Voor ik wakker werd, droomde ik een droom waarin heel wat mensen om onredelijke of onduidelijke maar terechte redenen boos op me waren, waardoor ik vrijwel de hele droom lang aan het huilen was. Nu ben ik nog steeds neerslachtig en verdrietig, en hoewel ik weet dat het maar een droom was, krijg ik dat gevoel niet weg - dit is zo raar!

I wait for nighttime to come and bring you to me


Dit is Jasmine Thompson, de zangeres achter Ain't Nobody, wat ik een kuttitel vind, en het liedje zelf is ook niet spectaculair te noemen, maar toch wilde ik vandaag heel graag een zwart bloemetjesjurkje met gympjes aan en een beetje aan mijn haar frunniken en rondjes draaien - op de fiets zong ik zachtjes "Now we're flying through the stars, I hope this night will last forever..." en "I want this dream to be real, I need this feeling." Het ging natuurlijk allemaal weer anders dan gepland, maar het was er niet minder fijn om.
Morgen, zo bedacht ik me vandaag, ga ik me als ik wakker word meteen netjes aankleden, en dan naar de bakker om een pain au chocolat te kopen. Als ik thuis ben ga ik koffie zetten en melk opkloppen, en dan ontbijten als een dolgelukkige Française. Het is een beetje een noodgreep, maar het werkt wel.
Vandaag bakte ik twee appeltaarten. Ondertussen werkte ik mijn eigen en de afwas van huisgenoten weg, terwijl ik luisterde naar alles wat mijn huisgenootje vertelde. Ik weet niet of ik dingen bewust geregistreerd heb, ik kan het nu niet reproduceren. We luisterden naar een playlist 'Hedonism' (want daar had ik zin in). Daar zat een hoop nightcore in, en deze remix:



I know what to do if only you would let me

Ach. Misschien hoeft het allemaal ook niet zoals ik wil, en kan het dan wel gewoon.
Ben ik de enige die licht spastisch reageert op kriebelen onder het midden van mijn voet, net onder het brede deel dat plat op de grond komt? Ik heb de stiekeme hoop dat dat iets echts is, iets als een chakrauitgang of erogene zone of zo. Tot zover mijn rare observaties.

Er kwam een konijn voorbij op Facebook en toen miste ik Knabbel, Babbel en Reus ineens. Je zult maar een konijn zijn en de hele tijd opgepakt en geaaid worden terwijl je gewoon je voer wil eten en rondhupsen. Toch weet ik vrij zeker dat ik een Franse hangoor als deze dat te zijner tijd weer ga aan doen, en dan krijgt hij alle bewegingsvrijheid en wortels zoveel hij op kan.
1. Mijn broertje heeft een paradijsvogelbloem op zijn bovenarm laten zetten vandaag. Het bloedde heel erg en ik heb vershoudfolie om zijn arm gewikkeld. Het is erg mooi geworden. Het deed blijkbaar fucking veel pijn. Ik ben hier mateloos door gefascineerd.
2. Ik heb een afte door een net mandarijntjes te eten en daardoor voelt het alsof ik continu een zuurtje met een scherp randje in mijn mond heb.
3. Hoera, aanstaande vrijdag begint het LIFF en dit jaar ga ik er voor het eerst heen!
4. Vrijdag is er een open activiteit van Corduroy en ik ga appeltaart bakken, omdat het me maandag zo goed beviel om mensen taart te voeren.
5. Er lag een nieuwe pinpas op de mat! Gekke realisaties: een nieuw, 'lelijker' pasnummer deed me denken aan een uitspraak van mijn tutor over cultural materialism: 'it's just stuff, it should not matter so much', en ergens is het wel zorgelijk dat het wel of niet hebben van een pinpas wel of geen gevoel van vrijheid betekent.
6. Ik heb voor het eerst sinds tijden mijn zaken weer een beetje op orde. Morgen wordt een enorm chaotische dag, maar dat gaat gewoon goed komen.
7. Vandaag heb ik vier 'zoenen' gegeten. Ik hoop dat iedereen snapt wat ik hiermee bedoel.
8. Voor het slapengaan en bij het wakker worden soes ik over hoe het zou zijn om hem te kussen, maar als ik 's middags door de stad fiets kan ik alleen maar denken aan alle verschillen tussen ons die dat totaal onmogelijk maken. Ik vraag me af of dat volwassen en onafhankelijk worden is.
9. Het is zo herfst! Op de Levendaal liggen bergen blaadjes, gisteren rende ik er door heen en dat was het leukste ooit.
10. Eergisteren heb ik eindelijk posters en knipsels opgeplakt en mijn kamer ziet er nu zoveel leuker uit. Als mijn telefoon me weer toestaat om foto's te maken (iets met een vol geheugen, heel annoying) zal ik er foto's van plaatsen. Ik ben vooral erg gelukkig met de restanten van mijn inspiratiemuur uit Utrecht: de Vlaamse kaarten, de fantoompijn, de man die zonder aarzelen geld spendeert aan sigaretten en gezond eten en drinken ('Ik zorg dat ik ruim voldoende vitamine C binnen krijg, anders kan ik niet meer zo lang roken.'), Hielke Deelstra, kampioen grasparkieten kweken, Iskander Breebaart, de meubelrestaurator (en hoofdpersoon in mijn Blauwbaardadaptatie), Coen Simons jeugdherinnering aan een stoepkrijtwedstrijd, en het mooiste meisje dat ik ooit gezien heb. Misschien hoef ik de foto nu niet meer te maken.
11. Ik wil niet met tien punten eindigen, dus bij deze: ik probeer te dragen wat ik al heb en wat ik heb overgehouden aan de talloze kledingruils - maar er wachten vijf prachtige MANGOjurkjes in mijn virtuele winkelmandje (ja echt, treurig, maar ze zijn groen met blaadjes, zwart, geel, rood en met bloemetjes en ik wil ze allemaal) op een moment dat waarschijnlijk nooit komt, want ik weiger een klein vermogen uit te geven aan iets sufs (ik geloof zelf ook niet dat ik dit echt vind, maar ik wil het graag vinden) als nieuwe jurken.
N'ahw, in zijn hoofd schrijf ik 'magische verhalen' en krijg ik van veel wodka en whisky een 'zwoel accent', ik weet dat het niets betekent, maar dat weerhield me er niet van om van de vergadering af te dwalen en te denken aan hoe hij kijkt als hij vergenoegd voor zich uit grijnst...


