Dus, dingen om je druk over te maken

In de jaren zeventig waren er gigantische demonstraties. In de jaren veertig organiseerden studenten het verzet. Waar zijn we nu dan, met al onze meningen, behalve op Facebook? Facebook verbindt toch? Waarom doen we dan niks met onze argwaan jegens de berichtgeving over de aanslagen?
Alle kleren die bij mijn ouders lagen strijken duurde even lang als de film over de Doors, die ik ondertussen aan had gezet als bewegend behang. 
Vandaag ruimde ik alles nog verder op. In een lang vergeten tas vond ik de rozen die ik in mijn haar droeg terug, en op dit moment draag ik een jurkje dat ik in de vierde klas kocht en sinds de vijfde niet meer heb aangehad. Hoewel ik weet dat ik daar beter niet aan kan beginnen als ik echt iets af wil krijgen, las ik in mijn dagboeken uit 2011-2012 en ergens vind ik het zorgelijk dat ik niet een heel ander mens ben dan toen. In essentie ben ik nog dezelfde en kamp ik met dezelfde irritaties en problemen. Dit jaar wil ik echt anders gaan leven, zodat ik volgend jaar kan zeggen: 'Wel, dus zo nooit meer.'
Mijn namaakroos verwelkt.

etymologiebank klinkt een beetje viezig

lanterfanten ww. ‘luieren’
Vnnl. lanterfant (zn.) ‘lui persoon, iemand die zijn tijd verbeuzelt’ [1561-62; WNT], dan ook lanterfanten (ww.) ‘zijn tijd verbeuzelen, niets doen, luieren’ [1573; Thes.], landtrefanten ‘id.’ [1599; Kil.]


 Misschien heeft het te maken met overidentificatie met personages en is het gewoon een schrijversziekte, maar stiekem vind ik dit wel één van de betere clips die ik in mijn leven gezien heb.
Zojuist maakte ik een theepot schoon met citroensap. Het was heel bevredigend om te zien hoe het citroensap de theïne zonder moeite wegbijt. Het was heel frustrerend om me te realiseren dat er altijd een stukje tuit is waar ik niet bij kan.

https://decorrespondent.nl/2978/Wie-begrijpt-hoe-ons-geld-werkt-komt-morgen-in-opstand/226810757624-f952d890

"iedereen kan geld scheppen, de kunst is om het geaccepteerd te krijgen."
Interessant artikel, maar of ik er nu echt zoveel wijzer van word of erdoor in opstand kom...
Oslosyndroom
Joh, dat iedereen er van overtuigd is dat jij zo'n evenwichtig en geweldig mens bent, betekent niet dat je eenieder die dat niet is er van langs mag geven door onaardig te sneren. Of nou ja, dat mag je natuurlijk wel, maar dan reageer ik net zo kortaf en met snibbige leestekens of opmerkingen,  opdat je me wel serieus zult nemen.

In navolging van de opdracht om weg te gooien en op zoek naar mijn LU-card, opende ik dé doos. Heel veel lang bewaarde nonsense is in de prullenbak verdwenen, maar onderweg kwam ik ook documenten van onze EL CID tegen, zelfs mijn allereerste COLLO! Geen goeroe kan me er van overtuigen dat het goed is om die dingen weg te gooien.
http://www.theaterkrant.nl/nieuws/ton-lutz-en-krisztina-de-chatel-prijzen-niet-uitgereikt/

Ik ben heel benieuwd waarom Gerard-Jan Rijnders zo stellig weigert. Nu wilde ik dat ik naar het ITs gekund had, ik vraag me af of de nieuwe regisseurs ook metamodern denken en de postmoderne Rijnders dat slecht trekt. Anderzijds wordt er gesproken over een gebrek aan noodzaak, en als dat er echt niet is, dan is zo'n ingetrokken prijs wel een duidelijk teken dat er veranderingen op handen (zouden moeten) zijn.

IJdelheid is niet enkel de zonde van meisjes die zichzelf goedkeuren in winkelruiten

Het is één van de laatste dagen van juni, de regen heeft plaatsgemaakt voor het warme weer waarbij de kleren uitgaan, of liever gezegd uit moeten. Het waait stevig, mijn lange soepjurk wappert en bolt op in de wind. Ik haal mijn haar uit het elastiekje en de wind tilt het op, blaast een fijnmazig gouden web langs mijn wangen. Als iemand anders dat nu eens zou kunnen zien, denk ik, en sikkeneurig schrijf ik in mijn notitieboek: "Ik ben lamlendig." Ik verveel me al de hele middag. Het boek dat ik bij me heb kan me niet vermaken, en alleen zijn met mijn eigen gedachten leidt tot gepieker.
Een vriend komt naar me toen en ik vraag hem wat er aan de hand is, in het voorbijgaan heb ik in het overleg dat hij had mijn naam horen vallen. 'Niets,' zegt hij, 'behalve dat je er prachtig uitziet en dat ik het waardeer dat je zo je best doet om er feestelijk uit te zien terwijl er niemand is om het op te merken.' Hij kust me op mijn voorhoofd (ze zijn wat vrijpostig, die Paradelui), en heeft geen idee hoe zeer hij zo de spijker op haar kop slaat.
Als Esau nu geleefd had, hadden wij hem begrepen.
Afgelopen week las ik The Bell Jar van Sylvia Plath uit. De opmaat en het midden waren sterk en bij vlagen beangstigend, het einde miste structuur en details met betrekking tot herstel. Gisteren vertelde ik mijn moeder uit vermoeidheid en somberte dat ik het gelezen had en er soms bang van werd, omdat ik Sylvia's (of Esthers) gedachtegang wel snap (en die uitloopt op zelfmoordpogingen). Natuurlijk was mijn moeder meteen in alle staten. Dat was volstrekt onnodig, ik zal nooit zelfmoord plegen op grond van depressieve gedachten. Mijn vader heeft me erfelijk belast met een hersenkronkel die er van overtuigd is dat depressie iets oplosbaars en zo niet dan niks voor ons is. Al zo lang ik me kan herinneren proberen mijn vader en ik voortdurend ons leven te beteren. Allebei verwachten we teveel van de wereld, de mensen om ons heen en vooral onszelf. De onvermijdelijke teleurstelling betreuren we een dag, en daarna krijgen we opnieuw hoop, en die vicieuze cirkel is de tragiek en de vreugde van ons leven.

