(Niks dat warme chocolademelk en een konijn met zulke achterpoten niet kunnen oplossen)

Op de boulevard, in de mist

Het was uiteindelijk zo simpel. Nieuw setje. De hitte van de middag wegscrubben, jurk strijken, haar opsteken. De dag ervoor kocht ik mijn eerste tumblerglazen. Ik keek naar mezelf. Een pinup in die jurk, zo met dat glas whisky. 'Dat haalt het randje er een beetje af, dan doet het niet meteen zo'n zeer, hé hé hé, denken aan jou, wachten op sneeuw...' Ik had het wel en niet nodig, wel en niet gemist. Hoe dan ook realiseerde ik me dat ik misschien meer aan mijn moeders theorie voldoe dan ik verwacht had. Op dit moment weiger ik de weinige tijd die ik vrij kan spenderen op te geven.

The end of laughter and soft lies

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes... again

Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need... of some... stranger's hand
In a... desperate land

(Vanavond Apocalypse Now op NPO 2 - maar dat terzijde)
Afgelopen schooljaar had ik les van Lot Vekemans, de docente van wie ik in één lessenreeks zoveel leerde dat ik me ineens weer echt schrijfster voelde. In de Trouw van dit weekend stond een interview met haar over haar nieuwe stuk 'Judas': https://caps.trouw.nl/service/ssologin/index.html?client_id=caps-tr-423&redirect_uri=http%3A%2F%2Fwww.trouw.nl%2Ftr%2Fsecured%2Fcheck.do

Ik vind het zo komisch om te zien hoe steeds meer mensen (of in ieder geval schrijvers) zich toch weer tot de oude verhalen en religie richten. Als ze maar van Petrus afblijven, komend jaar. Ik ben heel erg benieuwd wat Vekemans van Judas heeft gemaakt. Wie mee wil naar de Groene Kathedraal (een 'kerk' van bomen, naar model van de kathedraal in Reims) om het stuk te zien: ik ga ergens komende week.


Dit is de True Detective 2 interlude, want het is True Detective-weer: hoewel het niet eens zo warm is, is de lucht drukkend oranje, en het onweert wel maar regent niet. Ik ben bij mijn ouders en ging een eindje Delfsland in om wat tot rust te komen, maar ik blijf benauwd. Gelukkig werkt de lavendelhandzeep van mijn moeder nog steeds geruststellend.

Feminazi's

Twee dronken vriendinnen houden sterke verhalen. De één vertelt over een meisje dat 'gedaterapet' is, wat zo veel wil zeggen als dat het meisje in kwestie voor haar gevoel niet weg kon van haar date zonder seks met hem te hebben. Een gevoel dat veel onzekere meisjes ongetwijfeld herkennen: hij heeft immers moeite voor je gedaan, nu heb je het gevoel dat je daar iets voor terug moet doen. De discussie gaat over op een probleem wat de twee delen: 's avonds op de fiets in een rokje zijn ze bang het verkeerde signaal af te geven. Eén van de twee is zelfs zo angstig dat ze bij vijf minuten fietsen al voortdurend 'o jee o jee o jee' denkt.
Ik heb altijd rokjes aan. Ik ben zelden bang voor dit soort scenario's, behalve als ik over een industrieterrein met geen levende ziel in de wijde omtrek loop. Ik ben veel, maar niet op die manier aantrekkelijk, dus maak ik me enkel zorgen over mijn gewicht en witte benen als ik in een rokje over straat fiets. Nu raakt dat volgens mij aan de reden waarom ik deze hele zomer zo kwaad was, en ook aan waarom ik me beledigd voel als enkele vrienden op subtiele en minder subtiele wijze proberen uit te vinden of ze me in bed kunnen krijgen. Ik ben dan beledigd omdat ik het heel erg vind dat ze denken dat ik, omdat ik hen allesbehalve een monkimeisje of prinsesje toe schijn, wel makkelijk moet zijn. Niet alleen monkimeisjes en prinsesjes willen of verdienen een hoffelijke en oprechte aanpak. Des te frustrerender dat het 'vrienden' zijn: ik hoopte dat ze me hoger hadden zitten dan 'als ik me verveel doe ik wel een halfslachtige poging'.
Vanmiddag lunchte ik met J.. We deden dat bij Van Engelen, één van de cafés aan de gracht vlakbij mijn huis, in dat rijtje cafés en winkels waar ik als ze gesloten zijn 's avonds langs loop en denk: 'hier wil ik heen', 'wie zou ik hier mee naar toe nemen', 'wat voor mensen zitten hier?' en nu zaten we er zelf. Boven, met uitzicht op de brug naar de Hoogstraat, waar in die paar uur tijd dat we er zaten half Corduroy voorbij kwam banjeren.
J. is één van die meisjes die me aan mijn moeder doen denken. A. is er ook één. Te goed voor de wereld, bijzonder oprecht, Marjoleintje-van-het-Pleintje of Floortjes in alle opzichten: geen duistere gedachte of riskante overweging in hun hersenpan. Omdat ik deels op mijn moeder lijk, is een groot deel van mij ook zo - afgezien van het feit dat ik dus wel 'gevaarlijke' hersenkronkels heb en uiterst domme dingen doe (zoals die sigaret opsteken, veel te dronken worden, met jongens zoenen die ik eigenlijk niet leuk vind, fantaseren over nog raardere en duisterder dingen) en me daar in hun bijzijn altijd een beetje voor schaam. Met J. en A. vorm ik sinds afgelopen Corduroyvakantie nu echter een soort driehoek. We sliepen bij elkaar op de kamer en hebben veel gepraat, en mede omdat we alledrie een beetje op hetzelfde spoor zitten is er nu het plan om een avond 'hoge hakken aan te trekken' (J.) en 'elkaar vooruit het diepe in te duwen' (ondergetekende). Precies zoals in de Marjoleintje-van-het-Pleintjeboeken, zoals dat ware Floortjes betaamt.

