekenden zoenen op feestjes en het nut of het plezier daarvan, en toen dacht ik bij mezelf dat het mogelijk leuk zou zijn om na te denken over mijn meest geweldige zoen denkbaar. Nou, met een buik vol vlinders dus, maar dat is een beetje cryptisch.
Heel vaak zie je in series of films en met een beetje geluk misschien ook wel bij jezelf dat als je iemand echt leuk vindt en je het heel erg spannend vindt om diegene te zoenen, dat als het dan EINDELIJK gebeurt, het heel even duurt voor het écht gebeurt. Die paar seconden dat je heel dichtbij elkaar bent, vlak voor de eerste keer dat je elkaar kust, dát. Dat wil ik. Dat gevoel. Dat is het allerbeste gevoel dat er bestaat, of nou ja, het begin van een reeks van de beste gevoelens die er bestaan. Als het goed is.
Maar goed. Een buik vol vlinders en de paar seconden voorafgaand aan de zoen, en dan. Volgens mij heb ik daar zelden tot nooit gedachten bij. Als ik tijdens zoenen denk, denk ik vaak aan allerlei dingen die ik leuk vind aan die persoon of rare dingen die ik eigenlijk zou willen zeggen, en dan moet ik lachen. Dat is soms tamelijk ongemakkelijk omdat de persoon in kwestie het voelt. Dus misschien dat mijn meest geweldige zoen denkbaar een hele serieuze en gepassioneerde is. Eentje met een heleboel drama. Op een plein, in de zomer, een plein met kinderkopjes en een rij bomen, en het is al laat maar nog steeds warm. Of in een berg blaadjes, in een bos, in de herfst. Of bij de bushalte, in de winter, met ijshanden en een bus die zonder ons vertrekt.
Okee maar voorbeelden te over: het is leuk om voor het slapengaan of als je net wakker bent te denken over de meest geweldige zoen denkbaar, ongeacht of je weet met wie.

Dus vandaag balden we met verf, met een fractie van Corduroy. Het was hilarisch en nu ben ik heel erg moe van de spanning en het masker en alles. Alles met wapens is leuk (o jee), ook al ben ik geen natuurtalent. De laatste tijd kijk ik veel series waarin mensen boogschieten en dat wil ik graag kunnen. Maandag keek ik Game of Thrones met Domien en toen ontdekten we dat er in Leiden een vereniging is waar je dat kunt leren, dus misschien dat we dit najaar een cursus gaan volgen. Boogschieten is fucking koel en het lijkt me heel prettig om dat redelijk goed te kunnen. Vanmiddag dacht ik ook weer dat ik dit (paintballen) eigenlijk gewoon veel vaker wil doen. Misschien dat het de illusie van zelfverdediging is, of de spanning, of gewoon de adrenaline. Er is iets geks dat maakt dat het leuk is om met wapens te spelen en je door je vrienden pijn te laten doen/je vrienden pijn te doen.

Je belde me helemaal niet per ongeluk.

Vanmiddag plofte er een verfkogeltje op mijn hoofd uiteen, misschien zijn er wat dingen verschoven



Toen ik dit ineens in mijn hoofd kreeg en opzocht, zag ik dat het al meer dan zeven jaar oud is. Dat kan niet. Maar toch wel, want we luisterden dit in de vierde klas. In de vijfde en zesde klas zong en speelde ik de treurige basisakkoorden ein-de-loos op de piano in de woonkamer, tot mijn ouders er gek van werden. Ik sla heel veel over maar dit vond/vind ik de mooiste:
"I wish my smile was your favourite kind of smile
I wish the way that I dressed was your favourite kind of style
I wish you couldn't figure me out, but you'd always wanna know, what I was about.
I wish you'd hold my hand, when I was upset
I wish you'd never forget, the look on my face, when we first met
(...)
I wish you had a favourite beauty spot that you loved secretly 'cause it was on a hidden bit that nobody else could see.
(...)
Look, all I know is that, you're so nice."
"I wish my smile was your favourite kind of smile
I wish I was the last one thing on your mind before you went to sleep"

Brutale mensen hebben de wereld

Het valt me al een tijdje op dat heel veel van wat er in de wereld bereikt wordt, vooral bereikt wordt met bluf. In principe worden we allemaal naakt en schreeuwend geboren, en hoewel IQ misschien een bijdrage levert aan je successen, heb je niets aan dat IQ als je dat niet uitdraagt en stilletjes in een hoekje gaat zitten denken.

