Eindelijk wordt mijn ambitie wakker. Ik twijfel al een tijdje over het volgen van een summerschool, en zojuist deed ik er even onderzoek naar en Leiden heeft een connectie met zowel Leeds als Glasgow, dus ik denk dat ik weet wat ik volgende zomer ga doen :)

Everything and anything to fill me up

(Mijn muzieksmaak gaat er echt op achteruit, maar van dramatische indie postrockishe shoegazige dreampop ga ik niet harder lopen)

Als Adam dan toch aan het scheppen is geslagen:
Ik voel me een lethargische Lillith en jij
kunt met één rib evenwijdige Eva van me maken.
Los van jou wil ik begrijpen hoe enen en nullen
onze wereld zo versimpeld hebben dat een oen als ik
niets zelf meer kan.
Ik wil zeker weten dat een sinaasappel niets meer is dan
een cartridge vol stoffen met namen als hydroxypropaantricarbonzuur
wat dan net zo vertrouwd klinkt als water en ascorbinezuur,
mij beter bekend als vitamine C.
Ik wil me neerleggen bij zwaartekracht als een gegeven,
en niet meer zoeken naar een reden dat ik met beide benen
op de grond blijf staan en mijn hoofd nog op mijn nek rust,
ook al kijk ik de hele dag naar mijn voeten.
Ik wil niet meer hoeven nadenken over het waarom van de dingen -

En jij weet hoe.

(IK HEB EEN WRITERS BETONBLOK IN MIJN HOOFD) (Ter compensatie ben ik maar met Alice Cooper aan het meeschreeuwen)
We were in flames, I needed you
to run through my veins
like disease
and now we are strangers

Wait for me to degrade before
you go, killing prey for
waste of daylight - speaks when
slumber's keeping under the bed
out of revenge, I'm derailing
My youth has stained our sheets
with some piece of me

O Winter come
O Winter crush
all of the things
that I once loved

Hartzeer

Het is alsof ik hem naar me toe geschreven heb. In werkelijkheid is het uiteraard minder magisch en werkt het nu eenmaal zo dat als je diepgaandere gesprekken voert, je vanzelf op persoonlijk vlak ook meer van elkaar te weten komt.

Vanuit de deuropening vraag ik: "Hoe zit het nou precies met nanobots?"
Hij lacht, wil beginnen, zegt: "Weet je zeker dat je niet mee wilt?"
Vanaf de boot in de gracht achter mijn huis kijken we naar het stelletje dat zich in hun verlichtte huiskamer alleen waart en een ruzie liefdevol bijlegt. L. vertelt wat hij weet over de panden die we aan de overkant zien, we praten over vogels en rare mensen. Om half één moet ik mijn tekst gaan afmaken. "Slaap lekker!" roep ik. "Jij ook." zegt hij, en in mijn beleving meent hij het meer dan vroeger.

Tijdens het hardlopen moet ik bijna overgeven. Vast iets verkeerds gegeten, ik voel me ook helemaal niet lekker of in staat om er feestelijk uit te zien. Ach, hij is er toch niet en ik hoef op niemand indruk te maken. Plots blijken documentaires geen drie uur te duren en kondigt hij aan dat hij wel komt - en ik betrap mezelf op het vanuit mijn ooghoeken in de gaten houden van de fietsers op de Hooigracht, evenals de deur - en de enorme glimlach als hij er ineens toch is kan ik ook niet negeren. Ik ben vast dronkener dan ik door heb, wel weet ik dat ik heel graag een sigaret wil. Hij rookte niet meer, dacht ik, maar: "Ik was gestopt, maar nu niet meer." Ik zeg: "Ik rook niet, maar nu wel." We lachen. Hij pakt sigaretten en gebaart 'jij, ik, naar boven.' en weet niet dat ik daar een lichte hartverzakking van krijg. Ik heb geen idee waar we het over moeten hebben, dus stel ik vragen. Hij vertelt. De Zuidas, motorrijbewijzen, reizen naar het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Mijn hoofd tolt, en mijn wensgedachten draaien voorbij alsof ik in een carrousel zit. Het zou allemaal niet zo'n probleem zijn, als hij niet al een droomprinses had. Mijn irreële dromen laten niet op zich wachten, dus ga ik naar huis en klim daar in bed en op naar mijn luchtkasteel dat uitkijkt op vandaag in een park bedenken dat het mooi geweest is.

Ik kijk naar hem en ik voel het gloeien en doven tegelijkertijd. Dat zeurende gevoel van een snijwondje als je onder de douche staat, van trek als je om zes uur in de trein naar huis zit in de wetenschap dat je nog boodschappen moet doen én koken, of als je jeuk hebt op een plek waar je niet kunt krabben - dat wordt allemaal nog erger als je er steeds mee bezig bent. Ik zie hem teveel, hij vertelt nu dingen die maken dat hij een nieuwe wereld en een nieuw leven wordt, en als hij zegt dat ik bepaalde muziek moet luisteren en ik die muziek ook echt fijn vind... dan is er geen weg terug en kan ik alleen maar hopen dat ik volwassen genoeg ben om me niet onwijs aan te gaan stellen binnenkort.


Ik word er nerveus van omdat ik me niet kan voorstellen hoe het zal voelen en daardoor kan ik niet al bedenken hoe ik er op wil reageren.
Gisteren had ik mijn stagegesprek. Na donderdag echt de meest bizarre faalacties te hebben gemaakt, ging gisteren veel goed, van stoplichten op groen tot toch muëslibollen en ook mijn stagegesprek! Beter dan ik had durven hopen zelfs: ik mag meewerken aan twee voorstellingen die dit najaar en komend voorjaar worden gemaakt! Het project van dit najaar is een wijkproject in de wijk naast die van mij (waar ik binnen twee minuten ben), daar gaan 'we' in blokhutten zitten om alles te bestuderen en bewoners te ontvangen zodat we hun verhalen kunnen verwerken in een voorstelling of installatie. In het voorjaar gaan we de voorstelling Ons Hart maken, een voorstelling over liefde van zes dagen en liefde van zestig jaar. Dat betekent dat we naar studenten- en verzorgingstehuizen gaan om muziek te maken en de liefdesverhalen van mensen te verzamelen.

Ik was verbijsterd en zo ontzettend blij toen ik hoorde dat ik mee mocht werken aan twee projecten van deze strekking. De mooiste wijk van de mooiste stad in en liefdesverhalen verzamelen met twee muzikanten. Hun prachtige pand met groene kozijnen is op loopafstand van mijn huis, achter het van der Werfpark, Erica en Pepijn waren heel aardig en PS maakt alleen maar dingen die ik tof vind, Ze werken met verschillende groepen mensen uit Leiden, vanuit mooie verhalen en de geschiedenis van de stad en alles, letterlijk alles wat ze doen heeft iets magisch realistisch: ze speelden een voorstelling op een verlaten begraafplaats, hadden een audiotour door de Kooi waar een kopje-op-of-kopje-onder-quiz met koffiemokken in zat, ik zag een foto van een monoloog op een rioleringsbuis in één van de grachten, met alle lichtjes aan weerszijden op het spiegelende water: het is zo perfect dat ik niet kan geloven dat dit echt gebeurt, dat ik dit echt mag gaan doen, dat mijn tweede studie geen probleem is en ik pas half oktober begin, dat zij zo blij waren dat ik gemaild had en dat het zo goed klikte.