IG/BS 4


Laat hem niet te verdrietig zijn. Hij verdient de hele wereld en ver daarbuiten, niet het gemiep van één of andere tuthola die dat niet inziet.


Nothing is ever what we expect ♫

(Niet in de stemming voor grote groepen Internationals, wel om door donker Leiden te zwerven.)
Ergens onderweg bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om me dan ook maar helemaal anders voor te doen. Van top tot teen kant en donkergroen als een Schotse prinses (*overdreven accent* "if you had the chance to change your fate, would ya?") en als ik niet meer durf ga ik wel op zoek naar de will-o'-the-wisps. Grote meid.



All that glitter, all that foreign gold
Love all night and live before we’re old
O en het beste aan mijn verjaardag: de zomer is voorbij, het najaar begint!

Hoera!

Gisteren was zo'n fijne dag, en vandaag ook al! Gisteren werkte ik in bed (en okee, keek ik Gossip Girl, want ik ben weer verslaafd. Gek genoeg is mijn voorkeur voor personages verschoven, maf hoe dat werkt, ouder worden) tot het avondeten, waarna mijn vader me naar het station bracht omdat ik twee grote boodschappentassen kleding en frutsels bij me had. Daarmee reisde ik naar Rachelles huis, waar we met de Corduroyvrouwen kleding ruilden. Vast van plan om mijn tassen te dumpen en met een kop thee op de bank de anderen aan te moedigen om dingen te passen, weet ik niet hoe het gebeurd is, maar ik ben nu de trotse eigenaresse van een prachtige kersenrode blazer (dankjewel Rachelle!) en capuchontrui-jurk (dankjewel Jorinde!) en, meer Sandy dan dit gaat het niet worden, een fantastisch nepleren jasje (dankjewel Sammie!) dat ik vanaf nu over alle zoete bloemenjurkjes zal dragen. Na deze cadeautjes thuis te hebben achtergelaten, rende ik vanaf mijn huis naar het station. In hardlooptenue in de trein is een beetje maf, maar ach, het was het meer dan waard, want nu kon ik vanaf Schiedam naar het huis van mijn ouders rennen en voelde ik me onoverwinnelijk toen ik eenmaal in bed lag. Vandaag ben ik jarig. Mijn opa en oma's komen op bezoek, mijn liefste tante en moeder bakken allebei een taart (mijn moeder maakt een abrikozenwhiskyplaattaart, hoe fantastisch is dat?), en eindelijk zag ik mijn broertje weer. Het is zo leuk om lieve berichtjes te krijgen en foto's te kijken met mijn ouders, duizend geluk en liefde en dankbaarheissparkles overal!
Morgen word ik 22... ik vind dat heel raar om over na te denken. Het klinkt nog irreëler dan 21, of 18 destijds. Ik voel me helemaal geen 22, in ieder geval niet volwassen. Ik wil het wel zijn hoor, de angst dat ik dan geen huppelkutje meer kon zijn is weggeëbt, maar 22 is zo'n leeftijd waarop je dingen hebt bereikt en weet wat je wil met je leven, en zo. Tegelijkertijd vind ik het zo confronterend dat ik nog steeds geen idee heb en heel veel vrienden al klaar zijn met hun bachelor, terwijl ik me alleen maar blijf verbazen over de onzichtbare regels van het adolescente bestaan.

Mijn moeder

De eerste helft van een schaamteloze lofzang op mijn geniale ouders.

Mijn moeder is een mollig Zeeuws vrouwtje van 1,63 met een vogelnestkapsel, tenminste, als ze haar haar net gewassen heeft dan. Naarmate de dagen vorderen, wordt het steeds meer een bos krullen die vroeger donkerrood was en nu steeds blondbruingrijziger begint te worden. Mijn moeder is de naïviteit zelve. Soms vraagt ze mijn broertje of mij naar de grote boze buitenwereld, en er zijn een heleboel dingen die we niet aan haar verstand durven of kunnen brengen, simpelweg omdat ze te eerlijk en te goed is om ze te begrijpen. Ze denkt erg veel na en zit vaak zo in haar eigen wereld, dat ze van wat wij zeggen haar eigen verhaal maakt. Dat is soms lastig communiceren, zeker als het over cruciale afspraken gaat. Ze heeft daardoor wel zo'n eigen, heldere, weloverwogen kijk op de wereld en doorziet mensen zo goed, dat ze iedereen kan helpen. Van mijn oma heeft ze de heerlijkste taarten leren bakken, en via mijn opa kent ze de namen van bijna alle planten en heeft ze boerenverstand met betrekking tot het weer, planten, voeding en dieren. Zelf heeft ze haar gymnasium afgemaakt en is ze cum laude geslaagd op Theologie. Op haar achttiende ontmoette ze mijn vader op het zeilkamp van hun middelbare school. Mijn vader was net zo'n kwezel als ik nu, die haar brieven schreef. Ze nam mijn vader lang niet zo serieus als hij graag gewild had. Als hij zanikte over zijn verkoudheid, stuurde mijn moeder hem een zelfgebreid mini spencertje in een envelop om hem op de kast te jagen. Breien en naaien kon ze: ze heeft tot in groep acht de prachtigste jurken en truien voor me gemaakt. Toen werd de MS steeds erger. Vanaf haar 27ste weet mijn moeder dat ze ongeneeslijk ziek is. Daar ze de 'milde' vorm van MS heeft, kan ze nu op haar 53ste nog wat schuifelen met stokken en heel hard fietsen op driewielers en tandems. Dat doet ze fervent: een jaar geleden beklom ze met mijn vader nog de Mont Ventoux, net als toen ze eind twintig waren. Zo is ze met alles: eigenwijs altijd doorgaan. Daarin is ze voor mijn vader en mij een rolmodel: er is niemand met zoveel doorzettingsvermogen, moed en kracht als mijn moeder. Soms is ze het geëmmer van andere mensen beu. Mijn moeder heeft er heel veel plezier in om andere mensen in de maling te nemen met haar naïviteit. Als ze geen zin heeft in gezeik, weet ze mensen zichzelf zo vast te laten lullen dat ze aftaaien. Mijn moeder lacht ze dan stilletjes uit en vertelt het verhaal later in geuren en kleuren aan ons, en dan stikt ze bijna in haar lachen. Oprecht om iemand of om zichzelf lachen is haar leukste manier van lachen, waardoor we het haar vergeven als het één van ons is die ze in de maling nam.

