'Wat gaan jullie in een boekwinkel doen?'

'Zij gaat Sletvrees halen.'

(Context van dit bericht: de zij in kwestie lijdt daar niet bepaald aan.)
'En haar billen gaan tik - tak, tik - tak, tik - tak', ik veins dan ook alleen maar wat ik eigenlijk niet wil zeggen.

'Hoi Mark, beetje maffe vraag: ik wil wel heel graag plant roken volgende week.'

'Geen probleem, hoeveel heb je nodig? Ik zie je steeds maar één hijs nemen? Verder heb ik een volwaardige set aan spullen mee, ik wil best een grammetje voor je bij halen?'

Zeg je iets?

Ja, ik praat. Heb je nog wel zin in die week?

Brandweerwangen. Als ze te erg gaan gloeien gaan de kranen open.
Je dacht toch niet dat ik dat niet zou horen, mag ik hopen? Ik wil helemaal geen heilige zijn, ik ben gewoon jaloers.
Say you stayed at home
Alone with the flu
Find out from friends
That wasn't true
Go out at night with your headphones on, again
And walk through the Manhattan valleys of the dead

The National - Anyone's Ghost
Eindelijk weer een keer Hartog's Volkoren, versgebakken door mijn allerbeste pappa!

Jij was het niet die zei dat ik als ik voorlas en zo verlegen was

We komen elkaar weer tegen, of liever gezegd
ik hem. Hoewel hij me als ik hem tegen het lijf loop
altijd groet als een gelijke, als iemand
met net zo'n complexe ziel en de roerselen die daar zijn
als kringen op stilstaand water als het regent, denk ik toch
dat hij niet heeft opgemerkt dat wat ik schreef
ik schreef voor hem.

Het waren van onschatbare waarde, die uren
en dat zouden het nog zijn. Ik bewonder hen
nog altijd van een afstandje, met een bieropener
of een toetsenbord onder mijn vingers.

Als ik met meisjes uit een andere wereld
zoete aardappelfrietjes eet en zie hoe hij toevallig ziet
wat wij aan het doen zijn, wil ik zeggen

'Het spijt me dat ik je zoveelste vermoeide fan ben.
Zo'n meisje dat in katzwijm valt bij jouw matzwarte
persoonlijkheid, en alles wat je helemaal niet denkt.'

Als hij me groet doet hij doorgaans iets met zijn wenkbrauwen. Volgens mij delen we dezelfde verbazing over de wereld en hoe gewoon het wordt gevonden dat we bestaan zoals we bestaan.

Mijn moeder belt. Het gaat over morgen en vandaag, over het weer. Ik vertel dat ik in Leiden ben en in bed zit. Ze zegt: "Als je naar buiten gaat, kom je vast heel veel vriendelijke, gewone mensen tegen."

Op naar de supermarkt. Ik heb niks in huis en inmiddels zo'n trek dat ik niet meer weet wat ik als ontbijt wil eten. In mijn hoofd maak ik een lijstje, ook al weet ik dat dat met een lege maag een slecht idee is. Handzeep... cranberrysap... dat koop ik, maar ook aardbeien, blauwe bessen, Griekse yoghurt en een croissantje.

Het croissantje eet ik al op terwijl ik naar huis loop. Ik loop langs de 'exclusieve club' Hotdreams in de Kraaierstraat. Ik blijf even stil staan en kijk naar de lantaarn, waarin 's avonds een rood lichtje brandt. Het is een mooie, ouderwetse lantaarn. Ineens wil ik weten of club Hotdreams een website heeft. Via het internet zijn zulke plekken veilig te verkennen. Ik loop langs Tijdloos, de mysterieuze vintagewinkel aan de Hogewoerd en blijf even staan om de prachtige stillevens in de etalages te bestuderen. Mijn croissantje is half op ter hoogte van de wasserette McWash, waar ik nog altijd een dag wil doorbrengen met een Cosmo of ander vrouwenblad en mijn beddengoed in een droger. Door het raam zie ik een jongetje dat op een roze nintendo nogiets spelletjes speelt. Dan doet een oudere meneer zijn voordeur open. We botsen bijna tegen elkaar op. Hij zegt: "Goedemorgen. Goedemiddag al eigenlijk. Eet smakelijk." Ik heb mijn mond vol croissantje, maar ik slaag er in "dank u wel!" te roepen terwijl ik verder loop. Een bestuursgenoot van een dispuutsgenoot fietst voorbij.

Griekse yoghurt zonder vet is smakeloze prut. Maar echt. Met fruit wordt het weer wat wolkiger, maar jeetje.

http://www.club-hotdreams.nl/ Er is een website. "Hot Dreams is een van de bekendste erotische clubs in de regio Leiden en staat bekend om de goede sfeer, lieve meisjes, hygiene en discretie." Opvallend genoeg heten de vrouwen die werkzaam zijn 'dames' en de vrouwen waar naar gevraagd wordt 'meisjes'. Zijn vrouwen van dertig nog meisjes?


Dit was zo goed. Gisterenavond ging ik hier met Janneke en een andere patronaut heen en het was echt alles. Viktor Griffioen is sowieso een muzikale held, zijn accenten waren fantastisch en ik voelde me weer helemaal vrolijk toen ik uit de voorstelling kwam. Zijn monoloog voelde niet helemaal oprecht, want heel zielig dat je zoontje op het schoolplein moet zeggen dat zijn vader voor zijn werk 'doet alsof', maar zelfs in groep vier heeft het woord 'toneelspeler' al een magische bijklank dus Viktor, niet zo miepen. Wel was het fijn om iemand anders te zien dealen met overbodig en/of nutteloos zijn, gebarsten kinderdromen en (zelf)kritiek. Als hij nog in Amsterdam speelt, allemaal gaan.

Glenfiddich met een zonnetje. En sterrenkunde tegen beter weten in.