"Is it enough to love, is it enough to breathe?"

Jippie, ook al uit 2002. Maf.
Een vijfgangendiner voor 150 man, kan gewoon. Het was geweldig. Teveel uitstekend eten: eerst serveerden we carpaccio van rundvlees of rode bietjes, gevolgd door pasteitjes met pompoenragout. Daarna kreeg iedereen frambozenspoom, en het hoofdgerecht was rollade met aardappelpuree en sperzieboontjes met spek of geweldige risotto met een portobello met blauwaderkaas, en als dessert hadden we een heftige chocoladetaart met chocoladeganache en ijs. Het lukte allemaal zo goed dat er nog taart over was om aan Corduroy te brengen (en zo even wat van mijn eigen overdadige maaltijd te verbranden, heel fijn, want ik ben echt te moe om hard te lopen nu), wat resulteerde in drie pizzabezorgersituaties en een rare situatie in het washok van één van de flats waar veel Corduroyanen wonen (wat helaas niet door alle bewoners gewaardeerd werd - maar hé, zo is het leven soms). Andere mensen blij maken is het beste gevoel in de wereld, en zelf werd ik zo trots en gelukkig van de lieve complimentjes ("dit is wel echt heel erg chill" *hihi* en later ook nog lof over mijn bananenbrood: ik hoop dat liefde door de maag gaat, dan heb ik bijna drie dagen op rij punten gescoord), dat ik weer weet waarom ik op de middelbare school altijd muffins bakte. De oven in dit huis is zo slecht nog niet, dus misschien kan ik toch weer eens wat proberen te fabriceren... En morgen kan ik een dispuutsgenootje dat vlakbij woont weer een hart onder de riem steken bij het voorbereiden van een tentamen door haar wat bananenbrood (dat ik o zo bakprinsesverantwoord ingevroren heb voor momenten als morgenavond) te brengen, en als ik dat dan doe tijdens mijn hardlooprondje ben ik zo goed bezig dat het universum me vast fantastische avonturen laat beleven.

"Tot de volgende willekeurige bijeenkomst."



I go to bed with a prayer
That you'll make love to me
Strange as it seems

Zelfplagiaat

"Ik denk alleen, nu ik een verhaal over een ander overbrugmeisje lees, WAAROM doen we dit? Waarom is er een slag meisjes dat eens in de zoveel tijd de leegte die een meisje (van het prinsessen- of titelheldinnenslag) achtergelaten heeft, op komt vullen? En waar zijn alle overbrugjongens? Mannen? Kunnen die niet de overbrugmeisjes tot hun raison d'existence maken?"