Dus heb ik maar teveel chocoladekoekjes en vieze winegums en chocolade gegeten met M., L. en A. en later D. om het te vieren. Niet zo handig. Maar okee.

D. en ik keken tot veel te laat naar Far From the Maddening Crowd. Ik probeerde het boek deze zomer te lezen en kwam tot ongeveer twintig minuten van het verhaal in de film - maar het boek verveelde me en terwijl we de film keken kon ik mijn frustratie niet in mijn hoofd houden. Carey Mulligan is fantastisch, dat staat buiten kijf, maar haar rol, Batsheba... ALS JE EEN STERKE ONAFHANKELIJKE VROUW BENT KUN JE TOCH NOG WEL METEEN VOOR DE ENIGE JUISTE MAN KIEZEN, JEMIG. LAAT JE DAN NIET DOOR ÉÉN OF ANDERE GLADJAKKER IN DE LUREN LEGGEN EN ZIE IN DAT JE DE SCHAAPSHERDER MOET HEBBEN, DOMME KOE, HOEVEEL LITERATUUR HAD JE NOU EIGENLIJK GELEZEN?!
Hier is geen sprake van teveel persoonlijke binding met het onderwerp en al helemaal niet van frustratie over het leven.

Are there some aces up your sleeve?

We both know that nights were merely made for saying things we can't say tomorrow day...


Ja eh, als je de hele tijd blijft benadrukken dat jouw voorkeur voor rare dingen uitmondt in een grotere verzameling dan die van mij, dan kun je er toch donder op zeggen dat ik je alleen nog maar leuker ga vinden. Knuppel.
Vanaf nu wordt het mooi herfstweer.
Vanmiddag volgde ik een masterclass van Olivia Hetreed, de vrouw die het script van The Girl With the Pearl Earring schreef. Het was bijzonder inspirerend om iemand te horen praten over het bewerken van boeken, omdat daar bij ons op school maar één vak aan wordt besteed (als ik iets nieuws moet bedenken wordt het vaak heel groot en veel te veel, misschien heb ik daar daarom een voorkeur voor, of ik ben gewoon niet zo creatief in de creëerzin). Als ik ben afgestudeerd wil ik heel graag een kinderboek bewerken tot een theatervoorstelling, en Hetreed vertelde zo helder over haar werkproces dat ik denk dat dat ook toe te passen is in het theater. Ook liet ze een fragment zien uit haar bewerking van Wuthering Heights (yay trailer hieronder) en vertelde ze over haar overwegingen over het boek, die leidden tot de conclusie dat Heathcliff vermoedelijk helemaal geen verwarde witte Yorkshirer was, maar één van de in 1782 vrijgelaten slaven uit bijvoorbeeld een stad als Liverpool. Hoewel we tegenwoordig overal rascisme, kolonialisme, homoseksualiteit en feminisme in willen zien of lezen denk ik dat het nogal dramatische Wuthering Heights door haar interpretatie waarschijnlijk een veel betekenisvoller en oprechter verhaal wordt, ik ben echt onwijs benieuwd naar die film.


(Dit is waarschijnlijk de beste adaptatie van het boek ooit. Eindelijk een menselijke Heathcliff.)

Het eerste deel is af...

Er zal eens, ver ver vooruit
een meisje niet meer sterven.
Een gebroken geest
een verslagen hart
een vervlogen ziel later
ligt Amarens op de labtafel,
haar handen devoot op de borst
voor een schepper die zich zo dadelijk misschien laat kennen.


Denkt u mij te kunnen kennen?

Het leven is een eindeloze stroom vragen
naar wat, waar en wanneer
en in het zoeken naar de daarom
telkens meer waarom vinden:
dat is Amarens.

Het leven is een relatief experiment
met materie in ruimte en tijd
en dat zo eenvoudig mogelijk
maar niet eenvoudiger dan juist
verklaren:
dat is Leander.

In november is het leven een feestje
ook in het trappenhuis
zijn vlaggetjes opgehangen.
Leander steekt op
eerst zijn hand, dan een peuk
Amarens groet terug,
neemt een sigaret van hem aan.
Leander heeft geen aansteker,
maar, op zakformaat, een gasbrandertje
Amarens vraagt hoe het gaat, blijft kalm
niet vermoedend dat straks
alles in lichterlaaie staat.

Haar haar wappert in Leanders gezicht
over de balustrade hangt Amarens
haar mantel naar de wind.
Vreemd. Nergens iemand
te bekennen om tegen de wind in
te fietsen of wind mee te hebben
als het op Venus waait.
Boven flats verlichte screens en ramen,
boven straat na straat lantaarnpalen wijst
Leander Jupiter aan, vraagt Amarens
of ze weet van de baan puin en rotzooi
die rond de Oppergod draait?

NEE. TOEVAL BESTAAT NIET.

(Gisteren heb ik me verdiept in de mening van mensen die niet geloven in iets transcedents. Daar kan ik echt wel inkomen, maar een deel van mij protesteert hevig zonder dat goed te kunnen beargumenteren.)

Ik ben op het Plexus om aan mijn monoloog te werken (gaat erg goed, totaal geen afleiding, uche) en omdat ik beter werk met muziek, zocht ik een playlist op 8tracks. Even later opende ik mijn e-mail en zag ik dat ik een mailtje van 8tracks had met aanraders, waaronder een playlist waarin 'Arrival of the Birds' van Cinematic Orchestra opgenomen was. Ik YouTubete het nummer om het eindeloos te kunnen herluisteren - word ik doorgelinked naar The Theory of Everything waar dit nummer kennelijk onder de credits is gebruikt.

Felicity Jones, een film over Stephen Hawking, soundtrack door Johann Johannsson: redenen te over om deze film te willen zien. In de beschrijving bij het nummer: "There is a fundamental difference between religion, which is based on authority, and science, which is based on observation and reason. Science will win, because it works." In het kader van waar ik mee bezig ben is die quote nog een reden om de film te kijken. Google leidt tot Wikipedia leidt tot

"Stephen Hawking studeert in de jaren '60 natuurkunde aan de Universiteit van Cambridge, waar hij probeert een doctoraat te behalen en verliefd wordt op Jane Wilde, een studente literatuur, hoewel hij atheïst is en zij christen."

Wel, ik weet ook weer hoe ik mijn vrijdagavond ga invullen.

IG/BS 10

"Ergens haalt het voor mij het wonder van de dingen uit de dingen? Als ik een bloem zie, dan heb ik geen idee wat daar gebeurt maar daarom vind ik het des te bijzonderder?"
"Is dat zo? Jij ziet de schoonheid van de bloem, maar ik zie het hele proces en dat maakt de bloem voor mij mooier."
"Maar vind je dat dan niet raar of beangstigend?"
"Nee, ik vind het juist vet. Er is niets mis met iets niet weten, maar het is wel vet om ergens achter te komen en te snappen hoe het werkt."