A wingspan unbelievable, I'm a festival, I'm a parade, and all the wine is all for me



Als ik heel triomfantelijk over behaalde resultaten ben, of meewarig over menselijk (mijn eigen) falen, of allebei tegelijkertijd, of wanneer de vijfuurzon lager hangt, krijg ik dit nummer vaak in mijn hoofd. Vandaag is zo'n dag, ook zonder de zon, ook om kwart voor vier al. Na twee weken eindelijk weer met mijn ouders aan de ontbijttafel het leven relativeren, maakt al het gebluf en geposeer te midden van gebakken lucht weer tot het toneelstuk dat het eigenlijk is.

I carry the dollhouse safe on my shoulders
Through the black city, nightlights are on in the corners
And everyone's sleeping upstairs
All safe and sound
JAAAAA NIEUW ALBUM NIEUW ALBUM YAY

http://consequenceofsound.net/2015/08/the-national-have-begun-work-on-a-new-album/

Een overvolle ruimte, Vincent is binnen, Janna past er niet meer bij

Janna:                  Je zou ook iets kunnen verplaatsen

Vincent:                Naar

Janna:                  De zijkant

Vincent:                Ik ben graag het middelpunt van de aandacht

Janna:                  Die past er ook niet meer bij

Vincent:                Nog meer

Janna:                  Nee, de aandacht

Vincent:                Genoeg lege lucht

Janna:                  Maar die moet toch ergens vandaan komen

Vincent:                Van mij

Janna:                  Jij bent graag het middelpunt van je eigen aandacht

Vincent:                Jij niet dan
                            Zou ik toch eens met iemand gaan praten

Janna:                  Lijkt me een beetje averechts

Vincent:                Ja eh, ik heb er geen last van

Janna:                  Hoe heb jij lief dan

Vincent:                Niet anders dan jij

Janna:                  Maar er past toch niemand bij

Vincent:                Als jij verliefd bent draait alles om iemand anders

Janna:                  Dat maakt alles leuk
                            Aankleden, koken
                            De bus nemen,
                            Leven

Vincent:                Wat je zult aantrekken, waar je hem mee zult verrassen
                            dat je je benen moet scheren – maar echt, trouwens
                            en of je hem toevallig zult tegenkomen
                            past hij niet echt bij, zo

Janna:                  Zit ik overal tussen
                            Eng

Vincent:                Nauw. Ben je op ingericht.

Janna:                  En als ik er wat uitgooi?

Vincent:                Overleef je niet.

Janna:                  Maar ik ga ook dood in mijn eentje.

Vincent:                O zeker.

Janna:                  Luister je?

Vincent:                Altijd.

Janna:                  Dan pas ik toch, een beetje
                            ‘Hij’ past toch ook een beetje
                            In mijn aankleden en koken en douchen en in de bus

Vincent:                Heb ik gezegd van niet

Janna:                  Ik paste er toch niet meer bij

Vincent:                Niet erbij
                            Wel er naast


Credits naar Lennart via Pim, dit is zo fijn!
Lamgeslagen besloot ik dat Buitenkunst dan maar de gelegenheid zou worden waarbij ik voor het eerst buiten zou slapen. Het was toch mooi weer en ik had genoeg warme kleding meegenomen, dus lag ik gisterennacht onder de sterren.

Toch ben ik onwijs blij dat ik nu in bed een Split zit te eten. Toen ik thuiskwam regende het, maar ik had me zo verheugd op de voldoening van het hardlopen dat ik toch ging en daar wil ik nu even over opscheppen. Bij deze. Het is bijna herfst en ik verheug me er op.

Buitenkunst was niet mijn plek. Pim vroeg me waarom ik ooit theater als richting heb gekozen en eerlijk gezegd ben ik het antwoord even schuldig. Ik weet wel waarom: omdat theater als geen ander medium mensen kan motiveren. Omdat het overal kan plaatsvinden en alles kan zijn, omdat het interactief is en net alsof en echt tegelijkertijd. Maar er is zoveel troep en zoveel pretentie. Zoveel menselijke slechtheid, zoveel onkunde. Ik zit in een soort neerwaartse spiraal waarin ik alleen maar fysiek prachtige mensen hele lelijke dingen zie zeggen, denken en doen, waardoor ik me afvraag waar het nu eigenlijk allemaal goed voor is. Alles is bluf en in jezelf geloven, en dat is leuk en aardig, maar ook dodelijk vermoeiend. Niet alleen op Buitenkunst of op de Parade, ook in de algemene wereld wil ik goedkeuring van anderen, niet van mezelf. Ik wil praten en hand in hand over straat lopen, niet neuken. Ik wil niet zo heilig doen terwijl dat ook alleen maar onvermogen is omdat ik niet één van die meisjes ben. Niet één van die perfecte wezentjes die onder de grit fladderen, bier slempen op Aug, naveltruitjes passen bij de Monki, niet zo eentje, en ik kijk er maar op neer omdat ik voor mijn gevoel niet anders kan. Daar ben ik niet trots op, maar dit is per slot van rekening mijn 'boomhut': hier heb ik een commune met eigen normen en waarden en borden pasta rood voor twaalf euro (de HKU is vermogend genoeg om die paar borden voor ons te bekostigen, maar desondanks sloeg het nergens op) en regisseuses in crop tops met Barbieprint. Mozes.