Een tijdje geleden schreef ik dat ik me ontzettend ergerde aan een meisje dat naar mijn idee de rest van de wereld een rad voor ogen draaide met betrekking tot wat ze uitvoert/kan. Later besefte ik me dat de helft van dat rad, haar geloof in haar eigen onzin is. Als je er maar voldoende van overtuigd bent dat wat jij te vertellen hebt, waar of nuttig is, dan straal je op de één of andere manier iets uit dat er voor zorgt dat andere mensen dat ook geloven.

Dat is goed nieuws. Als je je acties en overwegingen zo weet te verwoorden dat je er zelf helemaal achter kunt gaan staan, ongeacht welke bezwaren je eventueel hebt, dan moet het lukken om anderen er van te overtuigen dat jij degene bent die ze zoeken/een astronomisch bedrag zouden moeten toekennen/willen ontmoeten/liefhebben/volgen/geloven/whatever.

Tot op heden vind ik het lastig om dat daadwerkelijk door te voeren. Vaak ben ik bang dat ik het toch niet goed genoeg doe, en dat ik mezelf maar beter kan indekken. Toch toont toeval keer op keer aan dat bluf of nonchalance het beste werkt: na drie keer hospiteren in een huis waar ik wilde wonen, maar er van overtuigd was dat ze voor iemand anders zouden kiezen, kreeg ik een kamer in een huis waar ik op de bonnefooi naar toe gegaan was, en waarvan het me niet kon schelen of ik er zou wonen. E-mailen of ik een theatertekst die nog niet gepubliceerd is, toch mag lezen, levert op dat ik de tekst toegestuurd krijg door de dramaturg van het gezelschap. Een scenario schrijven volgens mijn eigen voorkeuren levert betere kritiek op dan proberen te voldoen aan wat ik denk dat er van me wordt gevraagd. Tegen beter weten in informeren of ik meer verantwoordelijkheid kan krijgen op mijn werk, levert op dat ik die verantwoordelijkheid krijg.

Vandaag had ik een gesprekje over een commissie die ik zou willen doen. Er van overtuigd dat ik iets voor die commissie kan betekenen, voelde ik me op mijn gemak, tot ik niet wist wat ik moest antwoorden op één van de vragen die ik kreeg. Toen de meisjes zeiden dat ik volgende week hoor of ik bij de commissie wordt toegelaten, fladderden de zenuwen ineens door mijn buik.* "Wat als ik het nu toch niet wordt? Daar gaat mijn ego! Wat als ik ze overdonderd heb met informatie en ze nu denken dat ik een arrogante trut ben? Dan hebben ze op grond van een beeld dat ik bij elkaar gebluft heb het idee dat ik denk dat ik wel even de dienst kan uitmaken daar, terwijl ik dat helemaal niet denk! Wat ongemakkelijk, vooral als ik hen dan ergens tegenkom... o jee..."

Dus tot zover de grootste uitdaging in het leven: geloven dat wat jij te vertellen hebt, belangrijk en nuttig is voor anderen, zonder schreeuwerig te worden. Gelukkig kent één van de meisjes van de commissie me al wat langer, dus in die zin wordt ik daar nu een beetje bij geholpen. Nu probeer ik dit gesprekje maar te zien als sociaal experiment. Als het lukt, lijkt dat me meer bewijs voor mijn aanname dat het leven makkelijker wordt als je overtuigd bent van je eigen kunnen, of in ieder geval je motivatie zo formuleert, dat het voor anderen lijkt alsof je dat bent.

*Belangrijk punt is wel dat ik dit dus heel graag wil om redenen die niet zoveel met het commissiewerk te maken hebben. Mijn geheime agenda werkt helaas ongetwijfeld door in hoe ik in zo'n gesprekje zit. Geheime agenda's belemmeren bluf nogal, denk ik.

Dit is hilarisch

(Vanochtend was ik op zoek naar panty's (want dan hoef ik vanavond nog niet de was te doen, luiheid boven alles) en toen vond ik geheel toevallig 'ineens' precies het jurkje dat ik een tijdje geleden ergens zag en dat binnen no-time uitverkocht was hangen. Ja eh. Dat is een teken van het universum dat ik écht beter dat jurkje kan kopen dan een zak appels. (NEE NATUURLIJK IS HET DAT NIET. EEN JURKJE KUN JE TOCH NIET OPETEN (MAAR HET IS WEL ECHT EEN HEEL LEUK JURKJE MET MADELIEFJES EN KLAPROZEN))) - ik weet niet waarom ik altijd alles tussen haakjes plaats.


Oef Matt Berninger.