Na de hele middag te hebben zitten mijmeren over hoe ik wil ophouden alles vooraf uit te denken en scenario's op te zetten (omdat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt wat ik allemaal bedenk en bij elkaar manipuleer: ik heb geen enkele invloed op of hij me ooit meer dan leuk zal vinden of niet) moet ik toch constateren dat wat ik hoopte misschien wel een beetje gelukt is:

"Heb je nog meer vragen? Ik vond het wel leuk."

(Er is echt niets beters dan naar hem luisteren terwijl hij zijn best doet om zijn wereld in Nijntjetaal aan me uit te leggen, of zien hoe hij zijn lachen inhoudt als hij ziet dat ik iets verbijsterend vindt of niet helemaal begrijp. Wel kon ik hem iets vertellen wat hij nog niet wist en interessant vond (het is vast onnodig om uit te schrijven hoe dat voelde, en dat is maar goed ook want ik weet niet precies welke niet bakvisserige woorden ik moet gebruiken om het te benoemen), namelijk waarom Guinness bier voor wiskundigen is. Ik vatte samen waarom er volgens hem niets transcedents bestaat en hij was tevreden. Ik was nog tevredener.)


Well I know that getting you alone isn't easy to do
With the exception of you I dislike everyone in the room
And I don't wanna lie but I don't wanna tell you the truth

Nog even ontdekken wat mijn bloempot en zijn taartvoorkeur zijn, komt helemaal goed.
Zodiac Pairs That Laugh The Most Together
  • ARIES: Capricorn
  • TAURUS: Virgo
  • GEMINI: Leo
  • CANCER: Pisces
  • LEO: Gemini
  • VIRGO: Taurus
  • LIBRA: Trash
  • SCORPIO: Aquarius
  • TRASH: Libra
  • CAPRICORN: Aries
  • AQUARIUS: Scorpio
  • PISCES: Cancer

1. De maakster van dit schema is waarschijnlijk een Tumblrmeisje met een gitzwarte ziel inclusief glitterrandje. Mogelijk is het feit dat ze ergens tussen 23 november en 22 december jarig is de reden dat ze Sagittarius hernoemt heeft tot 'Trash'. 
2. Ik ben Maagd (huehue supergrappig, nee.) en ik was ineens benieuwd. Het sterrenbeeld Stier begint op 21 april (huehue supergrappig, nee.).
*Vingers gekruist*
Mijn broertjes relatie ging gisteren uit en ik bedacht me weer eens dat - hoewel ik daar eigenlijk natuurlijk geen bal mee te maken heb - zoveel mensen eigenlijk onnodig uit elkaar gaan. Het is zo waardevol als iemand je door en door kent, als iemand je flaws kent en zich daar aan ergert maar tóch van je houdt. Als je het met z'n tweeën allemaal niet weet en toch bij elkaar wil blijven. Maar ik heb maar één ervaring met zo'n situatie en uiteindelijk was dat écht beter toen het voorbij was. Dus wie ben ik om dat te bepalen. Maar:

Joel: I can't see anything I don't like about you.
Clementine: But you will, you know, you will think of things. You will think of things and I will get bored with you and feel trapped because that's what happens with me.
Joel: Okay.
Clementine: Okay.

Voor eenieder die de film niet gezien heeft: dit zeggen ze nadat ze elkaar nare dingen hebben horen zeggen over de ander. En dat maakt het allemaal meer okee, en dus besluiten ze min of meer om het toch opnieuw te proberen.



Ik denk dat we teveel onderschatten hoe fijn het is om echt gekend te worden. Om echt aan een paar woorden genoeg te hebben. Ik denk dat we 'vrijheid' en het idee dat zoiets met iedereen kan in meer of mindere mate overschatten. Ik denk dat het twee uur 's nachts is en ik een beetje sentimenteel zit te doen.
(Laatst probeerde D. 'm te kijken met V. maar het was absoluut geen film voor hen. Te verknipt. Kijk hoe Jim Carey en Kate Winslet zijn. Het is fantastisch. En de soundtrack van Jon Brion. En gewoon het idee dat we absoluut niet moeten weten wat andere mensen af en toe van ons denken.)


(Vanavond weer koken, met Annabelle, automatisch dit in mijn hoofd)
Gisteren bedacht ik tijdens het hardlopen een ge-wel-dig (al zeg ik het zelf) plan.

Al rennend dacht ik na over een scenario waarin B. er achter zou komen dat ik hem leuk vind en dat hij me dat op de man af zou vragen. In plaats van zoals ik normaalgesproken doe me haast te gaan verontschuldigen, stelde ik me nu voor dat ik zou zeggen dat dat inderdaad zo is en dat ik denk dat ik een fantastisch vriendinnetje voor hem zou kunnen zijn (ik moet hier nu een beetje om lachen omdat ik al zenuwachtig word bij het idee - maar alles is bluf, enzo). In het ideale scenario daagt hij me dan uit dat te bewijzen door de leukste date ooit te plannen. Toen viel het tijdens het lopen even stil in mijn hoofd, want mijn gedachten gaan niet verder dan 'eigenlijk wil ik gewoon 's nachts naar Scheveningen fietsen en onderweg praten over hoe raar het bestaan is', tot ik bedacht dat ik nog steeds naar Newcastle kan.


Eh ja. Dat is wel een interessante eerste date, vooral omdat je dan twee nachten en een dag met elkaar zit opgescheept (letterlijk) en je op elkaar bent aangewezen. Ultieme test. Het doet me denken aan Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ik denk dat hij meer Clementinesk is dan ik ooit echt zal zijn, maar gisteren dacht ik wel dat ik maar weer eens moet stoppen met me aanstellen. Als ik me dan zo graag goed wil voelen, moet ik er alles aan doen om me echt zo te voelen. In plaats van doemdenken dat hij me toch niet leuk vindt, kan ik beter zorgen dat hij alle reden heeft om me wel leuk te vinden.

En natuurlijk moet dit wel uitgevoerd worden. Ooit. Als hij redenen ontdekt heeft om me leuk te vinden. Dan gebeurt dit.

De lucht rook naar alcohol, maar eigenlijk gemaaid gras en ozon, en het was twaalf graden en al om half negen schemerig, en even verderop brandden vuurkorven en in de verte, in Delft, moeten mensen hebben gedanst op de muziek dewelke de bas doordreunde tot in Delfsland.
Voor alle meisjes met een imaginair oestrogeentekort: drink sojamelk. Het werkt. Stop er ook op tijd mee voor negatieve gedachten, het gevoel dat je een nijlpaard bent en je 'ik heb hongergevoel' je permanente staat van zijn worden in plaats van een maandelijkse.

(Twee dagen met iets anders ontbijten en ik voel me ineens weer veel vrolijker en wel in staat om echt goed te rennen in plaats van sukkelen... misschien toch iets minder zelfdokteren.)

Spoilers!