Maar deze keer, deze keer ga ik het echt anders doen. Ik laat me niet meer teleurstellen door het leven en andere mensen, en mezelf benader ik ook realistisch van nu af aan. (Ik weet dat dat niet echt zo is, maar omdat het me gaande houd, moedig ik mezelf aan er toch in te geloven dat het deze keer lukt.)

I would be so absolutely winning, a guarantee in melody, a promise in the sky


Zo oud zo fijn.
Grappig, hoe onze nagels en ons haar sneller groeien in de zomer.
Bij Nienke stond de radio aan en nu heb ik al sinds ik naar huis ging Shut Your Eyes van Snow Patrol in mijn hoofd. Het wil er niet uit.

O en ja, ik heb het verdiend, maar nee, ik wil het niet weten.

Lieve. Liefje. Meisje. Mooitje. Toetje. Hartje. Dropje. Lief. Schatje. Vriendinnetje. Meisje. Meis. Meid. Meidje. Kindje. Prinsezipessa. Dame. Vrouw. Schatjepetatje.

(Mijn vader vindt 'gozer' een fijn woord (en terecht), en hij heeft een gemeentelid van 96 dat hij graag aan wil duiden met 'gozer', maar de gozer in kwestie is een vrouw. Dit was een opsomming van koosnaampjes die vriendinnen en ik voor elkaar gebruiken.)

Help.
Van de handzeep en de handvaten en de kettingsloten ruiken mijn handen naar mijn moeders Zeeuwse wafels met bruine suiker. Van de warmte gaat alles  ruiken.

Er zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen, huilend huilend helemaal alleen

Sta op, meisjelief, en droog je traantjes gauw, kies er eentje uit de kring want anders ben je af...
In de metro danst een jongetje: "Ie-ja-dee-ja POEF!" Hij schreeuwt heel hard, en als zijn moeder zegt dat hij moet fluisteren zet hij het op een janken. Zijn 5-panel staat achterstevoren op zijn hoofd en hij is erg blij dat ze eruit mogen. "IE-JA-DEE-JA..." "Zet eens een andere plaat op." vermaant zijn moeder.
Hij heeft bijna het steelpannetje in zijn hals. Het is niet eerlijk. Hoe kan ik onverstoord blijven wegdenken als hij me vraagt waar ik was, en om te voelen hoe zijn ribben en schouders asymmetrisch zijn? Waarom heb ik ooit mijn eigen puberteit tot stilstand gebracht?
Mijn huisgenootje is vergeten haar wekker uit te zetten. Haar wekker houdt lang vol. Al minstens een half uur. Als 'ie over een half uur niet opgeeft ga ik haar deur intrappen.
Dat we dan in mijn bed zitten. Dat het schemerig is, en het kleine raam open staat maar het nog steeds te warm is voor wat dan ook, en dat we daarom tussen de opzij geschoven plooien van het dekbed zitten te praten, jij met je rug tegen de muur en je benen over de breedte, ik tegen het hoofdeinde met mijn benen opgetrokken. Er is maar een beetje licht van het theelicht op tafel, en aan het klokkende geluid hoor ik dat je drinkt terwijl ik over mijn schenen wrijf. We luisteren naar muziek die we niet echt horen omdat we vooral naar elkaar luisteren.

Parade:

- Na een halve week regen is het nu eindelijk het weer waardoor iedereen zin krijgt om kannen sangria en flessen rosé weg te tanken, poffertjes te bakken en te zweven.
- Eigenlijk heb ik al dagen zin om te roken maar ik doe het steeds niet. De geur die niet van je handen te schrobben is, vind ik het viest: daardoor word ik er de hele tijd aan herinnert dat ik mijn longen asfalteer.
- Er zijn hier bijzonder veel vrouwen die niet zo malen om ongeschoren oksels. Ik vind dat bijzonder fascinerend en bewonderenswaardig maar toch niet echt iets voor mij, van die zeewierkroezen onder je armen.
- AMMENOOITNIET.
- Vlaams is fantastisch, maar zet niet echt aan tot klimacties.
- Overal zand. Echt overal.
- De zon schijnt en alles is fantastisch, maar Esther Greenwood (of Sylvia Plath zelf) wil nog steeds een eind aan haar leven maken en gek genoeg hoop ik met haar mee: enerzijds dat ze beter wordt, anderzijds dat het haar lukt...
- Er is basilicum ijs en dat is zowaar lekker.
Ik ben bang dat je het verkeerd begrijpt. Je gaat verliezen. Eigenlijk heb je al verloren door niks te doen.
When is a door not a door?
Onderweg naar huis bedacht ik me dat ik al sinds ik hier woon heel graag bij Hartendief op de Breestraat tussen de soepjurken wil neuzen. Ergens begin april was ik er even, en in de etalage lagen van die witte dameshandschoentjes die de rol van universiteitsmeisje af maken, ook al heb ik een uit elkaar vallende fiets in plaats van een cabriolet, en is de universiteit vijf minuten fietsen van hier.


Ze hadden ze nog!

You're screwed up and brilliant, look like a million dollar man, so why is my heart broke?


If you're going crazy, just grab me and take me, I'd follow you down, down, down, anywhere, anywhere...

Lana del Rey - Million Dollar Man

O, moe zijn en zwoele liedjes luisteren. Alleen de middaghitte mist nog.

(Je kunt overigens zeggen wat je wilt, maar Lana schrijft echt wel goede teksten. Ze is de meest dramatische dramaqueen ever, maar iedereen die niet ziet dat dat een parodie is, heeft het leven slecht begrepen.)
De afgelopen nachten komt mijn vader rond enen zeggen dat ik niks meer opneem of uitbreng, rond drieën maakt hij me wakker omdat ik in mijn slaap lig te oreren over modifiers en phrase markers, of me tegenover docenten verdedig met het argument dat het mij ook een raadsel is waar andere mensen al die tijd vandaan halen in die voor mij nogal beperkte vierentwintig uur.

Maar dit was het dan. Het laatste tentamen van dit licht krankzinnige jaar.