The Strokes - Heart in a Cage

Well I don't feel better/When I'm fucking around
And I don't write better/When I'm stuck in the ground

So don't teach me a lesson/'Cause I've already learned
Yeah, the sun will be shining/And my children will burn

Oh the heart beats in its cage

I don't want what you want/I don't feel what you feel
See I'm stuck in a city/But I belong in a field

Yeah, we got left, left, left, left, left, left, left
Now it's three in the morning and you're eating alone
Oh the heart beats in its cage

All our friends they're laughing at us
All of those you loved, you mistrust
Help me, I'm just not quite myself
Look around there's no one else left

I went to the concert/And I fought through the crowd
Guess I got too excited/When I thought you were around

Oh, he gets left, left, left, left, left, left, left
And I'm sorry you were thinking I would steal your fire

Oh the heart beats in its cage
Yes the heart beats in its cage
And the heart beats in its cage
Vandaag was ik voor het eerst honderd procent eerlijk tegen iemand die ik niet mag. Dat zette me aan het denken. Toevalligerwijs was het dezelfde persoon die me destijds liet denken over roddelen en dat het vaak beter is om gewoon je bek te houden als je de persoon in kwestie niet in zijn of haar gezicht durft te zeggen wat je vindt. Mogelijk breekt er nu een tijd aan waarin ik mezelf extreem impopulair ga maken door allerlei mensen die zich aanstellen, veel te veel aandacht vragen of hypocriet bezig zijn, maar gewoon te vertellen dat ik me aan ze erger. Mogelijk krijg ik dat dan ook vaker terug en leer ik het daarom weer af. Misschien is het het beste om maar te beginnen met zelf proberen niet meer hypocriet te zijn.

"If you're automatically sure that you know what reality is and who and what is really important — if you want to operate on your default-setting — then you, like me, will not consider possibilities that aren't pointless and annoying. But if you've really learned how to think, how to pay attention, then you will know you have other options. It will actually be within your power to experience a crowded, loud, slow, consumer-hell-type situation as not only meaningful but sacred, on fire with the same force that lit the stars — compassion, love, the sub-surface unity of all things. Not that that mystical stuff's necessarily true: The only thing that's capital-T True is that you get to decide how you're going to try to see it. You get to consciously decide what has meaning and what doesn't."
Dit komt uit het essay This is Water van David Foster Wallace. Het essay, of eigenlijk de speech, is hier te vinden: http://www.metastatic.org/text/This%20is%20Water.pdf. Samuel stuurde het me om uit te proberen nu ik zo extreem bitter ben. Ik vind het wel een droevig en beangstigend gegeven dat Wallace enkele weken later toch zelfmoord pleegde. Leven is moeilijk. Mensen zijn naar. Er zijn er gelukkig een paar die dat niet zijn. Ik ga mijn best doen om er zo eentje te worden.
 
Om het dramatisch te houden: ik heb al sinds begin Parade Utrecht een verstopte neus, waardoor ik continu buitenadem ben bij de minste inspanning. Toen ik op Lammeschans van de trap sprong met mijn armen wijd en naar de wind in de esdoorns keek, moest ik heel diep zuchten en voelde het alsof ik ineens weer gewoon lucht kreeg. Alleen kunnen zijn, onder een semi schone douche echt schoon worden en in een bed slapen neem ik veel te veel voor lief de rest van het jaar.


Ik ga the Smiths luisteren en Glenfiddich drinken. Sing me to sleep, sing me to sleep, I'm tired and I, I want to go to bed. Sing me to sleep, sing me to sleep, and then leave me alone. 
"I don't mind, I don't mind just waisting time, waisting time is all there's ever been. I don't care, I don't care if people stare, people stare at all the wrong things - what are you gonna do?"

The Bird and the Bee - Will You Dance?

Eigenlijk is een tent ook wel fijn, als 'ie bewezen heeft niet te lekken en je muziek kunt luisteren.
Eat Sleep Die vimeo - Broadband from Vanessa Taylor on Vimeo.

Ik wil deze film weer kijken en samen met Rasa boos zijn op alle fucking domme mensen.

"Geen tijd en zulke besties zijn we niet."

A: Het is gewoon niet zo dat iedereen tegelijk helemaal happy kan zijn.
B: Dat. En dat is okee. Je kunt geluk hebben. Daarentegen wordt het in mijn ervaring meer gewaardeerd als je open kaart speelt en erkent dat je niet met iedereen bevriend bent, maar dat ook niet hoeft om met elkaar om te kunnen gaan.
A: Sowieso waar. Ik haat leugenaars en achterklappers.
B: Ja.
A: Ja.
B: Ik ben er zo vaak één (geweest), dat ik probeer dat niet meer te zijn. Niet om je veren in je kont te steken maar ik denk dat jij daar een grote rol in hebt gespeeld. Dat ik dat probeer, dus.
A: Ik vind jou leuk, als je dat maar weet.
B: Ik jou ook.
A: Moet je een lange dag vandaag trouwens?
B: Ja, van vijf tot één maar dat geeft niet, het is droog.
A: Iets raars: ik word me er net bewust van dat mijn kussen naar hem ruikt.
B: Maf is dat. Geuren sowieso. Zijn moeder gebruikte wasmiddel dat iedereen gebruikte, dus rook ik hem destijds overal. Ik vind het nog steeds een fijne geur, maar wel vooral wasmiddel.
A: Het is ook zo vreemd als je iemand ruikt en denkt: 'Hee, Daan.' en het dan niet klopt.
B: Ja!
A: Fijn, afgesloten hoofdstukjes.


Zo fijn. Nog maar acht dagen.
Erg is dat, soms doe ik er drie dagen over om de zaterdagkrant te lezen.

Bloemetjes Dr. Martens :)


I'll wrap up my bones, and leave them 
out of this home, out on the road. 
Two feet standing on a principle
Two hands longing for each other's warmth
Cold smoke seeping out of colder throats
Darkness falling leaves nowhere to go

Het waaide ineens zo hard, die dag...