"Maar is er een goede reden dat Ava Caleb achterlaat? Behalve 'AI heeft geen compassie'?"
"Ze gebruikte hem alleen. Dat was überhaupt de enige reden om hem te engageren."
"Hm. Okee."
"Dat was in ieder geval mijn interpretatie."
"Ja, eens, ik 'Hm. Okee' omdat ik me realiseerde dat ik toch ook deels viel voor haar 'bedrog', hoewel ik me wel afvraag waarom ze daar dan wel toe in staat is, maar niet tot liefhebben. Maar ook daarvan snap ik dat het logisch is en juist blootlegt wat het probleem is."
"Misschien kan ze dat wel?"
"Ja, en had ze simpelweg geen gevoelens voor hem."
"Precies."

(De titel is net zo meta (wat een uitgemelkte kutterm) als Ex Machina (ineens had ik het gevoel dat ik naar een AI-versie van Fight Club keek))
Als een wenkbrauw bestaat uit 1100 haartjes, wat is dan de dichtheid van de wenkbrauw?

Is in principe ieder brein in staat tot hetzelfde?
Gisteren waren we met veel schrijvers bij S. en sinds de vorige editie hebben we nu een karaoketraditie. Ditmaal schreven we allemaal onze naam en een nummer op briefjes en grabbelden we wie wat moest zingen. Ik kreeg Yoeri's suggestie:



O, de herinneringen. Ik kende alleen het refrein nog, maar vandaag hebben J. en ik ons maar weer in deze materie verdiept. 2007, wauw. De films en muziek uit die tijd herinnerden ons aan naar school fietsen, de afschuwelijke truien die we droegen (en die dit jaar weer hun opmars maken, geen grap helaas, straks loopt iedereen weer in witte schouderloze truien), en de onmogelijk grote wereldproblemen die we hadden. We gaan een Hilary Duff themaschrijversfeestje geven. Iedereen aan de lipgloss.

'Nanos' is Grieks voor 'dwerg' (misschien wordt dat wel de titel)

Er zal eens, ver ver vooruit
een meisje niet meer sterven.
Een gebroken geest
een verslagen hart
een vervlogen ziel later
ligt Amarens op de labtafel,
haar handen devoot op de borst
voor een schepper die zich zo dadelijk misschien laat kennen.


Denkt u mij te kunnen kennen?

Het leven is een relatief experiment
met materie in ruimte en tijd
en dat zo eenvoudig mogelijk
maar niet eenvoudiger dan juist
verklaren:    
dat is Lennart.

Amarens vraagt: ‘Nog één keer.’
Lennart zucht: ‘Jij bent een reus
je slaat een satelliet weg bij je hoofd
alsof het een vlieg is, en alles in de buurt van je voeten
kun je alleen met je microscoopoog zien
als een mier zo klein, vanaf de maan.’
‘Zo klein,’ zucht Amarens. 'Zo nano.'


Ik geloof niet in toeval. Ineens een Wes Bentley film - ja hoor. Dit lijkt me overigens een ongelofelijk bizarre, hoogstwaarschijnlijk niet al te beste film, maar o well, Amerika in 1950, soort van feminocentric, en Wes Bentley, je moet toch wat gedurende zo'n week.

Twee weken geleden had ik dit een uiterst ergerlijke tekst op een shirt gevonden. Toen begon de Verbazing grotere proporties aan te nemen. Maar eigenlijk is 'so much earth so little time' of 'so much knowledge so little time'. beter.

Het wordt allemaal steeds ingewikkelder

Gisteren probeerde D. me uit te leggen hoe een computer werkt. Leuk en aardig, al die transistoren, maar het probleem zit dieper, omdat ik nog steeds niet echt weet hoe stroom werkt en hoe de fuck je tot het concept computer komt. Erger nog vind ik dat ik al deze technologie al jaren gebruik zonder er iets van af te weten. "ASI uitleggen aan ons is als wifi uitleggen aan een holbewoner" - kan iemand mij nog een keer het Internet uitleggen? En dan nanotechnologie. Ik wil best zoals mijn broertje voorstelde alles aannemen bij de gratie van 'iemand heeft dat onderzocht dus is het zo' maar ik vind het HEEL raar dat iemand heeft ontdekt dat alles uit atomen bestaat (want hoe gaat zo'n ontdekking), en ik vind het eigenlijk nog veel vreemder dat alles uit atomen bestaat, en een atoom an sich is ook veel te vreemd om lang bij stil te durven staan.


Ik schaam me hier ook een beetje voor - en toch hoor ik het al dagen in mijn hoofd en wordt het het motto van deze winter.

IG/BS 9

Het allerergste is dat hij moedervlekken in zijn hals heeft, net achter zijn oor, onder zijn haargrens, in de vorm van een stukje steelpannetje. Als ik die zie, gaat er iets een beetje verkeerd in mijn hoofd. Hij had een trui aan met daaronder een overhemd en stroopte de mouwen een stukje op. Oef. Hoe hij zijn hoofd beweegt als hij nadenkt en voor zich uit kijkt. De manier waarop hij nadenkend luistert als hij in gesprek is. Zijn sceptische wenkbrauwen als hij zijdelings bij een gesprek betrokken is. Zijn ogen. Zijn schaterlach. Zijn schouders in die trui, in die jas. Zijn grijns als hij vraagt of ik weet wat datgene wat hij komisch vindt is. Zijn stem als hij uitlegt.

*Zucht*

IG/BS 8

"Ik heb een vak over vouwen."

En dat is dus echt een vak over het wiskundig berekenen van vouwmogelijkheden van verzonnen materialen. Van zijn plant word ik alleen maar heel zacht in mijn hoofd, alsof er watten in mijn hoofd zitten. Alles is nu gedempt tot niveau 'ik wil knuffelen'. Dat kan niet, dat zal vermoedelijk nooit kunnen - "zo oneerlijk!". Als hij me aanspoort om uit een bouquetreeks voor te lezen, bloos ik, maar met wat ik lees heeft dat niets te maken.

In het kader van voor andere mensen denken


CHRISTOPHER 
Cryptography is the science of codes.

YOUNG ALAN 
Like secret messages?

CHRISTOPHER 
Not secret. That’s the brilliant part. Messages that anyone can see, but no one knows what they mean, unless you have the key. 

YOUNG ALAN (confused) 
How is that different from talking?

CHRISTOPHER
Talking?

YOUNG ALAN
When people talk to each other they never say what they mean. They say something else. And you’re supposed to just know what they mean. Only, I never do. So how is that different?

(Ook allebei uit The Imitation Game)
JOAN CLARKE 
Did you ever notice that the bubbles in a pint of Guinness travel downwards, as opposed to upwards in any other beer? 
Ever wonder why? 
It’s because the pint glass creates drag on the bubbles along the side; but the center bubbles are free to sprint upwards. 
Then the rising current in the middle pushes down on the side bubbles and... 
And voila: Guinness. The official beer of mathematicians.