Ken je dat, dat je als je te weinig slaapt ineens in de war raakt over wie je bent en waar of wat je lichaam is, en dat je een soort zenuwfladders rond je hartstreek hebt alsof je flauw gaat vallen of overgeven? Het klinkt nu allemaal heel eng en overdreven maar het valt wel mee en toch is het zo. Slaap is gewoon belangrijk. Ik lijk nu op het jongetje uit Up zonder bril: grote rode konen en kleine ogen. Morgen hoef ik pas om acht uur 's avonds te werken, dus het komt allemaal weer in orde, en vanavond kan ik eindelijk ongestoord de gedachten van Sylvia Plath gaan bekijken. Daarna ga ik naar mijn ouders om met mijn vader een glas whisky te drinken (hij houdt helemaal niet van whisky, maar omdat hij net als ik graag interessant en mee doet, drinkt hij een glas voor mij) voor een dromeloze slaap.
I know I can change your ways
standing in the sun standing in the sun
By talking with you every day
standing in the sun standing in the sun
standing in the sun standing in the sun

Okee ik heb twee keer naar Jessica Lea Mayfield geluisterd en nu zing ik de hele tijd op alles wat ik tegen anderen zeg: "I would like to see you standing in the sun standing in the sun". Gelukkig wel in mijn hoofd en niet hardop.
Zojuist heb ik mijn eerste grotemensengeldverdienstappen gezet: een e-mail aan Ingmar Heytze met de vraag wat een beginnend dichter voor een gedicht vraagt, en een e-mail met het betreffende gedicht naar een opdrachtgeefster. Zelf vind ik het gedicht niet mijn beste werk (maar mogelijk is dat slechts verergerende Monetziekte (en dan dus niet zijn staar)) maar afgelopen jaar heb ik geleerd dat je de grootst mogelijke onzin als de diepzinnigste wijsheid kunt verkopen als je maar genoeg doet alsof. Via e-mail kan ik alle verontschuldigingen weer backspacen en kort maar krachtig zeggen: "Bijgaande het gedicht, veel succes met en plezier bij de overtocht!"


Deze film. Dat accent.

Als ik afgestudeerd en ervaren in het leven ben (afgestudeerd en genoeg gespaard met een slecht betaald horecabaantje om twee maanden te kunnen leven terwijl ik in Glasgow naar een nieuw slecht betaald horecabaantje zoek) ga ik naar Schotland verhuizen en daar smoorverliefd worden.
Als ze zo ongegrond is kan ik die angst nog zo goed kennen, ze blijft me er één die ieder in zijn eentje te lijf moet gaan. De lijven in kwestie zijn niet mijn pakkie an, vandaag nog schreef ik dat ik me mogelijk minder van de neerslag uitgetrokken had, was ik een handdoekelfje, maar het zijn niet mijn elvenoren die zich door haar heen krullen.

Vertaling: Ha, ja doei hè. Ga lekker met z'n tweeën online een potje zitten janken over jullie ingewikkelde verstandhouding die maar blijft voortbestaan, ga ik ondertussen een bestuurstaak doen of mijn zorgvuldig gespaarde pandapunten tellen.


Heel gek dit, het klinkt alsof dit eind jaren tachtig is en het doet me ook denken aan van alles waar ik nu niet op kan komen en het is vet. Roze glitterstrat en ze is overduidelijk maf.

Ik heb echt heel veel zin in dinsdag, als ik klaar ben met mijn tentamen (ook als ik het niet gehaald heb. Eigenlijk kan dat me al geen ster meer schelen; dan doe ik het vak opnieuw, nou en?) en eindelijk non-stop NPR Music Tiny Desk Concerts kan kijken tot ik er bij neer val. Sowieso. Eindelijk weer echt naar muziek luisteren en zelf zoeken en teksten lezen.



Uit Never Let Me Go

Carey Mulligan kijkt altijd zo berustend ondeugend.
Toen ik vrijdagnacht naar Rotterdam Centraal fietste om de trein van 3:02 te halen, raakte mijn snelbinder vast in het tandwiel van mijn trapper. Hoe, geen idee, het is ook niet los te krijgen met een schaar (uiteraard, maar een mens kan hopen), dus fiets ik nu op een OV-fiets van mijn ouders naar de Parade en terug. OV-fietsen zijn fijn. Natuurlijk zie je er een beetje mallotig uit op zo'n ding en het slot is bejaardenproof, maar het is echt heel praktisch dat je zonder al te veel moeite zo'n fiets kunt meenemen en lenen zolang je wilt voor weinig munnies. Ja, dit is puur en alleen reclame voor de ov-fiets. Huur allemaal een OV-fiets! Yay!

(Eigenlijk wilde ik contempleren over hoe mijn handen naar rubber ruiken door het stuur en je die geur er niet af gewassen krijgt, net zo min als dat je smeer van je tandwielen van je handen gewreven krijgt, en dat slijten een mooi woord is, en of het feit dat een slijterij een slijterij heet niet poëtisch is als je denkt aan dat drinken helpt bij het slijten, en dat alcohol in het algemeen alles weg- of platbrandt, maar dat werd het dus niet.)

That boy, take me away, into the night
Out of the hum of the street lights and into a forest

Daughter - Candles
Mooi is dat
Heb ik gewoon al vier dagen nieuwe huid bij de buren liggen.
Voor het eerst vul ik de stilte nadrukkelijk niet op, 
ik laat haar tussen ons in hangen als schone was 
in een smal Spaans straatje. Het is rond het middaguur, 
de buren huizen in hun eigen hoofden, zoeken niet 
naar het groenere onkruid of de kabeltelevisie 
in de schotel van de ander. Lavendel hangt over de rand 
van gebarsten bloembakken, ook de scheuren in een bloem-
bak zijn bewogen aarde. Nu alleen de hemel nog. Ik kijk 
naar boven, denk aan de herder die vlak na zijn verschijnen 
in mijn hoofd met kudde en al in het heetst van de drukte 
is opgegaan, die de uren in sterren voorbij zag glinsteren 
als water glijdend langs stapstenen waar ik nu niet op ga staan
Ik hoef de overkant vanavond niet te bereiken.