4Maar nog voordat Lot en zijn gasten konden gaan slapen, liepen alle mannen van Sodom bij Lots huis te hoop, jong en oud, niemand uitgezonderd. 5‘Waar zijn die mannen die bij je overnachten?’ riepen ze Lot toe. ‘Breng ze naar buiten, we willen ze nemen!’ 6Lot ging naar buiten en deed de deur achter zich dicht. 7‘Maar vrienden, zoiets kunnen jullie toch niet doen!’ zei hij. 8‘Luister, ik heb twee dochters die nog nooit met een man geslapen hebben. Die zal ik bij jullie brengen, doe met hen wat jullie willen. Maar laat die mannen met rust, ik heb hun niet voor niets een veilig onderkomen geboden.’ 9Maar ze schreeuwden: ‘Uit de weg!’ Ook riepen ze: ‘Dat woont hier als vreemdeling en moet ons zo nodig de wet voorschrijven. Wacht maar, jij zult er ook van lusten, en nog meer dan zij!’ En ze drongen Lot ruw opzij en wilden de deur openbreken. 10Maar de twee mannen trokken Lot het huis in en deden de deur weer dicht,11en ze sloegen alle mannen die bij de ingang van het huis waren, jong en oud, met blindheid, zodat ze tevergeefs probeerden de ingang te vinden.
(...)
15Zodra het licht begon te worden zetten de engelen Lot aan tot spoed: ‘Vlug, ga hier weg met uw vrouw en uw twee dochters, anders komt u om en wordt u het slachtoffer van de misdrijven die in deze stad zijn begaan.’ 16Toen Lot aarzelde, grepen de mannen hem en zijn vrouw en zijn twee dochters bij de hand, omdat de HEER hem wilde sparen, en ze trokken hem mee de stad uit. Pas buiten de stad bleven ze staan. 17Toen zei een van hen: ‘Vlucht, uw leven is in gevaar! Kijk niet om en sta nergens in de vallei stil. Vlucht de bergen in, anders komt u om.’
(...)
23De zon was al opgegaan toen Lot in Soar aankwam. 24Toen liet de HEER uit de hemel zwavel en vuur neerkomen op Sodom en Gomorra 25en hij vernietigde die steden en de hele vallei, met de inwoners van al de steden en met alles wat er op het land groeide. 26De vrouw van Lot, die achter hem liep, keek om en veranderde in een zuil van zout.
27’s Morgens vroeg ging Abraham naar de plaats waar hij bij de HEER had gestaan. 28Toen hij uitkeek over Sodom en Gomorra en over de hele vallei, zag hij dikke rookwolken van het land opstijgen als uit een smeltoven.
Met dank aan Genesis 19 en Roosbeef. Mijn tent stond nog toen ik vanochtend wegging en hier in Schiedam staan de bomen stil.

Alles in foto's


Iedere avond is er één suppoost die het campingpad mag verlichten. Vanavond mocht ik met theelichten in papieren zakjes met aarde een route uitzetten, en na het peuken rapen en was vouwen is dit wel een sprookjesachtig tafereel.


Vanochtend ontbeten we in de Bagels&Beans. Te zien is onder andere een 'nootgeval'. Aanrader. Ook de handcrème van de Lush die ik van Lot gekregen heb. Op de verpakking staat dat je er 'zachte tengeltjes' van krijgt en dat is nog waar ook.

Ode aan de abrikoos


De abrikoos is een van de betere fruitsoorten, zo niet de beste. Onder het zachte, oranje velletje met donshaartjes gaat een pit waar zelden vruchtvlees aan blijft haken schuil. Je kunt een abrikoos precies doormidden splijten door voorzichtig kracht te zetten op de naad die de helften scheidt, en dan hou je twee perfecte halve kussentjes over. Een abrikoos is als ze rijp is altijd zoet en stevig, en het beste is misschien nog wel het rode blosje. De Paradekeuken van dit jaar doet veel fantastisch, maar niets zo fantastisch als het kistje abrikozen dat er af en toe ineens is.

Zuurpruim

De oneerlijke verdeling maakt me alsmaar zuurder en zuurder en als ik niet gauw leer alles naar binnen te verhuizen komt er een dag dat ik van de boom val en op de grond plof en uit elkaar barst,  en mijn giftige paarse sap tussen de wortels van de boom de aarde in sijpelt en alle goede dingen dood.

(Dit komt in de voorstelling over lelijke jongens en meisjes en ik denk dat ik ook graag iemand in een pruimenpak op het toneel wil. De noodzaak daarachter wordt het verwerken van mijn Mathildatrauma: het meisje dat in een bosbes verandert en opzwelt tot ze zal knappen.)

All of our friends, they're laughing at us

"Goed." Ze aarzelde even want het was nu van het hoogste belang dat haar verhaal normaal zou klinken. "Nou... als je zo'n onhandige prutser bent als ik, bewonder je de mensen die dat niet zijn. Waar... ik... Waar ik vandaan kom noemden we zulke mensen atumai. Dergelijke mensen vallen nooit over het laatste stoepje en het touwtje dat ze om hun pakje doen blijkt nooit twee centimeter te kort te zijn. Ze hoeven nooit voor een rood verkeerslicht te wachten. Ze krijgen uitsluitend pijn als ze in bed liggen en de pijn aankunnen en ze horen slechts grappen als het gepast is om te lachen. Gisteren werd ik even zo'n atumai en Carla ook, wij allebei. Je besluit niet om te niezen, je doet het gewoon. We hadden geen van beiden een plan gemaakt en niemand had de leiding; we hebben het gewoon gedaan en we waren zoals we waren."

Uit een oude vertaling van I Never Promised You a Rosegarden van Hannah Green.