Gek dat de film uit 2014 The Imitation Game heet, terwijl er nergens echt gesproken wordt over de Turing Test (of heb ik iets gemist?). Ik laat de steampunk even varen en focus me op het schrijven van een ASI die slaagt voor de Turing Test, en dan eigenlijk weer de programmeur achter de ASI. En ik begrijp er natuurlijk eigenlijk allemaal geen fuck van, dus ik ben nu vooral zo'n schrijver die heel, heel erg annoying is voor alle wetenschappers die dit wel uit zichzelf begrijpen - maar ik wil dit graag onderzoeken, dus nou ja.
Voor iedereen die artificial intelligence ook interessant vind: http://www.physics.princeton.edu/ph115/LQ.pdf. Wetenschappers zouden dit waarschijnlijk als een 'positieve kijk' typeren - ik vind het nog steeds niet de bedoeling dat we een Multivac fabriceren die het universum gaat (her)organiseren. Het is wel fijn geschreven door de heer Isaac Asimov en maar negen pagina's, dus niets dat je tegenhoudt.

Amsterdamse avonturen

Gisteren ging ik met mijn tante naar de IJ-hallen. Nu ze zoveel is afgevallen, heeft ze een vrijwel lege kledingkast, dus zouden we gaan rommelen. Terwijl we richting de ingang liepen zei ik dat ik alleen een stoel nr. 14 wilde en geen kleding zou kopen, tenzij er een gele jurk zou zijn, of een rode jas met capuchon. Ik heb geen van tweeën gevonden. VERRASSING: ik kwam toch met kleding thuis. Zucht. Maar okee, het zijn wel vondsten, want bij twee meisjes waar ik eigenlijk alles wat ze hadden geweldig vond, kocht ik een prachtige groene flaphoed (Want ja. Eh. Een hoed die op mijn enorme hoofd past en dan ook nog groen is en maar vijf euro in plaats van het tienvoudige, kan niet de bedoeling zijn natuurlijk.). Mijn tante zag een rood capeje hangen dat ze per se voor me wilde kopen (geen idee wanneer ik dat ooit aan moet doen - maar goed) en door mijn steampunkobsessie kon ik het niet laten om van andermans rommel een outfit samen te stellen met een heftige koperen muntjes rok, een witte ruches blouse en een legergilet (ik heb het nog niet aangehad, waarschijnlijk ziet het er niet uit) - nu alleen de goggles nog. Okee maar bovenstaande koste gelukkig nog geen vijftien euro bij elkaar, en ik kocht wel iets waar ik echt heel erg content mee ben: een prachtig boek over de Doors. De verkoper keek wat zielig toen hij zei dat zijn vrouw en hij kinderen gekregen hadden en er nu ruimte moest komen (waarvoor, vraag ik me dan af, zoveel plek neemt een rij boeken over de Doors toch niet in?), maar hij werd iets minder verdrietig toen hij gadesloeg hoezeer ik fangirlde en enthousiast werd bij het lezen van de tekst die hij achterin dit boek gekrabbeld heeft: "gekocht op 8-12-'88, Jim's verjaardag". 

Nadat we in de IJ-kantine hadden gegeten, ging ik met de pont heen en weer naar en van Centraal om een OV-fiets te lenen zodat ik naar Samuël kon fietsen. Sam woont voor een maand in een uit de kluiten gewassen tuinhuis in Oostzaan. Oostzaan is zoals veel niet-randstad niet per se goed bereikbaar met het openbaar vervoer, zeker niet het afgelegen stuk waar Samuël woont, dus leek fietsen me praktischer, avontuurlijker en leuker, en dat was het ook. De weg was simpel en het tuinhuis was superleuk en romantisch, met een sprookjesachtig klamboebed en overal zelfgemaakt meubilair en een badkamertje achter een schijnbaar-toch-niet buitendeur, en het pad er naar toe gaat onder een haag door. We praatten over schrijven, mime, de Parade, AI en de rest van het leven, en ineens zei Sam: 'Ja okee, Raaf, ik ga nu iets zeggen, wat een tip is: probeer niet voor andere mensen te denken.' 

Oei.

Ik weet echt niet hoe ik daar mee moet stoppen, maar het wordt wel hoog tijd dat ik dat er meer op ga letten aangezien iedereen die me goed kent dat maar blijft benadrukken. Nu nog uitvinden hoe.


O Nederlanders die Engels spreken L

En de kwaliteit is heel laag en traag en ik raad alleen hardcore fangirls aan om dit te kijken als ze het nog niet gezien hebben, maar ik word op dit moment heel erg gelukkig van Jamie's onverstaanbare Yorkshire-accent en zijn besmuikte grijns: "smoking a pancake" en het beste deel is 2:33 - 2:40: "'n mi mum is a dinneh ladeh" *buik vol giechelvlinders*

Ik ga eindelijk een Arctic Monkeyshirt maken aankomend weekend (even een update over de sterrenhemel: die is er nog steeds niet. Ik stelde het verschonen van mijn bed steeds uit tot een dag dat ik tijd had om mijn bed uit elkaar te halen - en toen kwam die dag niet en dacht ik ja hallo ik wil schone lakens, maar nu wacht ik dus weer tot het niet-smetvrees meer is om mijn bed te verschonen en dan mijn bed uit elkaar halen), laatst vond ik een geschikt wit shirt en eindelijk een afbeelding waar jonge Jamie op staat (hij is nu net zo goofy en smooth als Alex met z'n achterover gegelde haar, wat tien jaar al met mensen kan doen maakt me angstig voor wanneer ik zelf 32 ben) met hoge resolutie. En omdat 505 mijn lievelingsnummer is, ga ik op de hals 'I probably still adore you with your hands around my neck, or I did last time I checked' schrijven. Of misschien ook niet, ik vind het ergens ook een beetje meh, maar om nou te provoceren met 'In my imagination your waiting lying on your side, with your hands between your thighs' gaat ook te ver en het klopt ook niet, ik wil niet fantaseren over een wachtend meisje maar dat wachtende meisje zijn. Ik wek al te vaak de indruk dat ik (ook) op vrouwen val, tot die gedachte moet ik de Nederlandse Jamies niet nog meer aanzetten natuurlijk. (Hoewel ik niet wil uitsluiten dat ik niet verkikkerd kan zijn op vrouwen, maar ik denk niet ooit echt verliefd te zullen worden zoals ik verliefd word op mannen). Misschien is 'I'm always just about to go and spoil a surprise' nog het meest van toepassing op mijn persoonlijkheid... auch.

IG/BS 7

"Ik weet wat je wil."
*Hartverzakking* "O?"
"Een semi-white Russian."
*Zucht* "Ah, eh, okee?"

Het was een beetje chocolade-achtig.

R.: En dan ga je naar de 'Twillerieën',
B: De wat?
R: Ik weet niet hoe je het uitspreekt.
J: Ja die tuin.
B: Een tuin?!
R: Ja, vet romantisch, je moet er gewoon een act van maken, voor jezelf.
J: Ja maar dan moeten we in een hotel, enzo...
R: Nou? Is er iets hopeloos romantischer en meer cliché dan allebei in een trein naar Parijs springen - hoewel, je moet natuurlijk eigenlijk met de bus, acht uur opgevouwen zitten enzo...
B: PHD-salaris hè.
J: Het wordt de Thalys.
R: (zucht, bèta's begrijpen toch ook maar weinig van de romantiek van het afzien (of jezelf nodeloos kwellen)) Okee, de Thalys, stap daar gewoon in, Parijs is prachtig in de ochtend, en dan haalt hij je af met croissantjes en wandelen jullie langs de Seine naar de Sacre Coeur. Of je gaat gewoon met een tros ballonnen de lucht in en daarna Miss Doir op je polsen spuiten.
B: Je hebt hier wel flink over nagedacht hè?
R: Ik 'schrijf' hè, dat is wat ik doe... al praat ik nu gewoon een commercial na.