Eerst de Keukenhof, nu Anne... emigreertijd

Gisteren gingen Wessel en ik naar Anne. Van tevoren ging ik bij Wessel eten, die heel lief een heerlijke vegetarische pasta had gemaakt. Ik ontmoette zijn huisgenoten, die resoluut werden weggestuurd omdat hij 'met zijn chickie' ging eten en daarop twee sinaasappels gingen kopen (want wortelsoep). Wij praatten tijdens het eten over stages, kinderfilms (Wessel wordt een grote) en dat we gemengde gevoelens hadden over wat ons te wachten stond. Wessel is geen fan van Leon de Winter, ik heb een hekel aan Jessica Durlacher en haar gezemel, het NRC gaf maar twee sterren aan een voorstelling die toch van landsbelang zou moeten zijn - enfin, Wessel had geen zin in de bus, dus zat ik even later bij hem achterop terwijl we door Amsterdam fietsten. Bij iemand achterop zitten in Amsterdam is vergelijkbaar met door een herfstbos huppelen of papieren zakje openvouwen of stoom van thee blazen of de wind in je haar als je op een boot staat. Filmisch. Wel. Anne zelf was echt zo slecht als gezegd wordt: platte dialoog, irritante actrice, weinig spannends, hoop melodrama, lelijke dia's. Dat de "loungeruimte" 'Onder de Planken' heet, geeft misschien aan hoe dubbel alles was. We zijn uiteraard met de letters op de foto geweest, hebben een busje pringels uit de grachtenpandjesautomaat gehaald, en mensen om ons heen geërgerd met ons oudhollandse snoepzakje.

Getalenteerde zusjes




And if you're still bleeding, you're the lucky ones, 'cause most of our feelings, they are dead and they are gone

And if you're still breathing, you're the lucky ones.
'Cause most of us are heaving through corrupted lungs.
Setting fire to our insides for fun
Collecting names of the lovers that went wrong
The lovers that went wrong.

And if you're still bleeding, you're the lucky ones.
'Cause most of our feelings, they are dead and they are gone.

And if you're in love, then you are the lucky one,
'Cause most of us are bitter over someone.
Setting fire to our insides for fun,
To distract our hearts from ever missing them.
But I'm forever missing him.

Dit (Youth, van Daughter) was gisterenavond. Minus de sigaretten dan, want we waren op een kinderfeestje en ik denk dat het er niet toe deed: ik had genoeg aan de bellenblaas. Het was heel warm binnen, en ik wilde heel graag met hem praten maar ik voelde me intens ongemakkelijk (ik heb nu het stadium in mijn leven bereikt dat ik eigenlijk liever op bed naar een stomme serie wil liggen kijken dan naar een feestje, maar als ik er eenmaal ben vind ik het wel leuk, als ik er lang genoeg ben en genoeg gedronken heb), dus ging ik op het balkon staan om te bellenblazen. Ineens dook hij op (ik wist wel dat die kans er was. Ik vraag me af of hij weet dat ik daar stiekem misschien ook wel een beetje stond te bellenblazen omdat ik hoopte dat hij dan naar me toe zou komen, maar als hij dat geweten had, had hij het waarschijnlijk niet gedaan. Okee.), hij vroeg of ik me vermaakte. Hij had een jojo. En Bubbalicious. Ik vroeg of hij een vliegtuigje van de wikkel wilde vouwen, en dat deed hij, maar de wikkel was al te vaak gevouwen en vettig, dus vloog het vliegtuigje niet echt. We praatten over zijn vader en zijn broer, over stelen uit winkels (hij de jojo en snoep, ik een K3-tekenblokje).

Later zaten we met meer vrienden (vrienden?) op een bank. De bank stond in een gang; we zaten met onze voeten tegen de muur en keken naar het plafond. Ik zei (omdat ik aangeschoten en dan extreem mutserig ben) dat ik zou willen dat de bank buiten stond, zodat we naar de sterren konden kijken. Hij zei: "Nou, dan doen we dat toch?" En daarop liep hij naar buiten, waar het helaas regende. Kauwgomballen overal. Op dat moment bereikte het feestje zijn dieptepunt: iedereen lijkt rond een uur of twee op zoek naar iemand om seks mee te hebben, of in ieder geval de bevestiging dat hij of zij er toe doet van te krijgen. Die sfeer maakt me al sinds ik voor het eerst naar een schoolfeest ging ongelukkig, dus ging ik naar huis.

"Liefde is zo ongeveer het enige wezenlijke in dit bestaan dat betekenis geeft. Waarom zou je dat misbruiken of triviaal maken?" zei ik vanochtend tegen Mirco. Inderdaad nogal een stevige uitspraak voor een meisje dat het niet erg vind dat de jongen die ze stiekem best leuk vind, met een verder totaal irrelevant meisje zoent. Soms denk ik dat we alles veel te veel wegredeneren - maar ik kan hier echt niets bij voelen, en ik vind hem nog steeds leuk. Ik wil de vliegtuigjesvouwdoos met hem uit proberen.
(Ik heb zojuist mezelf aan het huilen gemaakt met het scenario en een deel van de Finding Nemo Soundtrack. In de computerruimte van het Plexus.)