JAAA OP NAAR EEN NIEUW FESTIVAL!

YAAAY ik heb er geen zin in. Toch is dit de laatste keer dat ik er over ga miepen, tenten zijn best okee en ik heb 'm niet zslf mee hoeven nemen. Liever dit jaar dan volgend jaar en waarschijnlijk is het morgen alweer voorbij.

I'm so surprised you wanna dance with me now

You didn't see me, I was falling apart
I was a white girl in a crowd of white girls in the park
You didn't see me, I was falling apart
I was a television version of a person with a broken heart

The National - Pink Rabbits
Vandaag ben ik de vermenselijkte Snorlax en daarom mensen heel dankbaar. Dankzij Saskia hoef ik geen tent mee te zeulen, dankzij Domien krijg ik vanavond eten en hoef ik alleen maar True Detective te kijken in plaats van enthousiast over de Parade stuiteren, dankzij Pim begon mijn dag met anime, sinaasappels persen en een pain au chocolat. Ik ben mezelf erg dankbaar voor de grote mokken thee en mijn gebrek aan planning waardoor ik licht faal in het bewerkstelligen van mijn toekomst. O wacht.
(Het was wel heel schattig en zo middelbare school in een leven dat ik nooit gehad heb. Ik weet niet wat voor muzieksmaak hij heeft, maar op het moment dat hij me kuste speelde er één of ander bizar happy hardcore nineties nummer. Zouden mannen weten dat meisjes (zoals ik, excuus) van weinig zo giechelen als opgetild worden? Dat deed hij dus, toen voelde ik me wel heel erg wiebelig worden - maar O JEE.)
(Uit nostalgie kijk ik weer Gossip Girl en ik snap ineens waarom iedereen zo'n fan is van Chuck. Zoals hij aan het eind van aflevering 14 van seizoen 1 tegen Serena zegt: "Why don't I make you a drink.", oef.)


Oeps

... Het is al een jaar geleden dat ik 'echt' gedate heb - en dat was met iemand met wie ik van begin af aan al een heel heftige klik had op alle mogelijke fronten. Nu was het gezellig, en ik heb heerlijk gegeten - maar o jee.

Ik kan niet niet nadenken. Overdenken. Drie stappen vooruit zijn. Het lukt me gewoon niet om in het moment te denken: "Nou en, dan kent hij de peppers niet en kust hij anders dan ik gewend ben. Dus? Ik blijf gewoon." Nee, in plaats daarvan denk ik: "Waarom is Leiden zo klein, Ironie des Levens wat doe je... oeps!"

(We kookten met gepekelde tomaten. Het was heel bijzonder en heel lekker. Wel schroeit de pekel nog steeds in mijn nagelriemen. Mijn taart mislukte finaal. Zonde van de aardbeien. Zucht. Ik had zo gehoopt dat het het wel helemaal zou zijn, denk ik. De samenvatting: de randjes waren een beetje geblakerd, de aardbeien nog niet helemaal rijp en ontsteelt, en de room was niet zoet genoeg. Ook van de taart.)
Zonder te overdrijven denk ik dat ik er nog nooit zo slecht uit heb gezien als vandaag. O, de ironie des levens. In plaats van een logisch programma van hardlopen, een scrubsessie en een avond op tijd naar bed, ging ik gisteren toch 'even' richting Drenthe om daar karamelwodka te drinken, mijn huid heerlijk te stomen in de vettige lucht van achthonderd hamburgers (maar het was wel koel om te doen hoor) en heel erg brak wakker te worden na vijf uurtjes slaap in een tent. I-de-aal. Ik zou mezelf ook direct weer buiten zetten. In ieder geval ruik ik lekker.

(Nee even serieus; ik heb een jurk versteld zodat ik één van mijn mooiste bloemetjesjurken (what else) aan kan trekken, en ik neem een aardbeientaart voor deze jongeman mee, hij kan maar beter onder de indruk zijn van al mijn zomerse inspanningen.)

Bodies, let's use them up 'til every little piece is gone
Het weheartitmeisje is een meisje van extremen. Composities van mooi opgemaakt gezond eten versus foto's van dienbladen McDonaldsfrietjes en milkshakes. Sequenties fitnessoefeningen en donkere momenten met sigaretten en glitters. Ballerinaspitzen versus AllStars, of liefst op je sneakerpunten balanceren.