De tweede keer droomde ik
dat je haar zei dat we om het grint heen
zouden rijden. Ineens
was er land dat niet Nederland was,
hobbelig en heuvelachtig,
en je reed heel hard
over een door wandelaars
gebaand pad, over vertrapt stug gras

Nooit komen we ergens uit
ook in alles mogelijk is alles onduidelijk
echt en op afstand. Dan
denk ik dat ik weet wat ik wil,
hobbelig en heuvelachtig
en we rennen heel hard
over een door passanten
gebaand pad, over vertrapt stug hart

Nee. Als je niet met me durft te praten moet je consequent zijn en ook niet kijken. Concreter: oprotten.
(Ze klinken een beetje als de Peppers op I'm With You)

Ik kan het niet dichten

Pom de laborant kijkt naar de zoenende midlifecrisis geliefden tussen de tractoren van Fort Knox en de YoYo's. Terwijl we praatten lette ik vooral op zijn ogen. Nu zie ik met een schuin oog meer en meer zijn hazenlip, en ik vraag me af wat het is dat hem zijn James Bond boek opzij heeft doen leggen. Als hij een rondje warm gaat lopen, schrikt het stelletje op van zijn knarsende voeten of het funkbandje dat in Correct begint te spelen.
AARGH. Ik ben echt zo ontzettend klaar met mensen proberen te enthousiasmeren of motiveren. Het blijft me verbazen hoeveel mensen chagrijnig, gierig, egoistisch en kut zijn. Als het even kon, stormde ik nu à la Ronja de Roversdochter de berg af en ging ik in een grot wonen.

Nuchtere kanttekening: er zijn ook heel veel lieve, gulle, vrolijke en behulpzame mensen. Mijn slechtste eigenschap is dat ik een kleine hoeveelheid narigheid altijd zwaarder laat wegen dan een enorme hoeveelheid goedheid. Maar ik wil nog steeds Roosvicee en een knuffel. En een olifantenhuid.
O, Parade... iedereen is er weer, het ruikt vertrouwd, vanavond weer ravioli van La Cantine en eerste keer zweven... yay zomer!
Jaaa een Vlaamse roodharige collega met connecties bij De Spelerij!
Starre tuthola represent: één LotRfilm kijken en meteen de hele nacht heftig emotioneel dromen. Het viel me op dat in ieder geval deel 1 overloopt van personages die elkaar de liefde verklaren. Dat neemt niet weg dat het fantastisch is. Wel had ik het op prijs gesteld als mijn nacht niet gevuld was geweest met wegrennen voor orcs en dramatisch sterven voor mijn elvengeliefdes' veiligheid, in een weliswaar prachtig woud.


Dit jongetje is vriendjes met een rog.
Eigenlijk begrijp ik er niks van. Ik snap wel dat het niet logisch in elkaar steekt, maar als je er van overtuigd bent dat dat is wat je zoekt, hou je duidelijk je schatkaart ondersteboven. Of heb je liever alles dood, meteen begraven? Vergis je niet, een kist vol zandvormpjes, kapotte kompassen en perkament is net zo'n schat als een kist vol bergen goud en robijnen.
Zouden mensen in te delen zijn in vorken-, messen- of lepelmensen? Wat kenmerkt een vorkkarakter? Misschien raakt het einde zoek als er ook categorieën zoals taartvorkjes- en theelepeltjesmensen ontstaan.

(...)

En aardappelschilmesjesmensen, of amuselepelaars, of vleesvorkers, barbecuepennen - okee maar in de basis is het best een aardig idee om mensen te vragen welk bestek ze zouden zijn.
Caught a glimpse
of the old you
Just when I had forgotten
what it looked like

Hide and seek
from our old guilt
No we all need to dissapear

See you covering your tracks
Will you ever come back?
I honestly miss you.

If I speak yet,
will you shut out?
Will you listen long enough
to hear my words

If our eyes meet
on a dead-end street
will you walk off
or look away?

See you covering your tracks
Will you ever come back?
I honestly miss you.

Amy Stroup - Covering Your Tracks

Kortsluiting

Kort-sluiting.

Ik wil er niet aan
maar moet het toch
geloven.

Nou.

Het meisje krijgt een drankje.
Dank je, ja alles wordt voor ons geregeld en in kleine lettertjes ook wij.
De jongen die nu de rekening,
denkt, later de vereffening
maar dit meisje kent geen ritme,
dat wordt koste wat het kost de dans ontspringen; ze vergeet daarbij dat
haren overeind gaan staan
bij het er tegen in strijken

Tot die tijd

- Een jongeman aan mijn bar vroeg om 'twee hertogjes'.
- Zestien euro in een uur verdienen, mwah, daar kan ik wel inkomen.
- Ik ben ook in de war door dat bruin.
- Jan-Willem helpt me zo goed met mijn essay dat ik nog steeds niet klaar maar wel hard op weg naar een goed cijfer ben. Hij heeft me al eerder geholpen en is vandaag jarig: wat geef je iemand om hem te bedanken voor zijn bestaan?
- De mannen tegenover me in de trein hebben het over jachtgeweren en wild. "I'll probably get the weasel." "Ha ha, I'll have the beaver." Juist.
Gisteren kon ik slecht in slaap komen doordat ik nog te opgefokt was over mijn essay. In mijn kortstondige weeabofase dacht mijn moeder me een plezier te doen met een boek over opruimen van een Japanse opruimgoeroe. Destijds had ik wel wat beters te doen dan dat boek lezen, nu eigenlijk ook, maar om in slaap te komen dacht ik dat een boek over opruimen (dat kan toch niet anders dan saai zijn?!) wel zou helpen. Niets bleek minder waar: vandaag heb ik de kledingkast bij mijn ouders leeggemaakt en een paar kledingstukken die ik altijd in plastic tassen verstop (een lange paarse rok met fluweel en kant, een elventenue en mijn harembroek) maar terug in de kast gehangen. De toon van het boek is licht hysterisch, maar op zich heeft ze (de goeroe) wel een goede, doeltreffende tip: gooi niet weg wat je niet meer wilt hebben, maar hou wat je gelukkig maakt. Lekker typisch 'Japanse wijsheden' die uitspraak, maar het werkt wel.
Te leren vaardigheden voor een succesvol arbeidersbestaan 1:
- Leer bellen in plaats van mailen. Niet iedereen vindt het moeilijk om te luisteren en onthouden tegelijkertijd, de meeste mensen worden niet meteen woest als je ze belt met een regeltechnisch probleem en het feit dat ze je gezichtsuitdrukking niet zien heeft niet alleen na- maar ook voordelen. 