- Op de avond waarop ik naar Leiden wil, rijden de treinen naar Leiden niet. Dat geeft me echter wel de tijd om mijn ov op te laden en een dispuutsgenoot tegen te komen - hoe werkt dat toeval dan?
- Nog altijd, na vier jaar, voelt Leiden als in november van de zesde. Thuis, spannend, veel te doen en te gebeuren. Er is weinig fijner dan door donker Leiden fietsen.
- Als een banaan vijfenzeventig cent kost, kosten twee bananen één twintig. Het is mij net zo'n raadsel als pakjes sigaretten van 5,70 voor een Spaanse toerist.
- De gracht naast mijn huis is zo glad als een spiegel en voor het eerst bedacht ik me dat als ik maar ver genoeg voorover buig, ik mijn eigen gezicht kan zien.
- Schone lakens.

Annanasje

Je eerste Paradezomer als meisje van achttien is bizar. Een wereld van aandacht en nieuwe gebruiken, maar Annanasje tuint er niet in, vertelt ze me als ze me met Daan en Joost gezelschap komt houden. Verliefd worden is niet aan haar besteedt, ze is het nog nooit geweest en verwacht het ook niet te worden, en seks is iets dat je alleen hebt met mensen met wie je dat echt graag wil. Met de laatste opmerking steelt ze mijn hart en gedachten, maar toch vraag ik haar waarom ze verliefd zijn gedoe vindt. Ze vraagt me waarom ik het geen gedoe vind, en ik vertel verlangend over mijn bakvissenidioterie. Als ik in de gaten heb dat ik een beetje doordraaf, vraag ik Daan en Joost wat zij vinden. Daan vertelt dat hij soms onmiddellijk verliefd wordt, in een avond, Joost zegt dat hij pas op zijn twintigste begreep wat verliefd zijn was, maar dat het wel is hoe ik beschreef. Hij vraagt of ik me nu ook zo voel. Ik schrik en schiet in de lach. Voor het eerst in weken is het stil in mijn hoofd, zeg ik, en dan bedenk ik me dat ik praat in de taal van I Never Promised You a Rose Garden. We praten over wat ons dwarszit. Dan is het ineens 01:37, tostitijd voor de andere drie, terwijl ik piekerend wacht tot onze dierentuin vrij is van aapjeskijkers.

Parade Utrecht

De tenten zijn als UFO's op het Moreelse Park geland. De inwoners van Utrecht komen zich iedere dag opnieuw verwonderen over de aliens in de daartoe speciaal omheinde dierentuin. Ze zijn van harte welkom, en in grote getale komen ze martini's drinken en zich vergapen aan de vreemde fratsen van 'de medewerker'. Mijn poort is voor de bezoekers een mysterieuze doorgang naar een oord waar enkel beeldschone meisjes en knappe mannen vertoeven, ik zie het ze denken als de ene na de andere buitenaardse schoonheid met een steekkar vol vreemde voorwerpen of mysterieuze stapels theedoeken in de doorgang opduikt. Nee, helaas. Alleen met pasje of een vertrouwd vervormd gezicht. Zelfs bekenden vervormen binnen de hekken. Hun water wordt bier, hun huis een hut, hun handen schudden wordt seks en de tijdsindeling verschuift met een uur: 13:00 voelt als 09:00 en aardse tijd 04:00 is einde bal voor het hof, de assepoesters en andere halfwezens. Nu ik de sleutels bewaak waan ik me een glimlachende Vrouw Holle en zelden ben ik gelukkiger geweest dan nu. Mijn tentje staat 's ochtends in de schaduw, ik hoef niets behalve lezen en glimlachen. Met glimlachen en 'ik herken je gezicht' graaf ik schatten van jaren op en 'mooie trui' staat hier gelijk aan knipogen, snoepjes en praatjes. Toch blijft het gemêleerd gezelschap van halfwezens vertrouwder en net iets minder buitenaards. Afgezien van een centaur en faun die Tia Maria stoken en willen 'shooten' over ijs dan. Ook is er een weerwolf, die zijn gele ogen blind staart op de regenwolken.
Best wel zin in de herfst al, eigenlijk.
Zucht, ik heb geen zin om mijn tas in te pakken. Vroeger draaiden mijn ouders een cd met daarop een liedje waarin de regel 'want wat je denkt gebeurt juist niet' voorkwam, en dat werd in de loop der jaren een beetje mijn mantra om dit soort onrust te onderdrukken. Hopen dat het nog werkt.

Hæ.*

Maar zo lang ben je niet weg toch?

*Dat is IJslands voor 'hoi'. Er is ineens een schare IJslanders fan van mijn gedachten. 'Ég held ég hafi séð álf rétt í þessu.' betekent 'Ik denk dat ik net een elf gezien heb.' Indrukwekkend!
Sukkel!

Hebben we Ginger & Rosa samen gezien, destijds? Ik kan het me niet meer herinneren... Hoe dan ook, ik doe echt mijn best, maar ik denk dat er een glazen wand tussen ons in zit. Een beetje zoals het glas van een glazen stolp. Ik heb gelezen dat daar iets aan te doen is - maar dat moet iemand wel willen.
Nadenken over de ruimte vind ik over het algemeen nogal beangstigend. Laatst praatte ik met een natuurkundige over het heelal, en het was gek genoeg geruststellend dat hij het ook nogal beangstigend vindt om na te denken over de ringen van Saturnus. Een paar dagen voorafgaand aan het feestje waarop we praatten over Jupiter en allerlei andere dingen die ik nu al niet meer kan benoemen maar me levendig herinner, begon ik eindelijk aan het sterrenkundeboek dat ik in februari 2014 kocht. Ik begreep er natuurlijk geen hout van, althans, het riep nogal wat vragen op. Hoe meten we een lichtjaar? Waarom nemen we de big bang voor waarheid aan? Hoe kan het dat we de enige planeet zijn met stromend water? Watde- het waait op Venus. Wind is iets heel geks om langer over na te denken. Dat vond hij gelukkig ook, en hij kon me helaas ook niet uitleggen hoe je een absoluut nulpunt meet. Ik denk stiekem dat mijn brein te incapabel is, maar goed, dat zien we dan wel weer. Met de natuurkundige praat ik vaak over de nog te plakken sterrenhemel op mijn plafond. Ik stel dat iedere keer dat ik in Leiden ben uit, omdat ik er mijn bed voor uit elkaar moet halen en omdat ik nog niet weet welke sterrenhemel. Afgelopen zaterdag zat er een getekende versie van de sterrenhemel op 1 juli boven Zuid-Frankrijk in de Volkskrant, misschien dat ik die ga namaken, maar zoals hij terecht opmerkte: 'dan moet dat wel zijn wat je wil.'