Gisteren ging ik met mijn oom naar een Peruaanse komedie (slecht) en twee voorstellingen op de Parade (variërend van fijn tot heel erg goed). We zagen er Paradise Pigs, geïnspireerd op Disco Pigs. Nu wil ik van laatstegenoemde graag de film zien (want Iers en een ongezonde verstandshouding) en ik denk dat dit wel aan Domiens interesses raakt dus dat moet wel goed komen.
Eergisteren heb ik terwijl ik nog dronken en oververmoeid was mijn haar weer rood geverfd. Of eigenlijk koperblond, maar dat komt pas weer tevoorschijn na een week wassen, voor nu ben ik weer een eekhoorntje. Haar wapperend in de wind, (er is, zou ik willen schrijven, na een gesprek met Pim weet ik dat het echter moet zijn 'ik vind') niets fijner dan achterop de fiets door Amsterdam zoeven.
Nu val ik toch een beetje in het overbekende zwarte gat. Gisterenavond vond ik het best vreemd om alleen als bezoeker op de Parade te zijn (ik was er ook intens dankbaar voor), en waarschijnlijk hangt dat samen met het eindigen van de EL CID. Dat dubbele gevoel van enerzijds torenhoge spanning en verwachtingen, anderzijds de realisatie dat het leven na deze week weer veel minder spannend zou zijn, hield me gaande en gaf me oneindig veel energie. Zo'n mediacrewbandje gaf me de zelfverzekerdheid dat mensen me nodig hadden en ik op locaties ontvangen werd als een heuse journalist: met een soort eerbied en direct toegang tot alles. Dat is een heel maf machtsgevoel wat verslavend werkt. Ook het weer werkte mee, daardoor lukte het me om met een brak hoofd toch iedere avond vier kilometer te rennen en me daarna als herboren te voelen, waardoor ik weer een avond door kon zuipen en dansen. Nu is het afgelopen en kickt de kater des te harder in. Volgend jaar absoluut weer, hoe vaak krijg je immers de kans om 'de mooiste week van je leven' dunnetjes over te doen?
Het allerallerfijnste ontbijt dat er bestaat is Griekse yoghurt met blauwe bessen, aardbeien en honing.

Daydrunk into the night, wanna keep you here

Om kwart voor één 's nachts gaan hardlopen door Leiden. Je bent gemotiveerd of je bent het niet. Daarna naar SSR voor iemand die net zijn hart heeft uitgestort, terwijl ik eigenlijk maar één ding wil en daar kan ik alleen helder over denken als ik alleen ben. Of het nu daadwerkelijk gebeurt of niet; de voorbereidingen an sich zijn al leuk.
Raketje eten in bed, want ik kan ze op mijn kamer bewaren! Na een week EL CID is mijn kamer een teringbende. Gelukkig hoef ik vandaag overdag niet zoveel te doen, dus kan ik opruimen en muziek luisteren en stomme stukjes tikken.

"I'm just another tourist making stops"



Fijn slaapliedje


Dit is mijn favoriete screensaver. Mensen zijn zo voorspelbaar.

"Who would really choose a daisy, in a field of roses?"

Julie Martinez
Ik hoop zo dat hij me kust, oef. Ik durf niks voor waarheid aan te nemen omdat ik altijd dingen jinx, maar ik hoop het zo!

Het lijkt nu net alsof ik helemaal hoteldebotel van hem ben, maar dat is niet per se zo. Het is meer dat hij een vreemde is, we een leuk gesprek hadden waardoor ik denk 'mwah, ik zou ook bevriend met je kunnen zijn', en hij verder zo godlike is dat hij hoe dan ook niet verliefd op me wordt en ik daar meer dan okee mee ben omdat hij niet écht mijn type is. Dus. Ideale situatie om wél op in te gaan.
Ik heb donderdag een date! Van achtjarige McDonaldskleuter naar zestienjarige bakvis in één dag, o jawel. Ik had niet verwacht dat de jongen die ik gisterenavond ontmoette me daadwerkelijk zou contacteren en dat riep ik ook de hele dag tegen de mensen die ik er over vertelde, stiekem hopend dat hij het toch zou doen, en vanavond appte hij toch! Verder ben ik nooit ongeduldig. Het voelde alsof ik in een Amerikaanse film zat terwijl ik dacht 'waarom belt hij nou niet, het was toch een superleuk gesprek man!', en toen ik zijn berichtje zag, was ik licht in de war en euforisch. Ik vind het vet spannend maar vooral heel leuk: niemand kent hem, dit kan geen problemen opleveren. We gaan samen koken. Jaja. Een roeiende, stijldansende metalhead die ook nog Russische Michelinsterchefpretenties heeft, dat zijn wel uitersten. Ik weet niet helemaal wat ik er mee aan moet. Voordeel is dat ik niet hoef te doen alsof ik geïnteresseerd ben in wat hij te vertellen heeft. En dat ik nog een week heb om het zo te plannen dat ik niet overkom als een extreme bakvis, maar als een superonafhankelijk vrouwmeisje of bij voorkeur gewoon een manic pixie dream girl. Dat kan ik wel. Op hakken lopend zonder fratsen een fles wijn opentrekken. Weten welke wijn we moeten hebben. Meer sterrenstof.

(Hihi)

Vanavond eten we pizza! Ik kan me de laatste keer dat ik pizza at niet eens herinneren, volgens mij was het begin december na de herfstborrel of zo, en ik verheug me er zo op dat ik net een achtjarige die naar de McDonalds mag lijk. Over twee weken ben ik jarig en het kan me niet schelen wat we die dag gaan doen, als ik 's avonds maar pizza kan eten.

IG/BS 3

"Er is een wet in de natuurkunde die stelt dat het universum uiteindelijk eindigt in een groot, grijs, onbetekenend langzaam niks."
"Okee..."
"Ik word daar goed depressief van soms."

Je moet ook niet over het universum praten als je teveel bier achterover hebt getikt en buiten de Nobel staat te roken, maar we hebben het eigenlijk zelden ergens anders over denk ik? Tot nu toe heb ik echter geen Hertog in mijn koelkast, ik denk dat we niet kunnen trouwen (referentie naar de rauwe champignon van Roosbeef).