(...)
Deze dame gaat dichten in opdracht.
"The coast is clear, the hurt is here, stay close 'til the dawn
All I need in this mercy seat, stay close 'til the dawn

How far are we from yesterday? Is it far away, is it glowing?
How far are we from yesterday? Is it miles away, is it glowing?"

(Bij gebrek aan lyrics, altijd net als vroeger gewoon klanken nazingen en verbasteren tot het sense maakt. Als het geen 'mercy seat' is, wil ik Amy Stroup toch graag aanraden om haar tekst te herschrijven, nu verstaat niemand wat ze wel zingt, en met 'mercy seat' grijpt ze terug op de Joodse traditie: https://en.wikipedia.org/wiki/Mercy_seat)

Over lyrics gesproken...



David Guetta is mijn beste vriend tijdens hardloopsessies, zo kwam ik hier terecht. Doordat ik me destijds toch tot het feministisch gezemel wilde kunnen verhouden, lees ik er nu meer over en als ik de tekst van Nicki hoor denk ik wel een beetje OEF:

Yes I'll be your woman
Yes I'll be your baby
Yes I'll be whatever that you tell me when you're ready
Yes I'll be your girl, forever your lady
You ain't ever gotta worry, I'm down for you baby

[...]

Yes I do the cooking
Yes I do the cleaning
Plus I keep the na-na real sweet for your eating
Yes you be the boss and yes I be respecting
Whatever that you tell me cause it's game you be spitting

Hoewel ik absoluut liever kook of schoonmaak dan dat ik een schroef in mijn fiets draai zodat mijn spatbord niet meer klettert (maar dat is vooral luiheid, ik heb notabene een boek voor de doehetzelvende vrouw (ook niet okee dat dat bestaat)), vind ik dit wel echt tenenkrommend. In 1603 schrijft Shakespeare al een stuk dat de gevolgen van en de gedragsregels voor mannen en vrouwen an sich aan de kaak stelt (Othello. Gelukkig moet dat essay vandaag af, misschien dat ik er dan een keer over ophoud), maar kennelijk is er in vierhonderd jaar nog steeds niks veranderd. Zelf verwacht ik weinig glazen plafonds tegen te komen: in de werkkringen waarin ik me begeef is de man/vrouwverdeling heel anders en vermoedelijk krijg ik een baan waar een CAO aan verbonden is (of ik bepaal mijn inkomen in overleg met een gezelschap, en ook als mannelijke schrijver wordt je dikwijls ondergewaardeerd en onderbetaald), maar het feit dat mannen en vrouwen in dezelfde functie nog steeds niet hetzelfde verdienen is bizar, net zoals het bizar is dat Nicki hier volledige toewijding en daarmee een gebrek aan eigen identiteit belooft. Ik vond dat gebrek aan eigen identiteit eerst ook een overdreven gedachte, maar er is echt iets mis met het beeld dat ze schetst, niet alleen voor vrouwen, maar ook voor mannen. Zo'n vrouwbeeld veronderstelt namelijk ook een manbeeld, het beeld van een dominante man, een wijze rots in de branding. Ik ken genoeg mannen die niet dominant en ook geen superheld willen zijn.

Belangrijke kanttekening: ik maak me hier druk om omdat ik zelf vaak het gevoel heb dat ik in een tweespalt zit en me meer bewust wordt van mijn eigen gedragspatronen. Feministische artikelen lezen heeft tot gevolg dat het zwak voelt om mijn vader mijn boekenplanken op te laten hangen. In de extremen getrokken heeft het tot gevolg dat dat niet zoveel te maken heeft met of het mijn vader of moeder is die dat doet, maar dat ik in het algemeen onafhankelijk wil zijn. Om bij seksisme te blijven: is het verkeerd dat ik wel de afwas van mijn vrienden help wegwerken, maar bij vriendinnen niet aandring als ze zeggen dat ze zelf wel opruimen? Ik koop zelden kleding zonder te overwegen of het mijn sterke punten benadrukt, ik draag hakken echt niet omdat ze zo lekker lopen, maar omdat mijn benen er langer door lijken. Hoewel ik dat absoluut doe omdat ik me graag optut voor niemand anders dan mezelf, doe ik dat meer om 'sexy' te lijken dan 'mooi'. Alles voor jezelf doen is leuk en aardig, maar in hoeverre doe ik iets echt voor mezelf? Soms ben ik niet zo onafhankelijk en op zo'n moment heb ik wel een seksistische rolverdeling voor eindeloos geknuffel over. Sterker nog, ik ben geen haar beter dan Nicki, want ook ik streef naar de perfectie in dat seksistische vrouwbeeld (in verhullender en eleganter ondergoed dan haar visnet, maar dat ondergoed trek ik nog altijd aan om me sexy voelen): natuurlijk eet ik zo gezond mogelijk en loop ik hard omdat ik gezond en sterk wil zijn, maar dat ik me zo zekerder voel in dat ondergoed speelt een hele grote rol, de rol van gedienstige vrolijke beste vriendin die niet zegt wat ze écht vindt of denkt om ego's te strelen, of de geliefde die zich wegcijfert om geen zeur te lijken (met vaak een averechts effect tot gevolg), om precies te zijn. Kortom: nog veel te leren, want door me zo raar op te stellen dwing ik de jongens die ik zo benader ook om een rol aan te nemen die ze mogelijk helemaal niet willen.

Nog een kanttekening: als ik er over nadenk, zijn de beschreven dilemma's in mijn geval niet genderspecifiek. Uiteindelijk wil ik iedereen pleasen en ben ik perfectionistisch op alle fronten (perfectionistisch zijn heeft niet automatisch tot gevolg dat je niet meer episch faalt in het leven, zoals gezond eten niet automatisch een slank lichaam tot gevolg heeft), en bij bovenstaande spelen meer factoren dan gender een rol. Mocht je het ergens niet mee eens zijn en me door elkaar willen rammelen omdat ik onnadenkend onzin declameer: je weet me te vinden.