Ik heb dit ook niet bedacht.

Vandaag bespaarde ik 120 euro

Dat is niet waar. Het ging als volgt. Om kwart over twaalf werd ik wakker uit een bizarre droom vol levensechte bekentenissen en dramatiek. Dat was aan de late kant, want ik zou om twee uur in Rotterdam zijn, en voor ik daar naar toe kon diende er nog een tas te worden ingepakt. Tot mijn grote schrik constateerde ik dat ik mijn oordopjes kwijt was. Oordopjes als in gehoorbescherming van honderdvijftig euro. Verloren op de Parade. Eigen schuld. Honderdvijftigfuckingeuro. Lichte paniekaanval, weinig tijd, huisgenoten op de gang... Gisterennacht troffen Rick en ik elkaar in de badkamer. Ik had een weinig verhullend nachthemdje aan waar ik zelfs mijn geliefde niet aan zou blootstellen, hij zag er ook niet uit, we deden allebei alsof we het niet door hadden en voerden al tandenpoetsend een gesprek over de vakanties van onze disputen (het zijne gaat naar Rome, het mijne blijft in Nederland. Ik delfde het onderspit, maar dat doen communisten stiekem altijd, en met verve), wat door het eerdergenoemde tandenpoetselement nogal onverstaanbaar en moeilijk communiceren was. Enfin. Eenmaal op de fiets constateerde ik dat dit niet mijn dag zou worden. Alles viel, alles raakte kwijt, ik had geen bananen en ananas blenden was geen succes, ik ging bijna vol op mijn plaat voor Leiden Centraal, en vandaag was het van dat absolute topweer: regen, maar benauwd. Ideaal. Toen ik om kwart over twee eindelijk op Eendrachtsplein uitcheckte, zat Samuël op de grond op zijn gemak One Day te lezen. Al mijn hysterie wegwuivend met zijn krukken, wandelden we naar de Koekela om het leven te bespreken. Toen we afrekenden constateerde de jongen die ons hielp: "Zo, jullie hebben hier lang gezeten! Ik heb vierenhalf uur op de teller staan!" We hadden veel te bespreken. Ik kocht een doos met allerlei soorten Koekelaspecialiteiten om mijn ouders te verrassen, en om te negeren dat ik nog steeds in de veronderstelling verkeerde dat ik honderdvijftigfuckingeuro kwijt zou zijn aan oordopjes die ik door mijn eigen stomme schuld was kwijtgeraakt. Dat is een kromme redenering maar in zulke situaties word ik liever gul dan zuinig, uit mensen blij maken haal ik meer plezier dan uit kniezen over mijn studieschuld. Bij thuiskomst bleken de oordopjes in mijn kussensloop te zitten. Het leven was ineens een stuk eenvoudiger, en er was nog taart om het te vieren ook. Einde.

Nee, wat eigenlijk veel belangrijker is: citroenmeringuetaart, truffelchocoladetaart, caramel shortbread en de 'magic cookie bar' want dat klonk wel vrij magisch. Voor mijn ouders en broertje nog veel meer exotisch: iedereen moet naar Koekela om daar dik te worden. Einde.
Vanmiddag gingen we naar La Famille Belier en ik heb een potje zitten janken... ik weet niet of het door slaaptekort of muziek komt, maar ik vond het zo ontroerend dat ik onderwijl bedacht dat ik gewoon een Cineville moet bestellen, zodat ik volgende week iedere vrije middag in 't Hoog (Utrechtse Lantarenvenster) kan doorbrengen. La Famille Belier gaat over een gezin met dove ouders en een doof zoontje, maar horende dochter die keihard werkt om haar ouders te helpen in het dagelijks leven en ondertussen ook gewoon naar school moet. Uiteraard is er een knappe Parijzenaar aanwezig om haar hart te stelen en het allemaal moeilijker te maken dan noodzakelijk, maar goed, de films zonder potentiële geliefden moeten nog leren boeien. Of nou ja... Vanavond ging ik naar Het Geloof van Leiden en ook daar heb ik een potje zitten janken. Het is sowieso het slaaptekort of de sojasmoothie, maar misschien was het ook wel omdat er een jongetje op een skelter kwam oprijden om van een bureaucratische papierwinkel een meer met bootjes te maken, of omdat de jongeren met Down die door de Pieterskerk dansten me zo ontroerden, evenzo de dementerende man in zijn bordeauxrode kwajongenspak en het meisje met de spiegeltjesrok dat sprookjesmuziek maakte.

Omnomnom.
Vanmiddag lieten mijn ouders me een foto zien die is gemaakt toen we naar de Hoeksche Waard verhuisden. Het is een waar statieportret waar mijn vader als enige idioot op staat, en mijn moeder voor de verandering mooi (mijn fotogenieke genen inclusief wangen en gekke halsovergang heb ik van haar), mijn broertje is de schattigste peuter ooit, en ik heb daar al net zo'n plofkopje als nu. Een toverfee had tegen dat meisje moeten zeggen: "Niet getreurd, wanhoop is als regen op je verjaardagsfeestje. Het betekent slechts dat je alles naar binnen moet verhuizen." Bij gebrek aan toverfee zeg ik het zelf.
Morgen is mijn broertje jarig. Mijn ouders zijn nu boodschappen doen, en ik heb gevraagd of ze een pastinaak voor me mee willen nemen. Die krijgt Boaz morgen cadeau. Zijn lekker macrobiotische 'schoonmoeder' krijgt de knul die alleen witte pasta met kaas at aan de groentestoofpotjes, maar pastinaak is zijn nieuwe ergste nachtmerrie (onze moeder is een boerendochter, en mijn opa zegt altijd dat bepaalde groente niet voor niets vergeten zijn). Voor hij een nieuwe (ULTIEM HIPSTER) fishermanspants en 'vintage' wereldkaart krijgt, moet hij even door die pastinaak heen.