Vandaag gingen we naar het bos, naar de Japanse tuin en naar de zee, we dronken warme chocolademelk met slagroom en ik had natte voeten in laarzen omdat ik eigenwijs toch in de zee bleef staan.

Nu ben ik echt heel, heel erg moe en daarom zeer dankbaar met instant noedels en duizend groente, en voor vandaag.
What I am to you is not real
what I am to you, you do not need
what I am to you is not what you mean to me
you give me miles and miles of mountains
and I'll ask for the sea.

What I give to you, is just what I'm going through
this is nothing new, no, just another phase of finding 
what I really need is what makes me bleed
and like a new disease, she's still too young to treat,
like a distant tree - volcanoes melt me down.

Damien Rice - Volcano

There's oceans between you and me



Gisteren keken we Super (uit 2010, van James Gunn) en vandaag vond ik bovenstaande clip met Maise Williams als superheldinnetje.
Blow out all the candles, blow out all the candles
I'm too old to be so shy

Daughter - Candles


Now we're flying through the stars,
I hope this night will last forever

(Soms raakt mijn enthousiasme echt aan dat van een vierjarige die hoort dat hij eerst naar de Efteling gaat, frietjes én poffertjes mag eten, en tot laat mag opblijven en dan in het grote bed eindeloos Pixarfilms mag kijken. Okee, feitelijk gezien zijn alleen de locatie en inhoud ook veranderd/mee gegroeid, maar dan nog: als ik rationeel probeer na te denken over de opspringende sparkles in mijn middenrif, komt daar niet zoveel van terecht.)
Hoera, ik heb eindelijk een prullenbak! (Tot nu liep ik steeds naar beneden of gebruikte ik een plastic tas, dat werkte ook, maar een prullenbak met deksel is zelfs nu het winter wordt toch wel erg fijn, ivm verderfelijke, bizar irritante fruitvliegjes) En een springvorm om appeltaart met de goudreinettes (die er, lang leve de herfst, ook weer zijn!) te kunnen bakken J. Ik ben een nog gelukkiger mens nu: het zijn de kleine dingen, zou P. zeggen.

Idealiter,

is het woensdagavond, tegen elven. Ik zit op bed, onder de lantaarntjes, en ben bijna klaar met mijn huiswerk voor Phonetics. Ik hoor eerst het slippen van je banden, en als je naar boven fluit om te laten weten dat je er bent, huppel ik al de trap af om met het touw de voordeur open te trekken. Je stommelt naar boven en slaat je armen stevig om mijn middel, en kust me terwijl je me een stukje optilt en ronddraait. Je bent koud van buiten. Je hangt je jas op, ik huppel voor je uit naar de keuken en schenk melk in een steelpannetje. Ik geef jou een reep melkchocolade, die je boven de pan in stukjes breekt, terwijl ik mijn armen om je middel sla en je kusjes in je nek geef. Ik vraag hoe je borrel was, je vertelt de grapjes na, ik roer met een garde tot de melk kookt. Met twee hete mokken gaan we naar boven. Daar leun je in de kussens achterover en ga ik in kleermakerszit tegenover je zitten. Terwijl we onze chocolademelk drinken, praten we over het leven en de dingen van deze week. We luisteren Frank Sinatra, en als de chocolademelk op is, pak ik mijn sterrenkundeboek en ga ik tussen je benen zitten. Je slaat je armen om me heen en verstopt je gezicht in mijn haar om kusjes op mijn oor te geven. Ik zoek in het boek naar iets wat ik niet begreep en we lezen het samen, waarna je me vertelt wat jij er van weet, tot je mijn gevraag moe bent en over de randjes van mijn overkniekousen strijkt, en de kusjes zich verplaatsen naar mijn sleutelbeen.


Dit is thuis. Mijn moeder houdt van Toots, mijn vader van Jamie Cullum. Mijn vader is vandaag jarig, ze zijn in Frankrijk.