My head is a jungle, jungle



Deze zit onder de YSL Black Opium commercial en het is koel.

Weer in Leiden wonen is:
- Niet voor drie uur slapen, wel voor tien uur wakker worden door de zon en de spanning.
- Meerdere keren per dag heel hard de Breestraat af racen.
- Gekke dingen bij de Dille en Kamille kopen (supermooie eetstokjes :))
- Vieze keuken, dus instant noedels en rauwe groente oeps.
- Naakt door het huis rennen omdat al die kleren meeslepen naar de douche teveel gedoe is en huisgenoten al lang slapen, maar toch heel bang zijn ze tegen te komen.
- Geen computer, dus series kijken op je telefoon en huiswerk maken in de bibliotheek.
- Geen. Concentratie. Nooit.

Jippie zomer



Heel gek om na jaren Laura Veirs sereen 'can I call you mine, can I call you mine?' (LUISTER HET) te horen zingen in één of andere saxofoonmix, maar je hoort mij niet klagen.
"We'll fall just like stars, hung by only strings, everything here is gone."
En de vouwtjes in zijn wangen als hij lacht.

Nu wil ik The Dreamers kijken (Louis Garrel is zo a;ksjdf;akjsd;fasdf;j)


(Er is een scenario dat ik van mezelf moet afmaken, daarom gebeurt onderstaande.)
Als we stufi hebben gehad, moet iemand me er aan herinneren dat ik Everybody Knows This Is Nowhere van Neil Young moet kopen, in één of andere Plato of Velvet (Dingen via Bol.com kopen... Alleen studieboeken. Fysiek dingen kopen is zoveel leuker. Als je wat je koopt laat inpakken, heb je hetzelfde effect als wanneer de postbode je pakketje bezorgd, echt.), want dat wordt nou wel eens tijd.


Yay yay yay!

BROOD

In hoofdletters - want ik deed net broodjes in de oven en toen bedacht ik me dat ik wil schrijven over hoe fantastisch brood is. Supermarktbrood is niet fantastisch. Supermarktbrood is okee als je geld bijna op is en je toch iets moet eten. Brood is over het algemeen niet zo gezond, zeker niet voor chubby meisjes die eigenlijk beter op groente en tofu zouden kunnen leven. Maar regelmatig heb ik daar gewoon geen zin in, en wel in een wit pistoletje dat net uit de oven komt en waar ik Calvé pindakaas tussen kan laten smelten. Of Turks brood om in goede olijfolie met zeezout te dippen. Of een extreem kruimelend croissantje met aardbeienjam. Of een rozijnenbagel van de Bagels en Beans. Of warm stokbrood met smeltende kruidenboter. Of tosti's. Of vers donker meergranenbrood of het kapje van maïsbrood of brood met Italiaanse kruiden errrrrr brood is dus fantastisch. Dat wilde ik even met jullie delen.
Gisteren zag ik in een toneelstuk hoe mooi onderbenen kunnen zijn. Als ze sierlijk en elegant maar gespierd zijn. En onderarmen, o onderarmen. Meisjespolsen of mannen met opgestroopte truien en overhemdsmouwen.
Gisteren ging ik met mijn opa en oma en tante naar de Keukenhof. Er was een draaiorgel. Er was haring. Er waren stroopwafels en molens en klompen en ik werd echt heel erg agressief van dat draaiorgel. Er waren ook heel, heel veel tulpen en blauwe druifjes. Het was prachtig - tot het begon te hagelen en we naar Leiden zijn gereden om mijn kamer te bekijken (vanavond ga ik posters ophangen en dan zal ik wat foto's posten) en tosti's te eten. Mijn opa en oma waren nog nooit in een Dille en Kamille geweest. Mijn opa bleef maar herhalen 'wat is dit nu toch weer', en ik kon het hem niet uitleggen. Mist iemand een champignonsnijder in zijn leven? De Dille en Kamille heeft 'm. Oma is verslaafd aan bloemen, dus bij gebrek aan betaalbare bloemen op de Keukenhof, liet ze me bosjes uitkiezen op de markt. Ik koos 'ranonkels', fantastische naam toch? Ze staan erg mooi in lege goldstrikeflessen. Daar was mijn oma dan weer iets minder van gecharmeerd.
Land on another star.