Hij was ineens verdwenen.

Another (un)eventful day

Een paar dagen geleden begon het 'o nee, nee, nee. Veel te koud. Mijn bed is zacht en warm en ik beleef hier veel betere avonturen - joe doei.' seizoen weer. Vanochtend had ik echter college. Maandag is mijn zadel gejat. Vandaag stak ik eindelijk de straat over naar de fietsenmaker. De man zag mijn probleem, liep zonder iets te zeggen weg, kwam naar buiten met een nieuw zadel, schroefde het zadel vast, ik betaalde een tientje en klaar. Vijf minuten. Bizar.
Ik fietste naar Van Stockum om een boek voor Language Acquisition te kopen. Telkens als ik daar binnen ben realiseer ik me weer dat ik studeer en dat dat een voorrecht is, dat ik boeken vol nieuwe informatie mag kopen zoals studenten dat al eeuwen doen. De Engelssectie is achterin de keldergewelven, vlakbij de muziekafdeling. Daar zag ik de biografie van Jim Morrison staan, maar ik moet al teveel geld uitgeven deze maand aan nutteloze dingen zoals openbaar vervoer en eten. Ironisch genoeg had ik nog niet ontbeten en door de fietsenmaker tijd over, dus in plaats van wat nutteloze yoghurt in bed besloot ik om bij de Franse bakker op de Breestraat waar ik nog nooit geweest was iets te kopen dat ik nog nooit gegeten had: een kwarkbol. Dat klinkt treurig,om niet te zeggen ranzig, maar zo ziet het er niet uit. In tegendeel, het was het beste ontbijt dat ik vandaag had kunnen hebben. Zucht, colleges in - o, totaal verbouwde benedenzalen? Wauw. Wel, hopelijk maak ik me het geheimschrift dat Phonetics hanteert eigen het komende semester, onderwijl dien ik ook een fatsoenlijke academische presentatie te kunnen geven in het Engels door me te verdiepen in retoriek. Leuk. Und jetzt habe ich eine dirndl gekauft, als dat geen Oktoberfeest in september wordt, weet ik het ook niet meer.
Topcolumn: http://www.vice.com/nl/read/ik-word-snoeihard-van-feministische-porno?utm_source=vicefbned

"Je doet het verkeerd. Basisregel is een diep decolleté, dan win je sowieso."

Haha. Nee. Ik hoop zó dat ik eens in de gelegenheid ben om op vriendelijk doch dringende wijze duidelijk te maken dat dat eens maar nooit weer was. Oprecht jammer, zo langzamerhand acht ik mezelf redelijk bekwaam in one-of-the-guy(s) vrouwvriend zijn.

IG/BS 6

"Dag vader van L." "Aaah!"

Hij denkt aan 2030 omdat 'de wereld een fucking ongeorganiseerd zooitje is'. Hij kent de site, vond de auteur wel grappig, vraagt of ik diens artikel over Graham's getal heb gelezen. Het klinkt als Ockham's scheermes - nee, ik ken het niet. Hij heeft pen en papier nodig. Ik heb pen en papier.

In mijn tas zitten twee boekjes: 'alles' en 'Engels'. Net op tijd bedenk ik dat hij beslist niet door het boekje 'alles' mag bladeren en pak ik het boekje waarvan ik mezelf beloofd had dat het netjes en overzichtelijk zou blijven. Hij snapt dat uit zichzelf, bladert door mijn aantekeningen ("Is dat IPA?" "IPA?" "International Phonetic Alphabet.") naar de laatste bladzij, keert het boekje ondersteboven, en op een fruitmachine schrijft hij uit hoe we tellen, vermenigvuldigen, machtsverheffen, alles om het getal uit te leggen. 

Ik vind het onvoorstelbaar. Alles aan deze situatie vind ik onvoorstelbaar. Ik zeg: "Jij lijkt me iemand die lucide kan dromen." Hij antwoordt: "Ik kan het niet, maar ik wil het wel. Je kunt het trainen door niet te jeuken, maar ik geef altijd toe aan de jeuk." Sprechhund lummelt iets over enge dromen, hij zegt zich zijn dromen niet te kunnen herinneren. "Mwah," zeg ik, "ik droom voornamelijk positief of awkward." Hij lacht. Hij heeft geen idee.
"Voor haar zou ik naar de andere kant van de wereld fietsen."

"Let me show you how proud I am to be yours, leave this dress a mess on the floor..."

Verdrietig is dat, de moeite die we steken in mensen die daar vooral erg ongemakkelijk van worden.

But he is restless at night, 'cause he has horrible dreams

So we lay in the dark,
Cause we've got nothing to say.
Just the beating of hearts,
Like two drums in the grey.
I don't know what we're doing,
I don't know what we've done.
But the fire is coming,
So I think we should run.

Zo zal het zijn.

O ochtenddromen

While I put on my shoes,
He will button his coat,
And we will step outside,
Checking out the coast is clear
On both sides,
We don't wanna be seen.
Oh, this is suicide...
But you can't see the ropes.

Eerste college van het jaar

Eerst oefenen met MKPkoken voor mijn ouders maakte dat ik wat aan de late kant was. Snel plassen en mijn haar fixen (ik probeer mijn pony bij te laten groeien. Maar waarschijnlijk wil ik 'm volgende week als mijn haar geknipt wordt toch weer bij laten knippen.), o jee dat mooie meisje en ik staan elkaar voortdurend in de weg. Twee trappen op, fuck, waar is 204? O, een open deur en boeken die op de mijne lijken - nee, ik sta niet op de lijst. O, een unicum! Knappe man! Ik ben zo Nederlands dat ik mijn achternaam niet in het Engels kan spellen. Poems?! Die vrouw doet haar best niet om haar 'r' te verbergen, en dat is niet Queen Elizabeth op de kaft... Dit is Amerikaanse Literatuur.

O nee hè! Dit is dat vrouwmeisje dat me vorig jaar niet wilde zeggen dat Liechtenstein eigenlijk Liebregts heet! Waarom zet ze haar Britse accent zo overdreven aan? O well. Hé, het mooie meisje is uiteraard ook nog een slim meisje. Okee, maar haal ik met discussies tussen de betweters van de klas (en het zijn bijna allemaal HBO-docenten in wording, zucht.) mijn tentamen? Zonder een enkele aantekening? Als ik de enige ben die opmerkt dat Oroonoko sterft zoals Charles I sterft, en uitgerekend ik met mijn abominabele Engels een 'excellent' krijg van een vrouwmeisje dat me vorig jaar nog verweet dat het een schande is dat ik de namen van mijn professors niet weet, wat moet dit dan worden?! O well. Misschien leer ik zelf de basis van neutral RP door naar het vrouwmeisje te luisteren, en op zich is de universiteit ook wel echt bedoeld om zelf te studeren en onderzoek te doen. Meh.