Om nog even terug te komen op Nicki en dit relaas luchtig af te sluiten: Nicki, fijn dat je je na-na real sweet houdt, maar je vangt twee vliegen in één klap en verenigt de tweespalt door je vent ook zo'n heerlijke ananassmoothie te voeren.
Het mysterie van het rood in het haar: ik was het verven en het uitleggen dat ik onder dat rood blond ben zat, dus kocht ik een tijdje geleden een pakje 'Donkergoud mahonieblond': de haarkleur van het model op het pakje kwam overeen met de kleur van mijn haargrens. Ja niet dus. Op dit moment heb ik heel erg donker haar met nog steeds een rode gloed, want mahonie is natuurlijk rood hout. Zucht. Onbewust wilde ik nog niet helemaal ginger-af denk ik.


(Ze zingt 'is it going' maar dat kun je ook horen als 'is it glowing')
De afgelopen week bracht ik veel tijd door met Iago, de slechterik uit Othello (niet de papegaai uit Aladdin, hoewel die ongetwijfeld naar Shakespeare's personage vernoemd is) en ergens koester ik wel sympathie voor hem. Hij is hét voorbeeld van de ondergesneeuwde, vurige orator. Veel andere personages zijn op z'n minst achterlijk te noemen, ze hebben immers allemaal niet door wat hen overkomt en houden betogen die te edelmoedig zijn voor de gewone mens. Iago probeert recht te zetten wat volgens hem mis is met de huidige status quo. Dat loopt een beetje uit de hand, maar dat kon Iago ook niet weten... toch?

(In mijn essay zet ik hem weg als klootviool die praktisch gezien alle patriarchale kenmerken van de samenleving vertegenwoordigd, geen zorgen, maar de bad guy is over het algemeen ook gewoon teleurgesteld in het bestaan)

Mooie lichtval. En prachtig uitzicht. Fantastische vazen. Mag je nog van germini's spreken als ze zulke lange stelen hebben?
Volledige transparantie hier: als ik sip of angstig ben, ga ik vaak het album Parachutes van Coldplay luisteren. Twee van onze eerstejaars delen mijn Don't Panic fandom. Eentje heeft zelfs de titel op haar buik getatoeëerd. Mij doet het denken aan Garden State (niet supergoed maar wel 'aandoenlijk'). Ik denk dat ik gewoon geen smaak heb, of het in ieder geval niet begrijp, maar in dat opzicht vind ik het wel een troost dat er kennelijk heel veel mensen zijn die het niet begrijpen en geen smaak hebben, en dat je dan nog steeds kunt doen wat je wilt, ook als je geliefde met gekke eetgewoonten je verlaat, ook als je oud wordt en steeds meer elektronische crap (lees: pathetische amateurtheaterteksten en 'aandoenlijke' filmpjes) gaat maken.
Helaas werkt het vanavond toch niet zo best.

Na al die tijd was ik vergeten hoe vreemd je gaat dromen van blowen, en hoe wazig je wakker wordt. Het was wel grappig om in slaap te vallen in een soort feelie*: ik voelde de pluisjessneeuw van de Vrouwenweg op mijn gezicht terwijl ik gewoon in bed lag.

* Brave New World

Au. Stomme HKU. Voor Engels falen is niet direct een persoonlijke aangelegenheid, in tegenstelling tot falen op de HKU: alle kritiek die ik daar krijg, trek ik me net iets te persoonlijk aan. Het helpt om het hier op te schrijven. Dat is geen excuus om zielig te doen. Ik weet ook wel dat het wel meevalt en dat ik wel dingen kan, maar als een docent zegt 'Film lijkt me niet het medium waarin Rafaëlle zich het sterkst kan uiten' denk ik: JA MAAR WAT DE FUCK KAN IK DAN WEL?!
Die discussie over feminisme wordt ineens wat relevanter: ik wil helemaal geen huismoeder worden als ik niet ook succesvol schrijf.
"Is het echt zo belangrijk dat iedereen het weet?"
Gisteren was ik voor het eerst in de Sligro en ik vond het er leuk. Een megasupermarkt waar alles drie keer zo groot is als normaal, met een enorme hoeveelheid sterk. Er was een bak discodip (natuurlijk was er een bak discodip) die ik als ik een softijsmachine had gehad, graag had willen meenemen, maar ik heb geen softijsmachine. Nadat we ons uitgebreid over de wereld hadden verbaasd, hebben we nuttige boodschappen gedaan (een heleboel drank en een heleboel fruit, wat kan er misgaan) voor de barbecue die we met Corduroyanen en aanhang hadden bij het klooster (de beste plek om te barbecueën in Leiden. Heel bizar: enorme tuin waar zelden iemand buiten zit. Hoe dan?!). Iedereen was er, en het was heel erg leuk.
Ineens zat hij daar, op een stoel, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Het was ook de normaalste zaak van de wereld. Maar niet voor mij. Hoe kan het toch dat je over het algemeen best een normaal gesprek kunt voeren met mensen, maar zodra je iemands lach ook maar een beetje overweldigend vind, je alleen maar stomme opmerkingen kunt maken? Okee dat is niet waar, tussen alle nonsense door zeg ik nog wel eens iets zinnigs. Ik heb alleen geen idee hoe ik in vredesnaam een inhoudelijk gesprek met hem moet voeren waarin ik niet van de zenuwen andere dingen ga afzeiken. Met dat zenuwzeiken wil ik echt ophouden, morgen ga ik gewoon stilletjes zitten luisteren en scroppino's kloppen, dat lijkt me een beter idee.
Buiten schreeuwt een man "KOPPIE KRAUW, KOPPIE KRAUW", er hoest een meisje alsof ze kokhalst, en het mooiste is dat ik dit niet heb hoeven verzinnen. Vanavond is voorbij gegleden, ik heb geen idee wat ik nu eigenlijk precies heb gedaan. Ik weet iets beter wat we bedoelen met een patriarchaat, maar ik geloof dat dat nog steeds niet is wat ik nu eigenlijk over Othello wil zeggen. "Jemigdepemig ga gewoon een fucking essay schrijven of zo, je had dat allang af kunnen hebben!" denk ik de hele tijd, maar op de één of andere manier blijf ik dit weer uitstellen tot het te laat is. Jemigdepemig over zes dagen begint de Parade alweer. Jemigdepemig. Koppie krauw.