(Overal violen)
Nu is het ineens drie uur 's nachts en wil ik alleen maar Clean Bandit luisteren. Maar o jee, ik krijg een lievelingsalbum en sigaretten (die ik sinds ik dat inktfilmpje zag nu echt niet meer wil, ik wil alleen maar buiten op het dakterras tegen het licht in kijken) - je hebt echt geen idee.

Het is net alsof er een soort glaswand is. Ik kan er wel doorheen, maar jij hebt geen idee dat ik licht in paniek raak als je zegt 'ik wel', je hebt geen idee wie ik ben op een schelpenpad in een 'bos', en eigenlijk heb ik ook geen idee wie jij bent als je naar Kanye West luistert of joints in zeepdoosjes stopt.


De clips van Clean Bandit zijn vrijwel allemaal tamelijk random - maar nu zitten er grote wolken glitter in, dus als je al niet gelukkig wordt van de snaarinstrumenten, dan helpt het misschien dat de wolken glitter een gouden slang worden.
Het stortregent. Gelukkig hebben mijn ouders chocolademelk gekocht. Ik heb geen zin om te gaan slapen. In plaats daarvan kijk ik een MTV serie die niemand serieus neemt. Misschien moet ik eens aan mijn huiswerk beginnen.

Dit zou een verplicht kledingstuk voor alle Michaëlles, Gabriëlles en Rafaëlles moeten zijn.

("In de islam staat deze engel bekend onder de naam Israfil. Volgens het islamitisch geloof zal deze engel voor de Dag des Oordeels op zijn bazuin blazen om het sterven en de wederopstanding in te luiden." Aldus Wikipedia. Just saying.)
Blue jeans - white shirt - walked into the room, you know you made my eyes burn. It was like
James Dean - for sure - en de rest van de lyrics zijn te leip om te quoten, dag Lana
's Avonds hardlopen is één groot avontuur: warme lucht, miezerregen, sterk geurende bloesembomen en een overstekende kikker. Ik heb maar wel sorry gezegd, het was nog zo'n kleintje.

Okee, probleem

Na drie jaar HKU heb ik nog geen enkele column geschreven waar ik trots op kan zijn. Wat moet ik in vredesnaam meenemen naar een commissiegesprekje waar ze voorbeelden van mijn schrijven willen zien? 'Yo, hier heb je een tamelijk willekeurige theatertekst zonder verdere uitleg. Doe ermee wat je wilt. Ik kan van je hele EL CID week één groot theatraal taalspektakel maken. Eigenlijk betwijfel ik zelf ten zeerste of ik dat kan, maar ik wil het best proberen. Joe doei!' Of nu als een bezetene willekeurige recensies en levensbeschouwingen gaan lezen? a;ksjdf;jaks;djf;kasjdf dit bestaan toch ook!
Boaz heeft Oostende in zijn hoofd.

We hebben het over het jongetje dat sikkeneurig 'De koek was op, maar jij bakte meer' zong als ik Eefje de Visser luisterde, omdat hij het nergens over vond gaan. Hij heeft net een harembroek besteld. Ergens moet ik er om lachen dat we allebei zo graag iets anders willen zijn dan we zijn, ergens vind ik het ook een beetje verdrietig.

"'Raak Mij Aan', de nieuwe single van Roosbeef gaat over een meisje die in de oorlog leeft, niet per se bang is om dood te gaan, maar vooral bang is om onaangeraakt te blijven."



"Leer mij hoe ik van iemand houden kan
Laat mij niet ongespaard
Leer mij hoe ik met iemand vrijen moet
Dat is alles wat ik vraag

En wees maar stil,
de mensen horen ons
de mensen krijgen ons
maar onze liefde bewijst dat we nog niet dood zijn.

Wees toch stil
de mensen villen ons
de mensen willen ons
ja liefste, lik onze wonden schoon voor ze komen."

Mooie getalenteerde Roos Rebergen.
Voor wie het ontgaan is: het is volle maan. Ze schijnt mijn kamer binnen. Maanlicht is zo mooi sereen. Het woord maanlicht klinkt lief. Dit is een nonsense post over de maan. Amke las de Quest in de bus, en over haar schouder las ik de vraag 'wat gebeurt er als we de maan opblazen?' Fijn dat er een tijdschrift bestaat dat zulke vragen beantwoordt.
https://youtu.be/PkSp8wc8lKw

Dit is Keulen. Ik kan nu niet embedden want ik ben in Leiden, maar op het plein voor de dom speelden kleine orkestjes dit iedere dag wel een keer en voor nu is het even de mooiste compositie die ik ooit gehoord heb.
Een ijscoupe eten
Op een terras in de regen