Hij heeft er al eentje met groene, rode en gele vlakken, deze blauwpaarse krijgt hij van mij. Toen we in Londen waren en ik naast hem liep terwijl hij zijn rode aan had, merkte ik op hoeveel mensen hem grinnikend nawezen. Ik zou de volgende dag die broek uit hebben gelaten, zo laf ben ik wel. Boaz niet. Nu is hij ook redelijk godlike met zijn blonde manen en zo stapelverliefd op zijn hippievriendinnetje dat hij het niet eens in de gaten heeft als mensen hem uitlachen, maar toch ben ik op zo'n moment heel erg trots op hem.


"You are staring at the sky
watching stars collide/watching stars
collide. If you leave/when I go
Find me/in the shallows"
Buiten alle idioterie om gaat het gewone leven gewoon door. Op dagen zoals nu voel ik dat er onder de bubbel waar ik in leef iets echters stroomt. Ik probeer dit te verwoorden op een manier die niet heel zweverig en lame klinkt, maar dingen als maatbekers en het Italiaans op de kartonnen doos waar mijn moeders fiets in zit, herinneren me er aan dat er veel meer realiteit is. Ik ben best nerveus voor de komende zeventien dagen Utrecht. Ik wil daar eigenlijk helemaal niet zijn, maar ik weet ook niet zo goed waar dan wel.


En helpt er niks meer; gelukkig is er dan altijd nog Tom Waits. "And by tracing it twice, I fell through the (ice) eyes of Alice. There's only... Alice."

En de allergrootste grap van het universum was dat ik op een bankje met Lot belde en er nog een bewoner van de klik kwam langslopen. Ik heb zelden zo hard om het leven gelachen als toen, maar in stilte, zodat hij me niet op zou merken.

"So I look in your direction, but you pay me no attention, do you?"
"Don't you shi-hi-ve-er-er-er, don't you shi-hi-ve-er-er-er,
I'll sing it loud and cle-he-hear: I'll always - be waiting - for you, for you, for you

So I look in your direction, but you pay me no attention,
And you know how much I need you, but you never even see me..."

Als ik midden in de nacht van de Parade naar Den Haag HS fiets alsof mijn leven er van afhangt (eigenlijk is dat ook wel een beetje zo), zing ik heel hard dit soort liedjes ("Sidewalk crouches at her feet, like a dog that begs for something sweet, do you hope to make her see, you fool, do you hope to pluck this dusky JEWEL? HELLO, HELLO!" op dit punt loopt het een beetje uit de hand en kom ik mensen tegen die de trambaan aan het repareren zijn) en gooi ik mijn voeten op mijn spatbord, want er is niemand op straat om een ambulance te bellen en me op te laten nemen.
Ik wil ook vliegeren.

"Nog één klein liedje: een welgemeend reisadvies..."



"Doe altijd wat je niet durft."

Met dank aan Pim
Oeps. Ik heb net een half pak kaneelbeschuitjes opgegeten (want dat lijkt altijd een goed idee terwijl ik wel weet dat ik nu de rest van de dag weer misselijk ben en beschuitjes echt niks bevatten waar je leven beter van wordt, behalve kaneel) en nu heb ik spam van Verkade: "Omdat de dikte het verschil maakt." Extra veel dansen vanavond.
"Jim! Don't go away! Come dance with me!"

Nu volgen mijn luxeproblemen:

Zonder er iets mee te bedoelen, constateerde ik: 'Huh, het is ineens vet koud', en hij antwoordde: 'Hier, moet je m'n ding?' Nadat we waren uitgelachen over hoe dubbelzinnig dat was, kreeg ik zijn vest en ging hij plassen, en ik heb zelden zo stom voor me uit zitten grijnzen als in dat vest.

En dat is best okee. Niet altijd, maar vaak wel. Het is het niet per se, kwantitatief gezien, maar kwalitatief vind ik het een vooruitgang op 'We're the substitute people'.
Gisteren zag ik Pooja, Lex en Teun voor het eerst sinds heel lang. Vrij toevallig, want eind juli zien we elkaar bij Hakan. We waren daar omdat Loes, Merel en ik samen zouden eten, en Teun Merels vriendje is. Lex is Teuns tweelingbroer en Pooja is zo ongeveer onderdeel van die familie, maar op een andere manier dan Merel. Hoe dan ook. Het was heel gezellig, maar ook best gek. Ik kwam van de Parade, wat een hele wereld op zich is, rolde een stukje oude middelbare schoolwereld in een nieuw studentenhuis in, en daarna kwam mijn recentste wereld op mijn recentste kamer rondhangen (om de één of andere reden alleen maar mannen, dus commentaar op mijn 'onpraktische' inrichting. Ze moesten eens weten). Al die werelden komen samen en ik weet wel dat ik het niet zo zou hoeven uitrekken, maar soms voelt het wel als een hele galaxy waar ik door heen reis en waarin ik ook drie (of meer) verschillende versies van mezelf ben. Knap vermoeiend. Maakt inslapen wel makkelijker. Zou je denken.
Als toiletmeisjes ziet men ons als onmisbare superheldinnen, maar ook als de assepoesters van de Parade. Een snoepkoningin of barprinses doet leuker werk, en hen bewonderen en benijden wij stiekem, hoewel we dat niet zullen toegeven. We staan hoger in rang dan de glazenhalers (natuurlijk.), maar gisteren bedacht ik me pas weer dat er naast de suppoosten nog een klasse is, waar we gelijk aan zijn: de afwassers. Toen ik om vijf uur 's ochtends wc-rollen verwisselde in de hoop dat mensen daar zo gelukkig mee zouden zijn dat ze er geen teringbende van zouden maken (wat werkte), ontmoette ik er één. We kwamen tegelijkertijd terug van het feest, en toen hij terugkwam lopen, wenste ik hem welterusten - eensgelijks. Hij stond zijn tanden te poetsen en vroeg waarom ik deed wat ik deed. Ik vroeg hem mijn sleutels vast te houden en hij hielp me. Toen vroeg hij: "Hoe heet je?", en ik vind dat eigenlijk de mooiste vraag in de wereld. Als assepoester-schrijfster en afwasknaap-acteur in wording vinden we het bijzonder interessant om te werken waar we nu werken - de anderen hebben geen idee.
's Middags ('s ochtends in Paradetijd) stond hij weer zijn tanden te poetsen toen ik prullenbakzakjes verwisselde. Ik vond het jammer dat ik gisterenavond niet op het terrein at.