"I guess I've stopped looking"



"EVEN IF WE'RE STRANGERS 'TILL WE DIE... I WANNA RUNAWAY, ANYWHERE OUT THIS PLACE, I WANNA RUNAWAY, 'CAUSE YOU AND I, I, I, I, I"

Eenieder die gisterennacht door Leiden fietste, heeft Annika en mij heel, heel hard kunnen horen zingen. Erg mooi, naar onze dronken mening. Na de kroegentocht, die heel erg leuk was, wilden we naar het watersportfeest, maar niet voor we bij mij Goldstrike gedronken hadden. Bij gebrek aan theekopjes maar uit zonnetjesglazen, maar het was de moeite waard. Bij Asopos aangekomen bleek het feest net afgelopen, dus fietsten we luid zingend weer terug naar Catena, met een eerstejaars uit Limburg die de weg kwijt was onder onze hoede. Op Catena haalden we eerst maar een cocktail. Tja. Jeneverglazen zijn erg mooi, en op de één of andere manier rook het écht naar Glenfiddich. Ik hoop dat hij belt, maar hier jinx ik het ongetwijfeld al mee.
We dansten als Aloïse-en-hyperactieve-Annika^10, vooral toen er een happy hardcore remix van Runaway voorbijkwam. Het was één van de beste nachten ooit, met mijn moeder.


Kijk nou, de filmcrew maakt echt hele mooie dingen!

Ook valt het me op dat je in principe het hele leven spannend kunt maken door het te editten.
You, walk alone,
Every night in the dark
Walking forth every trace to your heart
Wanna find where you were
Who you are tonight

I'm stranded in
In a world full of dreams.
Out of time, out of luck, out of reach,
See the light, shinning in,
From your eyes tonight

O dat EL-CID-nummer toch, aan het eind van de week stop ik mijn vingers in mijn oren.

IG/BS 2

"Mijn slapen gaat niet door."
"Meh. Het leukste, mooiste meisje van de planeet laat zich ook niet zo snel vangen. Je weet dat je zo'n meisje verdient toch?"
"Ik zit in de trein."

Dag 1



Dit is het EL CID 2015 nummer. We leren allemaal het dansje aan.

Heel maf. Soms, zoals met het verzamelen en de opening, is het net als toen ik eerstejaars was: alles groot, alles geweldig, alles overweldigend, het idee dat alles nu heel spannend en heel anders zou worden, dat ik alleen maar machtig interessante mensen zou ontmoeten, en tegelijkertijd sluipt nu overal de nuance van het gewend zijn tussendoor. Hoewel ik wel weet dat als ik Quint of Augustijn of Minervaan zou zijn geworden, ja zelfs als Cateniaan zou mijn leven drastisch anders zijn geweest - toch weet ik bijna zeker dat ik die levens niet zou prefereren boven mijn gematigde SSR-bestaan.
Hoe dan ook: ik vind het nu al heel leuk dat dit mijn eigen EL CID overnieuw is maar dan met de geruststelling dat niemand hier echt een idee heeft wat hij of zij aan het doen is. Ook als praeses van een vereniging kun je falen in het leven Ook als vaandeldrager ben je in je eigen tijd gewoon een ietwat suffige natuurkundestudent. Uiteindelijk is het cliché "Het is zo leuk als je het zelf maakt" waar, wat bevrijdend maar ook verontrustend is voor iemand die altijd denkt dat haar eigen gras überhaupt nog moet opschieten voor het net zo groen kan worden als dat van de buren.
Tijdens het voorzittersdebat realiseerde ik me dat ik als ik nu eerstejaars was, ik echt gigantisch op alle grote vijf zou zijn afgeknapt en een kleine vereniging had gezocht. Of, okee, Catena. Vooral toen de praeses van Aug bekendmaakte dat hij daar dubbellid is, maar goed, ik had in een ander leven ook wel een wief willen zijn, een relatie met een bok gewild of in een leven zonder twee alternatieve studies zelfs assessor Intern willen proberen te worden. Toen ik naar de koppies tegenover me keek, was ik vooral heel gelukkig met, dankbaar voor en razend trots op Corduroy, en vooral uiterst verbaasd over hoe het afgelopen jaar en hopelijk ook komend jaar toch lukt om een groep 'leuke' mensen te verzamelen. Natuurlijk zijn er wel wat Corduroyanen die ik persoonlijk niet als 'typisch Corduroy' zie, maar op de één of andere manier voelt het toch alsof we één zijn, een beetje veilig in contrast met al die hysterische cordialen en de disputen van Quintus.
Nu ga ik hardlopen om aan de stress te ontkomen en me daarna omkleden voor het bosfeest op Catena en de mentorenborrel op Minerva. Van alle energie en adrenaline krijg ik heel veel zin om in een donkere zweterige ruimte tussen onbekenden de hele nacht te dansen.

PS: Natuurlijk hebben we vandaag ook allerlei nuttigs gedaan en heb ik veel in het Plexus gezeten om te typen en buiten gesprekken te voeren over de idiote speech van zowel de burgemeester als de voorzitters van Universiteit en Hogeschool (maar echt. Volwassenen zijn complete mongolen en ze staan zichzelf glimlachend belachelijk te maken. Als je burgemeester bent, hang dan je ketting even goed. Als je rector magnificus bent, zorg dan dat je in staat bent om een centraal politiek correct verhaal op te hangen, zelfs in een rechtse stad als Leiden. En verdorie, je staat in een kerk. Zorg dat je articuleert en rustig praat. Zelfs wij weten dat.), maar dat volgt later wel.