Van J.M.

"
FALL IN LOVE WITH WINTER GIRLS
GIRLS WITH KNITTED JUMPERS
GIRLS WHOSE LIPS ALWAYS TASTE LIKE PEPPERMINT
GIRLS WITH DARK LIPS AND BRIGHT EYES
GIRLS WHO ARE ALWAYS WARM

FALL IN LOVE WITH SPRING GIRLS
GIRLS WITH SUN KISSED FRECKLES
GIRLS WHO EAT STRAWBERRIES
GIRLS WHO HAVE FLOWERS BRAIDED INTO THEIR HAIR
GIRLS WHO LAUGH LIKE SUNSHINE

FALL IN LOVE WITH SUMMER GIRLS
GIRLS WHO SING THEIR HEARTS OUT AT CONCERTS
GIRLS WITH DARK SKIN IN THE OCEAN
GIRLS WHO DANCE UNDER THE SUN
GIRLS TINGED WITH PINK ORANGE AND RED

FALL IN LOVE WITH AUTUMN GIRLS
GIRLS WHO WRAP THEMSELVES IN LEATHER AND DENIM
GIRLS WHO HAVE POETRY ETCHED IN THEIR VEINS
GIRLS YOU FIND IN BOOKSTORES
GIRLS WITH RED LIPS THAT ARE ALWAYS ON YOU
"

Er is hier zoveel niet de bedoeling aan.
Eerste kersen van het jaar: paarse lippen, paarse tanden, paarse vlekken op het dekbedovertrek. Zooitje.

Interpol - Obstacle 1

I wish I could eat the salt off of your last faded lips
We can cap the old times, make playing only logical harm
We can cap the old lines, make playing that nothing else will change
But she can read she can read she can read she's bad
On another note: vrijdag ga ik voor het eerst naar een groothandel en een houtzagerij, daar heb ik nu al onwijs veel zin in. Ik weet niet of ik me ooit niet meer ga verbazen over het feit dat we dat soort dingen zelf doen, laat staan autorijden.
Gisteren was een hele, hele rare dag. Er zijn nieuwe messen in de mensa. Ik sneed me en de wond stopt niet met bloeden omdat ze door beweging openspringt. Symbolisch, niet waar? Na een hele dag leren en werken besloot ik om elf uur nog even naar SSR te wandelen. Na het reces mag ik MKP'en, maar daar kwam ik niet voor. Ik wilde een Glenfiddich, zoals de grote mensen dat doen na een dag werken. Misschien had ik het bij aanmaaklimonade moeten houden. Ik had echt heel erg goed zonder die gedachten gekund. Zonder cryptisch te doen: hoe meer ik er over pieker en erover schrijf, hoe reëler het wordt. Misschien is dat met alles zo.



Het wordt moeilijk om niet geen ster en dan maar in te geven.
Geheel tegen de wetten van het universum in heb ik literatuur gehaald. Althans, het tentamen. (Eerste wereldproblemen, reken maar.)
In de tekst voor Annelies ga ik alles stoppen wat ik mooi vind, van opgestroopte mouwen tot klaprozen en ribbelrandjes tot nachtelijk niksen.

"Don't be such a cynic, that's what you told me"

Madelief, 21. Wit onderhemd in hoge kaki broek en grote laarzen. Boog over haar schouder, in haar hand een doosje bic pennen. Ze loopt achteloos rond en maakt plotsklaps schijnbewegingen. Ze richt haar boog en schiet met een noodvaart achter elkaar alle bic pennen het donker in. Uit haar achterzak haalt ze een ganzenveer, waarmee ze in haar vinger prikt.

Madelief:    Ik stel alleen iets voor
       Als ik bezing en portretteer
       Zoals lang geleden een troubadour
       En nu een parfum of levensverzekeraarreclame
       Ik weet niet hoe je dat doet, leven
       Zelf. Zonder iemand die dronken naast je
       naar je glow-in-the-dark sterrenhemel ligt te staren
       Die je een tandenborstel geeft uit het laatje
       Met condooms die houdbaar zijn tot 2018
       (Ik heb nog even)
       Iemand om borsten te vormen zoals die van Ingrid Jonker
       En iemand die weet wie Ingrid Jonker is, of die ik daarmee imponeren kan
Bloed op m'n rok, Bas wil me iets vragen wat ik niet mag weten, de HKU stuurt beoordelingenmails zonder beoordelingen, de huisrekening stroomt over, ik denk dat ze me hier zien als een boze moeder want als ik thuiskom wordt ineens de afwas van een week gedaan.
Van Gogh wilde "een kunst die troost biedt aan bedroefde harten". Ik denk dat ik een motto gevonden heb. (Ja, ik wéét dat het hoogmoedig klinkt, ik weet dat 'troost' en 'bedroefde harten' van een andere tijd en een andere orde zijn. Nou en. Gisteren keek ik met twee vrienden naar een interview met één van de gebroeders Anker over ons levenslangbeleid, zag ik dat rapper Steen al kankerend vermiste kattenposters spaart en hoorde ik dat een No Surrenderlid terugkeerde uit Irak en toen een dodelijk tramongeval had. Waarom doet niemand daar iets mee?)


"En ik wil je laten zien hoe de wereld onder ons zweeft, en hoe goed zij alles weet. Eindeloze dagen, terwijl wachten in het niets verdwijnt."

"En ik heb gedacht dat ik een moeder was die met een kus de pijn kan verdrijven, maar wat ik zonder vragen al begreep, is dat ik dat nooit zal zijn."

(De tekst is misschien licht pathetisch maar haar stem is echt heel fijn en zulke liedjes wil ik horen voor het slapengaan)

Warpaint - Set Your Arms Down

Het enige dat ik wil als ik er naar luister, is fietsen in het donker, zo snel als ik kan.