Dit was een adaptatie van Janneke Jonkman - Soms mis je me nooit

Aan het einde van de nacht, als de meeste mensen al in bed liggen, staan ze op de brug en kijken ze uit over het water. Alle cafés zijn nu gesloten. “Jammer dat ik nu dronken ben en morgen dingen vergeten ben die ik nu nog weet,” zegt hij. Hij verschuift zijn hand iets, maar nog steeds raken hun handen elkaar niet. “Je bent toch niet dronken?” vraagt ze. “Ik zal het maar toegeven,” zegt hij. “Ik ben dronken en verliefd op jou.” Ze lacht en kijkt hem even aan. “Ik ben ook dronken op jou.” “Morgen hebben we een kater,” zegt hij.

Aan het einde van de nacht, als de meeste mensen al in bed liggen, fiets je over de brug en kijken we uit over het water. Alle cafés zijn nu gesloten. “Ga je nu de hele tijd stil zijn?” vraag jij. Ik zit achterop, jij kijkt over je schouder om door mijn haar te strijken. Na even nadenken knik ik. Je voelt het tegen je rug en grinnikt. “Okee,” zeg je. “We denken toch wel hetzelfde.” Ik knik weer en zeg ja. Je schokschoudert: “Jouw theorie.” Aan de voet van de brug is een stoplicht. “Ik weet trouwens niet of we hetzelfde denken.” peins ik hardop. Het licht springt op groen. “Morgen hebben we een kater.” antwoord jij.

(Dit was op 13 mei 2012, dit was zo romantisch. Ergens word ik wel een beetje treurig van het idee dat dit niet meer bestaat, dat ik al zo lang niet meer met mijn hoofd tegen een rug heb geleund, een rug waaraan een hoofd zat waarvan ik zeker wist wat er in om ging. En o, Soms mis je me nooit... dat was echt mijn handboek toen, vooral omdat ik in de zesde klas altijd haastig kaneel in mijn haar smeet in de hoop dat ik ook naar koekjes zou ruiken, wat een gedoe allemaal, en toen bleek er een boek te zijn met een meisje dat Kaneel heette. Het is goed dat het vandaag vandaag is en ik geen kaneel meer in mijn haar strooi, maar ik mis vroeger en het meisje dat ik was toen ik nog geen twintig was wel een beetje.)

Meisjes

Er zijn van die meisjes die ik graag bestudeer. Meisjes met leren gaatjesschoenen (die je "brogues" noemt) en knotjes verward haar op hun hoofd. Meisjes die melk drinken, zo uit een mini variant van een gewoon melkpak, en bagels eten op het station. Ze hebben gebreide te grote oude truien, zwarte maillots met soms hartjes of stipjes en parka's aan, en ze lezen de juiste boeken en ze kijken de juiste films. Ze luisteren de muziek zelfs voordat die juist is en soms hebben ze zo'n vierkante zwarte bril op hun kleine neus. In hun tas zit een leren etuitje met viltstiften om in hun Moleskine te kunnen tekenen of schrijven terwijl ze op weg zijn naar de kamers waar ze wonen en nadenken en zich omkleden voor de feestjes waar ze naar toe moeten om polaroid foto's te maken, spaghetti te eten en tequila te drinken. In de zomer gaan ze naar Lowlands of Sziget, in de winter naar de schouwburg, het museum of arthousefilms. Ze hebben gespoten fietsen met bloemen om het stuur en ze ruiken zelf naar koekjes of sigarettenrook of een zwaar parfum waarvan iedereen zegt dat alleen zij het kunnen dragen, en ze hebben oma's die hen leren breien en sieraden lenen en van wie ze de kledingkasten vol jaren zeventig jurken plunderen. Ze hebben moeders die pianolerares zijn, vaders die vaak weg, helemaal niet in beeld of iets anders verhevens zijn en hun broertjes dragen Vans of Converse, hun oudere broers spelen gitaar in hun eigen band en hun oudere zussen zijn net als zij. Zij spelen ook gitaar, of piano, of harp, of cello, of viool, en als ze dat allemaal niet doen dan kunnen ze zingen of dansen, en ook tekenen en schilderen, en ze studeren kunstgeschiedenis of geneeskunde of ze doen een opleiding aan de WDKA, HKU, ATKA, Codarts, de Rietveld of één van die andere plekken waar die meisjes met hordes tegelijk naar buitenstromen. Naar hen ben ik altijd op zoek.