About Time (2013)



Er is zelfs een 8tracks playlist van.

Ig/Bwsls 1

'Ik heb een prela.'
'Wat leuk!'

En ik meen het, echt, hoe verwerpelijk ik het woord 'prela' en daarmee de gebruikers ook vind. Toen ik dat op de ijsbaan opmerkte, werd het 'we daten. Ik heb haar bindingsangst weggeredeneerd met mijn logica.' Er stortten geen universa in, mijn hart verzakte niet zoals maandagavond (ik vermoed dat plant bij mij niets dempt, maar alles alleen maar erger maakt), maar het was wel even bitter. Een Zweeds visje van Anouk later kon ik weer helder denken en werd alles bitterzoet. Hij weet van niets. De kans dat ik haar ooit ontmoet is nihil. Het viel me op dat ik de rest van de avond weer normaal uit mijn woorden kon komen en naar hem luisteren zonder bang te zijn dat hij van mij zou schrikken. In deze wereld is weinig voor eeuwig. Normaalgesproken vind ik dat bijzonder klote, maar op dit moment haal ik er mijn schouders over op, pluk aan mijn vlecht en lach ik naar de sterrenloze lucht. Het is zo ironisch om op een ijsbaan, tegen een muurtje of op een terras naast hem te zitten en te praten over schijnbaar triviale dingen zoals praten of schreeuwen in je slaap, pinguïns, toekomstplannen en vrienden, wetende dat hij niet in het minst vermoedt dat ik verliefd op hem ben. Het is de middelbare school all over again en iets aan me vindt het heerlijk om te kunnen mijmeren over iemand die totaal onbereikbaar is. Ik ga echt wel aankloten deze week, geen zorgen, maar vanaf nu komen er vermoedelijk veel posts die onder het kopje 'Invisible girl/Boy who shines like stars' vallen. De quote komt overigens van de maffe tumblrer cxlcium.

It's not much of a life you're living



De 'Kygo edit' doet 't 'm. Het is zo fijn om hiermee hard te lopen.

I threw my hands in the air, said show me something
He said if you dare come a little closer

The reason I hold on
'cause I need this hole gone
Funny you're the broken one
but I'm the only one who needed saving
'cause when you never see the light,
it's hard to know which one of us is caving

"Weet je dat iedere zin die jij spreekt of schrijft klinkt alsof het onderdeel is van een verhaal? Alsin: boektaalstijl?"

HekjedankjewelPimliefstecomplimentooit. Rondhangen met Corduroy is een complimentjesregen. Misschien is er niet per se een onderhuidse orgie, alswel gewoon veel liefde en bewondering. Okee en frustratie en eenzaamheid - ja, wel eenzaamheid - maar dat is het leven. Pim zegt dat ik Ghost in the Shell: Stand Alone Complex moet kijken.
"Op weg naar de slaapzaal ben ik omgefietst om niet te verdwalen, maar toch verdwaald. Het is twee uur ’s nachts en ik voel me vreemd. Ik hoop dat ‘vreemd’ betekent dat ik verander in een student zoals ik ze vandaag heb bestudeerd: de mannen met hun achterover gegelde kapsels, de dames in hun varsity jasjes, de jongens met warrig haar en de meisjes in tweedehands jurken. Op rammelende fietsen slalomden ze voorbij, met tassen courgettes, aubergines en flessen rode wijn, op weg naar een etentje in een ‘fusie’, een ‘borrel’ of een huisfeest. Vooralsnog zit ik in mijn eentje op een stoeprand aan de Hooglandse Kerkgracht. Op de huizen speelt een schaduwspel tussen straatlantaarns en bomen. Erg sprookjesachtig, maar morgen is er van alles te doen, dus kan ik niet blijven zitten."






(Het was zo bevredigend om EINDELIJK die fucking badkamer grondig schoon te maken. Maar echt. Laatst zei mijn moeder: 'Dat deed ik ook altijd, als ik klaar was met tentamens of werk alles schoonmaken. En een krentenbol kopen bij de Hartog.' en iedere keer als ik naar het groen op mijn kozijnen kijk of onder mijn gele beddengoed kruip, ben ik blij dat ik zoveel op haar lijk. Mijn volgende vrije dag wijd ik aan de keuken, maar eerst komt de EL CID.)

Overmorgen is het al vier jaar geleden dat ik zelf EL CID liep. Ik weet nog dat ik het vooral allemaal heel raar en net te spannend vond, maar ik had dan ook grote verwachtingen van 'studeren'. Nu, vier jaar, drie verhuizingen, een andere stad en twee studies later, ken ik de stad maar ben ik voor mijn gevoel nog steeds niet zo studentikoos als ik me destijds wenste. Ik ben heel benieuwd hoe komende week wordt.

You should better fall

DUIZEND MUGGENBULTEN

Ik weet gewoon niet meer waar ik moet kriebelen, het jeukt echt als een malle.
But I crumble completely when you cry,
It seems like once again you've had to greet me with goodbye,
I'm always just about to go and spoil a surprise,
Take my hands off of your eyes too soon

Arctic Monkeys - 505
Vandaag hoef ik niks. Om één uur kreeg ik zin om me aan te kleden en naar buiten te gaan. Ik wil al sinds ik hier woon het huis eens grondig schoonmaken en daar had ik nog wat spullen voor nodig. Bovendien moet ik een kort stukje over fietsen door Leiden tikken, dus wilde ik even naar de Hooglandse Kerkgracht (één van de allermooiste stukken Leiden). Onderweg merkte ik dat ik toch trek had, dus kocht ik aan het Gangetje een broodje bij een Franse bakker die me nog nooit was opgevallen. Met een opvallend luchtige muëslibol liep ik langs cafés die ik nog nooit gezien had, bekeek ik de mensen, de vis en de bloemen op de markt, om zo bij de Burcht uit te komen. Hoewel ik al vier jaar in Leiden rondloop ben ik daar één keer boven geweest. Afgezien van het nu door bomen aan het zicht ontrokken uitzicht is het verder ook niet zo interessant, maar het droeg wel bij aan het toeristen in eigen stad. Al die trattoria's, koffiehuizen, rare winkels en galerieën: er is hier best veel te doen en beleven. Op de terugweg kocht ik een bos zonnebloemen waarmee ik even de Velvet binnenzwaaide om cd's te bladeren, voor dat echt studentikoze gevoel.