Het doet me denken aan het fietsen naar mijn eindexamenfeestje. Op de avond zelf moest ik werken. Eerder die week had ik boodschappen gedaan met mijn moeder. Terwijl ze in de auto wachtte, ging ik nog even naar de drogist. Daar dacht ik aan terwijl ik van de Albert Heijn zeven kilometer naar huis fietste. Racete. Het was rond deze tijd van het jaar, de lucht was warm en oranje. De wegen waren lang en recht tussen akkers door. Ik zong heel hard Out on the back porch, you stay tonight, we bring our pocket, our pocket knives. You want to fight me, you want to fight. forgotten sense of me, say ah, say ah. And in the backyard, into the night, we walk through fire, my love is your flashlight. Thuis bleek minstens de helft er al te zijn. Mijn ouders waren dat weekend weg, of mijn broertje er wel was, kan ik me niet herinneren. Ik denk het niet, en zowel, dan schaam ik me in retrospect. Van de zenuwen dronk ik teveel passoa, en daardoor viel ik tegen de deurpost aan in slaap. Voor dat gebeurde speelden we verstoppertje in de donkere achtertuin, ik herinner me niet alleen de gele wasmand maar vooral dat ik gehurkt achter de coniferen zat en me realiseerde dat ik heel, heel erg gelukkig was. Iedereen was er, en o, wat voelden we ons volwassen met onze opgepepte aanmaaklimonade en sigaretten, onze 'plant' en ons slappe gepraat.
Toen ik in slaap viel, bracht iemand me naar boven. Toen ik wakker werd, zag ik dat de rode hartjeslampen rond mijn spiegel nog aan waren en niet alleen in mijn hoofd maar ook uit mijn boxjes hoorde ik And in the backyard, into the night, we walk through fire, my love is your flashlight.

Ik heb hier niet zoveel te zeggen, doorgaans. "Het gaat nergens over." Wel denk ik dat we altijd op zoek gaan naar iets dat raakt aan het eerste, iets of iemand dat of die er op lijkt, en dat dat eerste een kader bepaalt waar alles van afhankelijk is. Je zag in mij waarschijnlijk iets van haar ogen of wangen, iets van haar jurkjes of lach. Ik zie in jullie de ernst, het gepieker, de dood, de angst, en ieder die daar van afwijkt schrijf ik zonder pardon af. Mijn vader zegt dat ik teveel mijn eigen kijk op de werkelijkheid over de dingen heen leg, maar om deze gedachten durf ik wel wat te verwedden.
Ik weet toch helemaal niet waar ik stage moet lopen, stomme HKU. Ik weet helemaal niet wat ik wil en de wereld is al zo groot, mag ik niet nog een jaar kijken van de zijlijn? (Spinvis was ook al veertig toen hij Smalfilm maakte, dus ik heb nog even, zeg maar).
Dit jaar wil ik mijn verjaardag vieren in het park, met een theepartijtje zonder thee maar met zelfgebakken taarten (in één van de boekwinkels in Engeland was een café waar ze prachtige cakes hadden, dat herinnerde me er aan dat ik als ik tijd heb echt weer meer moet gaan bakken. Laatst maakte ik voor een vriend aardbeientaartjes met banketbakkersroom en bladerdeeg, supersimpel, superfijn, en nu er weer zoveel fruit zo goedkoop is, is er geen excuus meer) en cakes en verse citroen en aardbeienlimonade en alcohol voor de grote mensen. Ik hoop dat het lukt. Ik hoop dat ik een hoop tafelkleden kan fixen om op te zitten en dat iedereen komt.

Het houdt niet op, niet vanzelf.

Zucht.
Afgelopen vier dagen was ik met mijn ouders en broertje in Londen. Het was er erg druk. De auto is af te raden als je echt dingen wil zien. Gelukkig hebben we de Globe, de Tower en Notting Hill uitgebreid bekeken. De middagen brachten we door in boekenpaleizen (pareltje: de eerste bundel plays van Dennis Kelly gekocht, en eindelijk The Bell Jar) en een park. In het laatste zat ik een tijdje op een bankje naar mensen te kijken. Ik probeerde Far From The Maddening Crowd te lezen (dat boek dat nu verfilmd is met Carey Mulligan, mijn ouders zijn naar de film geweest. Er moet iets zijn dat ik mis, voor mij is het boek tot nu toe nogal een damesromannetje vanuit het perspectief van een schaapsherder) maar er kwamen steeds interessante mensen voorbij. Nanny's met kinderen in buggy's, meisjes in schooluniform, jongens in schooluniform, jongemannen in pak, jongevrouwen in twinset of mantelpakje, jongemannen en jongevrouwen in hardlooptenue, heel veel mensen met honden. Alles was zo Engels.

We kampeerden op een camping in een buitenwijk, Abbey Wood. Daar wonen veel immigranten die ook een tijdje in Nederland hebben gewoond, dus werden we vaak begroet met: 'Hallo, hoe gaat het met jou?'. Op de camping stalen eekhoorntjes je brood en vossen je schoenen. Geen grap. Op de tweede avond ging ik laat douchen, en toen ik de hoek van het toiletgebouw omliep, staarde ik recht in de priemende ogen van een redelijk grote vos. Eerst schrok ik behoorlijk, dit was de eerste vos die ik in het 'wild' tegenkwam, maar hij bleef me zitten aankijken en na de schrik zag ik hoe mooi hij was. Heel erg rood, en met een prachtige staart, en een spitse snuit. Toen ik een stap vooruit zette, schoot hij de bosjes in. De eekhoorntjes waren wat brutaler: die probeerden een krentenbol die nog in de auto lag te pikken toen de deur openstond. De dagen daarna hebben we hen brood gevoerd. De staart van een eekhoorn is het beste ooit, ik wil er ook eentje.

Uit Léon (1994)

Mathilda: Leon, I think I'm kinda falling in love with you. 
[Leon chokes on his milk
Mathilda: It's the first time for me, you know? 
Léon: [wiping himself off] How do you know it's love if you've never been in love before? 
Mathilda: 'Cause I feel it. 
Léon: Where? 
Mathilda: [stroking her stomach] In my stomach. It's all warm. I always had a knot there and now... it's gone. 
Léon: Mathilda, I'm glad you don't have a stomach ache any more. I don't think it means anything.