IG/BS 5

P.: "Maar jij was naar huis?!"
R.: "Ik heb een hele goede reden om hier te willen zijn."

Het was het allemaal waard. Het wachten, gekke gesprekken voeren en geduld hebben. Het lot hielp een handje, gaf ons een sprechhund, twee zelfs, maar voor ik het in de gaten had was ik weer 'zo'n meisje' dat doet alsof ze een verhaal niet wil vertellen terwijl ze het wel wil vertellen. Ach. 

"Dat was een bijzonder goede kroket!"
"Fijn! Dan was het de liefdadigheid waard. Vanwaar de verbazing?"
"Hij was niet vercrackt?"
"Begin van het collegejaar hè."
"Ook, maar vooral de kwaliteit, die was er, en proefbaar!"

Het beste gevoel in de wereld is iemand die moeilijk aan het lachen te maken is, aan het lachen maken. Laatst lukte het me virtueel en nu zelfs in het echt. Glitterregens overal. 

I.:  "Ja, hoe is het daarmee? Jullie zaten hier in ieder geval allebei heel chill?"
R.: "Er is niks mee... mwah ugh, ik ben ook niet echt verliefd op hem, ik bewonder hem waarschijnlijk meer."
I.:  "Nou..."
R.: "Ja okee en ik kijk waarschijnlijk smachtend naar hem als hij praat of moet lachen. Maar dat gaat nergens over."

Ik werd wakker met hartkloppingen, maar door de plant en ridicule dromen die niet over hem gingen. 

Ach.
Als de wereld en vooral mijn brein 's avonds laat vooral schaduwplekken opwerpt waar ik van weg wil blijven maar toch naartoe getrokken wordt, helpt '505' luisteren en kijken om weer in mijn streepjespyjama tussen lakens en plantendekbedovertrek te belanden. Dille en Kamille-emmer thee en de wereld is weer overzichtelijk in plaats van bedreigend.


Soms, als ik bij mijn ouders televisie kijk, kan ik weer bijna bij de gekte van 2012, maar nooit helemaal. Alsof ik mijn hand op de klink heb maar half teleurgesteld, half opgelucht constateer dat de deur op slot zit.
Ironie: kristalsuiker in mijn sportschoenen.

Onbijttafeltaferelen

Zus: "Ik zocht dat dus gisteren op, maar ik begrijp gewoon niet hoe dat kan en hoe iemand dat uitvindt, stoomkracht, elektriciteit, stroom, kernernergie. Waarom bestaat dat?!"

Broer: "Maar daar gaat het dus fout in jouw alphahoofd. 'Waarom' doet er niet toe, het is er, en mensen die niet voortdurend verbaasd zijn over het waarom onderzoeken iets net zo lang tot het werkt."

Zo dan. Dat dus.
(Ik blijf te lang wakker, ik weet niet wat het is.)

God wat een dag

(Alles is Spinvisteksten vandaag, behalve de bundel van Ingmar Heytze - maar ook Utrecht is klein.)

Vandaag was het alsof ik in de diarree van RTL 4 vastzat. De trein waarin ik van Almere (dat alleen al) naar Leiden reisde, had een aanrijding met een persoon. Ik hoefde nergens op tijd te zijn en was slechts zenuwachtig door mijn warrige gedachten, maar veel andere inzittenden vertoonden het stereotype gedrag dat mensen in die situatie vertonen: sommigen schelden en tieren op het egoïsme van de springer, anderen relativeren dat, weer anderen nuanceren depressies tot eerstewereldziekten, er loopt politie door de trein, de conducteur weet niet hoe hij met een intercom om moet gaan en brult ieder bericht alsof de springer het ook nog moet kunnen horen. Een Patricia Paay look a like werpt zich op als ware ramptoerist, kinderen jengelen en janken - ik vluchtte naar de eersteklas, waar ik tegenover een iets wijzere dame belandde. Het enige echte verschil met de mensen in de andere coupés was echter dat in deze stiltecoupé iedereen zich nog steeds aan de tekst op de ramen hield, bleek toen de man naast me zijn mond opentrok. Ik haatte de mensheid, en om die haat haat ik mezelf, en van zoiets word ik stikchagrijnig, zeker omdat er in mijn borst een paniekaanval borrelt omdat we de trein niet uitkunnen, ik vanaf volgende week leiding moet kunnen geven en gerechten afleveren aan groepen mensen, het leven an sich vrij overweldigend en ingewikkeld is, en door en door en door tot bij Annerieke in haar opgeruimde kamer met muntthee en geruststellende verhalen. "Pappa, ik lijk steeds meer op jou."

Naar een juli, in een zomer, in een jaar...


"Kijk: iemand zwaait en roept, en blauw (groen) staat je zo goed, daar gaat de telefoon, het boek ligt in de tuin. Het is zo te zien nog vroeg, misschien een uur of twee... En daar, daar bij de auto staan Jozefien en Mike, een blauwe Citroën, je doet iets met je haar, we gaan zo te zien nog weg, misschien al zometeen."

Voor alles wat voorbijging en nooit is geworden.
's Nachts cappuccino drinken om de afwas te kunnen doen. Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit leuk vind.

"I hardly recognize this face I wear; when I stare into her eyes, I see no one there"



Lera Lynns spookachtige donkere-autowegennummers maakten dit seizoen (los van Leonard Cohens supersexy 'Nevermind' natuurlijk. Vanavond keken D. en ik de laatste aflevering en op de één of andere manier lukte het slecht om het allemaal serieus te nemen, maar de scènes in de woestijn zijn - hoe cliché ook - van een cinematografie en beeldtaal zo sec dat Vince Vaughn me er weer in trok. (Ik vond het jammer dat het niet zo mystiek was als seizoen één, hoewel zusjes met de namen Antigone en Athena wel een fantastische keuze is.)
Tijdens de les hadden we het over hoe science fiction een tamelijk ondergewaardeerd genre is, binnen het theater. Een vriend is ondersteboven binnenstebuiten in de weer met zelfdenkende computers en robots, en een andere had laatst een prachtig horloge waarvan ik zei: "Wow, da's best wel steampunk" (die hele kopertrend...) zonder echt te weten wat 'steampunk' überhaupt inhoudt. Van wat ik er nu van heb gezien kan ik alleen maar zeggen dat het gaaf is. Ik hoop dat ik een steampunkmonoloog kan gaan schrijven. Jules Verne en Discoveryland maar dan in het theater.