Clueless (1995)


(O, Jamie Cook)

(Altijd als ik hier naar kijk en luister voelt alles sereen)

"I'm going back to 505, if it's a seven hour flight or a fortyfive minute drive, in my imagination you're waiting lying on your side with your hands between your thighs. Stop and wait a sec, oh when you look at me like that my darling, what did you expect? I'd probably still adore you with your hands around my neck - or I did last time I checked."
Dit is echt niet het tijdstip om pasjes en boekjes uit te wisselen. Ik haat blauwe vinkjes.

Afgelopen dagen was ik met Corduroy in een groot huis in Friesland. Dat was an sich al heel leuk, maar het beste was het gebrek aan lichtvervuiling waardoor de sterren heel goed te zien waren. Ook zag ik tijdens het hardlopen voor het eerst goed hoe razendsnel de maan gaat: om half twaalf was ze nog onder de horizon, om één uur stond ze er al een eind boven. We zagen satellieten, vallende sterren, en met de app van Google konden we zelfs de sterren die we niet konden zien duiden.


I come home, on my own, check my phone, nothing though, act busy, order in, pay tv, it's agony
We were in flames, I needed you to run through my veins like disease but now we are strangers.

Daughter - Winter

(Herfst, kom me halen)
Onlangs las ik ergens iets over een weeshuis waar baby's wel gevoederd en verschoond, maar niet geliefkoost werden. Alle baby's stierven, waarschijnlijk aan eenzaamheid. Ik ben niet eenzaam, maar soms ben ik met mijn 21 wel bang dat ik verlep. Dit is de beste tijd van mijn leven en ik verdoe die aan mezelf. Ik wilde er niet aan toe geven omdat ik weet dat het paradoxaal genoeg reële onzin is, maar vannacht gaf ik toch op. 

Hij zegt: 'Je ruikt lekker. Als je de kamer binnenloopt, weet ik dat je er bent. En ik ben heel gespannen want ik ben nog niet zo nuchter geweest.' Paniekpiek. Zo fijn als hij mijn geur vindt, zo onrustig word ik van zijn zweet op mijn schouder. Ook ik ben gespannen en nuchter, maar niet op de goede manier en ik vind het verschrikkelijk maar ik wil alleen maar weg en dus doe ik dat. Niet om moeilijk te doen, maar om naar lucht te happen, want ineens snap ik hoe in mij verdrinken moet hebben gevoeld en ik ben onder de indruk van hoe goed jullie je angst verborgen. Zou in zo'n situatie altijd één van de twee in paniek raken? Het gaat nergens over, maar ik kan echt niet zoenen met een dispuutsgenoot waar ik niet verliefd op ben. Ik hoop dat het wel met vreemden lukt, of ik mijn wilskracht hervind na meer slaap en groente. Anders kan ik altijd nog proberen weg te rennen. 
Mijn hoofd is High Violet. Sorrow en Conversation 16. Ik wil me ook gewoon aanstellen.
Lost on an island with some joker who just jokes incessantly
And some singer won’t stop singing, is it her or is it me?

Save me, save me, save me
From the wicked things I see
Take me, take me, take me
To a place I’d rather be

Please, will you take me home?

The Bird and The Bee - Please Take Me Home

Het is ook wel gek om niet mee te gaan naar Amsterdam en alle gedachten over iedereen te laten vervliegen. Maar vooral een enorme opluchting.
You're cussing a storm in a cocktail dress
your mother wore when she was young,
Red sun saint around your neck
A wet martini in a paper cup
You're a wasp nest, you're a wasp nest.

The National  - Wasp Nest
En ineens bedacht ik hoe gemakkelijk het zou zijn om niet met mijn hoofd tegen de trap te leunen, maar onderuit te zakken, tegen jou aan. Ik denk niet dat je het voelde. Blijf me alsjeblieft willekeurige dingen uitleggen. Twee dagen geleden droomde ik dat we in een Poolse trein zaten en je om me heen zat en over mijn schouder alles aanwees en benoemde, in reisgidsjesPools en alle verbindingen en de dingen in je hoofd en daar kon dat allemaal. Ik droom vaak dat we samen alleen maar rare dingen doen en bespreken. We leven 's nachts en fietsen over tweebaanswegen om een boor te maken om vier uur 's nachts en joints met klikfilter te roken.
"I'm sorry I missed you, I had a secret meeting in the basement of my brain."

The National - Secret Meeting
"She wished she could talk as he did. His speech was so quick and easy. It sounded as if he liked her and was not the least afraid she would not like him, though he was only a common moor boy, in patched clothes and with a funny face and a rough, rusty-red head. As she came closer to him she noticed that there was a clean fresh scent of heather and grass and leaves about him, almost as if he were made of them. She liked it very much, and when she looked into his funny face with the red cheeks and round blue eyes she forgot that she had felt shy."

Frances Hodgson Burnett - The Secret Garden