Can you picture what will be?
Paradefeestje is:
- same old same old
- ook iedereen die aandacht krijgt zonder er om te vragen wordt behoeftig naarmate de nacht vordert
- Jack Daniels Honey. Met ijs. Meh.
- Om vijf uur 's ochtends wc-rollen vervangen
- F
- Zelden zo blij met groene thee
- Heel veel sigaretten
- Heel veel ellende
- Heel veel LIEFDE
- Tegenover de mooie man in het rood zitten en contempleren hoe je niet altijd kunt krijgen wat je hebben wilt
- Terugfietsen en je ontzettend onafhankelijk en een vrouw van de wereld voelen

"Bij het ontwaken bedenk je beschroomd: 'niemand vertellen wat ik heb gedroomd!'

Ik heb zo wa wa wa waanzinnig gedroomd -"

Valt wel mee maar ik heb het wel de hele tijd in mijn hoofd.
Vanuit de trein zag ik een ooievaar rustig door de weilanden stappen. Eerder deze week zag ik een haas. Ik weet niet waarom ik altijd zo opgewonden raak als ik een ongewoon dier in het wild zie, eigenlijk zijn kauwtjes, mussen en Hildebrandkonijnen net zo bijzonder. Misschien is het een teken van hoe zeer we vervreemd van onszelf zijn geraakt, zoals Rousseau destijds al riep.
Alleen al 'hoi' zeggen.
Parade Den Haag is:
- mooi weer zo lang het duurt
- Scheveningen op vijf minuten afstand
- wakker worden tussen perfecte jongens en meisjes
- alles plakkerig van de (malibu)zonnebrand
- overkill roodharigen
- snickerbrood (pindakaas en nutella) en pannenkoeken voor ontbijt, met volkskrant
- leukste toiletmeisjes van de hele parade
- zijpestijl
- bijna naakt over een vol terrein en nog naakter over een leeg terrein
- geur van groen en roze
- leuke koffiemannen
- drie voorstellingen op een avond
- sloten automatenkoffie en thee en sangria
- alles is seks en als het er niet over gaat denkt men er wel aan
- nachten van tweeëneenhalf uur
- dagen niksen

Huisje!
(Er werken ineens meer bijzonder strategische mensen op de Parade dan ik dacht, min of meer door mijn toedoen, en mogelijk resulteert dat in onverwachte bezoekers - alvast bedankt universum).

IKEnAnderen

Twee weken geleden stond in de zaterdagbijlage van de Trouw een artikel over de IKEA, en hoe dat concept de individualisering goed symboliseert. Ik kan het nu nergens vinden, maar morgen gaan we voor een koelkastje (dan kan ik van mijn bed naar de koelkast kruipen om te ontbijten. Belangrijker is dat ik dan niet de koelkast die Rick nooit schoonmaakt hoef te gebruiken) en mijn moeder heeft me gevraagd om mijn vader in toom te houden. In het artikel werd aangetoond dat een IKEA-bezoeker ongeacht voornemens altijd met minstens drie artikelen de winkel uit komt. Mijn vader is daar een goed voorbeeld van. We gaan voor een koelkast maar hij ontdekt allerlei handige opbergsystemen, aardappelschilmesjes met een schede en bijzonder handige spaarlampjes voor het één of ander.

Helaas ben ik ook zo. We gaan voor een koelkast maar ik weet nu al dat ik ook nieuwe bosbessensiroop, kledinghangers, een taartschep en allerlei andere súúúperhandige dingen ga aanschaffen. Lekker individueel, lekker onorgineel, lekker naar de IKEA.



Dat is iets goeds, ik lijk op haar. Vanaf een afstandje. Als je het wil zien. Maar dat is geloof ik nu juist wat we allemaal doen: we zoeken net zo lang tot we iets vinden dat lijkt op wat we kennen.


Mijn moeder zag deze film in Lantarenvenster en stond er op dat ik met haar mee zou kijken, omdat dit meisje net zo onverschillig en boos is als ik ben (alleen tegen mijn ouders, lievelingstante en broertje) en zich ook voorbereid op het einde van de wereld (jullie daarmee lastigvallen doe ik hier al genoeg). Vanavond hadden we daar eindelijk tijd voor.

...