Lang leve Wikipedia:

Subgenres binnen Steampunk[bewerken]

Hoewel de term oorspronkelijk betrekking had op sciencefictionverhalen die zich afspeelden in het Victoriaanse tijdperk, is Steampunk ook een standaardterm voor andere fictieverhalen die zich afspelen in andere periode van de geschiedenis. Omdat de retro-futuristische stijlen verschillen wordt er onderscheid gemaakt tussen de verschillende tijdperken die de inspiratie vormen voor de achtergrond van het verhaal of de visuele stijl van de wereld.
  • Clockworkpunk: verwijst naar verhalen die zich meestal voor 1700 afspelen, waarin machines werken op uurwerken, wind- en waterkracht. Voorbeelden hiervan zijn Iron GripAssassin's Creed
  • Steampunk: Verhalen waarin stoom de primaire energiebron is, zoals Victoriaans Engeland. Voorbeelden zijn; Steamboy en Porko Rosso.
  • Atomicpunk: Verwijst naar de naoorlogse periode tot aan de val de Berlijnse muur waarin kernenenergie de primaire energie bron is. Voorbeelden hiervan zijn; Fallout.
Het onderscheid tussen de bovenstaande subgenres is echter niet leidend en het wordt betwist of dit onderscheid überhaupt wel moet worden gemaakt. In conversatie wordt dit onderscheid meestal gebruikt om het esthetische kader van een film of boek te beschrijven. Zoals de historische context, mode, architectuur of technologie. [3]



Op zich is dit toch ook wel echt fantastisch. Victoriaans, overdadig, een geloof in vooruitgang en oneindige mogelijkheden, mooi ondergoed, een buitengewone schrijfmachine, ik teken hier wel voor.
"Het is geen fucking speelgoed."
En toch begon het schooljaar op de HKU, met Jibbe Willems en Monologen en eerstejaars met fratsen en vooral een verbaasde hoofddocent. We gaan misschien naar Londen, als schrijvers, dat is dan wel weer leuk. Van de Staat kreeg ik een weekendje Newcastle op mijn deurmat, wellicht wordt dat eind najaar wat. O, najaar. Regenregenregen, kletsnatte schoenen onder een te dunne zomerrok (die wel gauw droog was, "elk nadeel heb z'n voordeel"), wel fijne pashmina (kledingruils zijn echt nuttig) maar dat hadden we niet afgesproken. Het zou twintig graden blijven, heel september, met een zachte afbouw gedurende oktober, zonovergoten herfstdagen met vallende blaadjes en kastanjes, eikeltjes en beukennoten overal. Nou ja.

Op 4 oktober is het Dierendag. Corduroy is kut, dus wordt er op die dag traditiegetrouw door een groot deel van het dispuut onbeperkt spareribs gegeten. Inmiddels lijkt het ook een traditie dat één van onze oudste dispuutsvrouwen een klaagzang afsteekt over het eten van vlees. In principe is mensen trachten wakker te schudden niet verkeerd, de manier waarop echter... Vanavond at ik zalm. Ik kan dat voor mezelf niet goed praten en ik weet niet wat ik aan moet met het innerlijk conflict van 'maar jemig ik wil dit gewoon echt HEEL graag eten, als ik nu in een rivier stond met een prikstok zou ik zeker steken' en 'maar als ik in die rivier zwom en iemand anders stond daar met een prikstok om mij te steken, zou ik het ook waarderen als diegene dacht: "Neen. Dit is inhumaan. Stel dat ik daar zwom -"' et cetera. Welnu, vanavond stak ik toe, en het was heerlijk, en morgen ga ik weer tegenover mezelf de barricaden op. Speciaal voor de dispuutsvrouw heb ik een activiteit in het leven geroepen op dezelfde datum, waarop we het heerlijkste vegetarische eten gaan maken en mens- en milieuverantwoorde alcohol nuttigen. Dan is er nog een hele wereld om je druk over te maken (ik ga geen post maken over vluchtelingen, ik word helemaal leip van alle Nederlanders die zich wel of niet schamen/misdragen), maar dat moet even op een laag pitje.

Wanneer gaan we schaken?

Vanmiddag schreef ik in mijn nietBloggerdagboek:

"Maar goed, wat ik dus vooral even wilde noteren was dat ik door dat incident besefte dat ik eigenlijk geen plek heb voor iemand nieuw die niet van meet af aan vertrouwd voelt en accepteert dat ik nooit tijd heb (misschien alleen om samen in bed te liggen). Momenteel heb ik het zo druk dat ik al mijn vrije tijd wil besteden aan muziek luisteren en aanrommelen in mijn eentje - misschien moet ik dat eens wat vaker onthouden als ik vrees dat ik nooit meer wederzijds verliefd word en dat Heel Erg is."

Maar ja. Toen kwam ik ineens een foto van een schaakbord tegen, en bedacht ik me dat ik toch nog wel heel graag die man wil ontmoeten die begrijpt dat ik graag net alsof doe en me daar om uitlacht, maar toch met me wil schaken bij lantaarnlicht en flinke bekers rum terwijl we muziek luisteren.
Alle meisjes hebben een ringetje in hun neusvleugel. Okee, niet alle, maar wel veel. Zoals dat gaat met iets dat iedereen heeft, wil ik het ook. Begin maart kocht ik op een druilerige dag 'neppiercings' (ja echt). Er was iets met een feestje en wenkbrauwringetjes, en uiteraard wilde ik uitproberen of het me zou staan, zo'n neusringetje. Ik vond dat het me niet stond. Gisteren kwam ik het ringetje weer tegen, en ik probeerde het weer. Het stond nu beter. Vandaag kwam ik een foto van een meisje tegen met net zo'n skischansneus als ik, mét piercing, en hoewel ze er niet zo'n bohemiene latino zigeunerin van werd, stond het toch leuk. Hmm.
Ik vind 'Pepijn' nog steeds een hele mooie naam. Een naam voor een slungelige jongen met krullen en licht melancholische gedachten, iets met duinen en een anorak en uitkijken over zee, of fietsen door de bossen, slenteren langs de grachten, schoppend tegen steentjes en platgetrapte blikjes, dat is 'Pepijn'. Zo'n jongen die voor een café blijft staan om eerst naar binnen te kijken, en dan zichzelf op te merken in de donkere ruit.
"I remember every single spot of light that ever gouged a shadow beside your bones."

— Zelda Fitzgerald, from The Love Letters of F. Scott and Zelda Fitzgerald

(via Tumblr)

Eindelijk ben ik aan de glow-in-the-dark-sterrenhemel begonnen. Met een sterrenkijkapp waarmee je door de tijd kunt reizen, kan ik 26 augustus 2015 16:28 namaken. Toevallig stond de poolster toen precies boven mijn hoofd, maar daardoor ligt Cassiopeia buiten mijn kamer. Je kunt niet alles hebben. Vanochtend heb ik de sterrenbeelden uitgetekend, vanavond ga ik mijn bed uit elkaar halen en de sterren opplakken.

There's a girl in the corner and she's crying for you, she's not coming back



Dat Schots. Wat doe ik hier nog?
Propedeuse-uitreiking van M. in het academiegebouw. Zonovergoten, fris, winderig Leiden in september. Hoge hakken en een trenchcoat - o ik voel me zo wat ik in 2011 wilde worden. Meisjes die met een 9,3 gemiddeld hun propedeuse afleggen - ik moet echt serieus aan het werk dit jaar.

Deze herfst ga ik echt leren skaten. Echt.

Detonate me
Shoot me like a cannon ball
Granulate me
Kill me like an animal
Decapitate me
Hit me like a baseball
Emancipate me
Free the animal
Free the animal

Sia - Free the Animal