Ik weiger een rauwe sardien in een blender te doen en dat op te drinken. Maar verder is deze knettergekke Madeleine wel fucking stoer en een goed rolmodel om aankomend collegejaar te focussen op sterk worden.
Deze vrijheid is zo zalig. Eindelijk echt de tijd voor dingen en andere mensen. Ik kan nu gewoon uren worteltaart eten met Malaika, buiten zitten oreren met Mirco, me in bed omdraaien om nog een uur te slapen, om negen uur wakker worden en met de hele dag voor me een album van een mij totaal onbekende band (Woods on Fire; https://woodsonfire.bandcamp.com/) luisteren. Op mijn zolderkamertje was het met dat kleine raam en de volle ochtendzon snikheet, dus ben ik naar mijn ouders gegaan om met mijn moeder naar De Hokjesman te kijken. Met groeiende verbazing hebben we de bewoners van de Veluwe bestudeerd, en nu wil ik heel graag gaan wandelen bij de getoonde sprookjesachtige vennetjes waar geen mens te zien was.
Eigenlijk is het zo simpel. Maar simpel is over het algemeen van lange of van korte duur en daar zit niemand (of juist iedereen, wie zal het zeggen) op te wachten.
We hadden het over de wolken. De lucht leek de zee en de wolken het schuim op de golven. Toen ik dat opmerkte, was je het roerend met me eens en dat voelde fantastisch.

Dit zullen we luisteren



Met voor de verandering mooi commentaar op YouTube: "This is the sunset of a relationship. This is when love is a dying flame. This is when a man cares so much about a girl, that he lets her walk away. Though he asks about her day, he knows the inevitable and wonders when that day will come when the sun will sink behind the mountain and he has to go to bed alone. We've all been this man, where the woman simply doesnt understand how much we care, nor understands that our life, is her life. In the end, no kindling will restart that flame and you're left to watch her backside disappear into the dying warmth of the evening sun. All this because a man loves a woman."

Goed, dat gewicht hang ik er niet aan, maar het is wel een heel fijn zomerslaapliedje.
Als hij liefs nodig heeft, dan doen we dat toch? Als die ongelukkige onheilsprofetes haar zinnen niet op hem heeft gezet, is hij welkom. Het scheelt een treinreis, het zijn schone lakens en we hoeven niet veel meer te doen dan muziek luisteren en praten. En zoenen, misschien, maar ik weet niet of ik nog weet hoe dat moet.
Het is warm. Alles drijft. Met alleen een jurkje en ondergoed aan voelt de binnenkant van mijn knieën nog steeds glad aan als ik te lang op een stoel zit te zweten. Morgen hebben we allemaal babyhuidjes. Ik vind het niet zo erg. Het is te warm om te slapen maar er zijn genoeg andere dingen te overdenken en het is heerlijk om door de afkoelende lucht te fietsen. Ook is het weer de tijd van het jaar waarin je beter niet je licht aan kunt hebben in verband met muggen (bulten overal. Maar echt. Ze hebben voorkeuren voor vervelende plekken als gezicht, rug, benen en op het topje van mijn wijsvinger), dus steek ik kaarsen aan en dat ziet er zo sprookjesachtig uit (en het trekt vást geen muggen aan).




Over wellesnietesdiscussies gesproken: zo stelde mijn zestienjarige ik zich een ideale relatie voor, en op zich ben ik het nog steeds wel met dat meisje eens. Bekvechten is het leukste dat er is, als je dat niet kunt is er toch niks aan? (Ik zal niet zo snel huissleutels door de wc spoelen of shirts uit het raam gooien, maar schommelend obsceniteiten roepen, reken maar).

Officieel zomer

Gisteren had ik mijn eerste honderd procent positieve voortgangsgesprek op de HKU. Mijn theorie is dat mijn zelfevaluatie zo optimistisch en vooruitstrevend was, dat ze er van overtuigd zijn dat ik nu eindelijk geldingsdrang heb. Alles is bluf, hoe kut het ook is, maar gelukkig erkennen de docenten dat zelf ook. Op de universiteit kom je niet zo ver met bluffen, je moet gewoon je cijfers halen, maar dat is gelukt dus ik mag door naar jaar twee! Een heel jaar Britse literatuur en fonetiek, jippie!
Ook kocht ik gisteren het meest sexy jurkje in mijn garderobe tot nu toe, blote rug for the win met dit weer (DIT WEER! (HARTJE MAAR DAT DOET BLOGGER NIET)). Loes woont nu op de Leidse Schans, en samen met Merel bakten we pannenkoeken (met vlokken en aardbeien, oef) en belden we Abygail, die we daadwerkelijk aan de lijn kregen. Later sloot ik me bij iedereen in het Van der Werfpark aan om Annemieke uit te zwaaien. Eigenlijk had ik een rozig-door-de-rosé-en-rode-wijn-avond in gedachten, maar de rode wijn is nog dicht en van de witte wijn van Annemieke kwam de befaamde wijnhoofdpijn, dus dronken werden we niet (behalve Nienke en Lysanne dan). We voerden een verhitte discussie over de tweespalt van het metamodernisme (waarbij Mirco precies deed wat ik wilde (IK ZEG HET NOG MAAR EVEN, ook al weet ik dat het niet per se waar is, maar nou en) door in discussie te gaan, maar dat vindt hij zelf niet) en die was zonder alcoholoverschot ook een stuk beter dan met. Om half twee kwam Leandros aanfietsen en vroeg of ik mee ging naar Mark om plant te roken. Daniëlle moest plassen, maar mijn theorie was dat dat ook in het klooster kon, dus zijn we daar naar toegefietst. Het was fantastisch. De tweebaansweg naar het klooster was leeg, en mijn fiets rammelt nog steeds op klinkers, dus riep ik dat ik over het asfalt wilde fietsen. We hadden het over superinteressante dingen die ik nu alweer vergeten ben maar de maan was vol en het was zo ontzettend het officiële begin van de zomer. Bij Mark keken we eerst een videoclip van Taylor Swift met powervrouwen in strakke pakjes en Lena Dunham met een giga-sigaar, daarna wilde Daniëlle het überBritse Miranda kijken, waarbij Mark in slaap viel (hij slaapt met zijn ogen half open?!) en Leandros en ik de serie niet zo hilarisch vonden, maar het wel geweldig was om te zien hoe Daniëlle stuk ging van het lachen om wat er in de serie gebeurde. Terug naar huis fietsen was toch wel wat fris, en de zon kwam op toen we gingen slapen.