(Ik schreef dit op 10 december 2011, ik weet nog dat B. het de moeite waard vond om op Facebook te vermelden dat hij óók naar dit soort meisjes zocht, grappig. Vandaag vertelde Pepijn dat hij het leuk zou vinden als ik op de verjaardag van de Leidse Schouwburg een tekst zou voordragen waarin ik lieve dingen zeg over het studentenleven, en ik moest ineens aan dit verhaal denken. Ik zocht in het archief op 'etuitje' en zie daar: mijn vier jaar jongere ik, op zoek naar meisjes zoals V. is. Tijdens mijn tentamen keek ik naar V. en snapte ik ineens dat ik me helemaal niet verward hoefde te voelen over mijn fascinatie met betrekking tot haar. Het is wat dit was: ik zou V. willen zijn. Ik was vergeten hoe dat voelde, omdat ik tegenwoordig wel content ben met wie ik ben. Gelukkig ben ik in die vier jaar wel wijzer geworden, en wil ik nu vooral net zo gestructureerd en leergierig zijn. Okee, ik wil ook nog steeds net zo nonchalant en fijnzinnig zijn en een en al rust en gereserveerdheid (haha, nee, ik weet ook dat dat niet gaat gebeuren) uitstralen - maar. Gestructureerd en leergierig. Dát is leuk aan studeren, die Moleskines moeten wel volgeschreven worden.)
Tot zover gestructureerd leven: om twee uur 's nachts kledingruilaanwinsten bordeauxrood verven is echt een uitstekend idee!

(Ik heb de stiekeme hoop dat er vrijdag gedanst kan worden in verstikkend donker, hoe dan ook wordt het een feestje in mijn bezweette rode hoofd)

Faalkunsten

Intrusieve gedachte als ik weet dat ik de komende 24 uur de enige in de buurt van dit huis zal zijn: ik moet mezelf niet per ongeluk buitensluiten.

Tot ik vorige week verkouden werd, was ik redelijk in vorm aan het raken. Toen werd ik verkouden en belandde ik in het huis van mijn ouders om mijn tentamen voor te bereiden, en heb ik een week niet gerend (en wel koekjes gegeten, feestje.): hoog tijd om weer te bewegen. Maar tentamen tot 22:00, en in Schiedam ren ik liever niet in het donker door Delfland. Oplossing: hardlopend naar het station, trein naar Leiden, tentamen maken, trein terug, terug hardlopen. Zo gezegd zo gedaan.

Intrusieve gedachte op het station: ik moet niet zo opzichtig mijn pinpas in het vakje van mijn legging terugstoppen.

(Ik wil niet te vroeg juichen, maar ik denk dat ik mijn Lit 3B tentamen echt genaild heb.)

Rennend, zeer content met mezelf en de wereld, zing ik met een artiest mee: "I feel like I'm on top of the world!" Ik strijk langs mijn been en voel dat mijn zak opengeritst is, met daarin alleen nog drie pennen. OV en pinpas foetsie.

Uiteindelijk heb ik mijn OV teruggevonden (wat een geluk!), maar helaas mijn pinpas via grote omwegen moeten blokkeren. Gekke Rabobank. Hoe dan ook: lekker dom, lekker niet on top of the world - maar gelukkig zitten mijn tentamens er weer op!

Overal afwas - oeps, soep door de gootsteen spoelen is toch niet zo handig... o jee, kopje kapot - hé, is het nu al kwart voor twee? Morgen begint mijn stage...

Spijtig dat ik hier pas de avond voor mijn tentamen achter kom, maar Gullivers Travels is misschien het beste boek dat ik ooit zal lezen (eerst een tentamen maken en dan het boek lezen, beste volgorde denkbaar). Swift is een misantroop avant la lettre en zeikt de abstracte wetenschap af in boek 3. Ik moest hardop lachen bij het lezen van onderstaande:

"Gulliver spends many days at the Royal Academy in Lagado, where there are at least 500 Projectors (impractical students of science) are hanging out and thinking. Their projects include:
  • To take sunbeams out of cucumbers;
  • To turn human poo back into food (ugh);
  • To melt ice into gunpowder;
  • To build houses from the roof down;
  • To paint without sight, but according to the texture and smell of the colors;
  • To use pigs to plough fields;
  • To use spider webs to replace silk threads;
  • To change the course of the moon and sun so that we can combine weathervanes and sundials."
http://www.shmoop.com/gullivers-travels/part-3-chapter-5-summary.html


If I cannot have you, then I'd rather be alone

Yay, eindelijk weer een remix van Village! :D
In de achttiende eeuw verscheen er in Engeland veel satire. Swift reflecteert op de moderne tijd door de structuur van een epos toe te passen in Gullivers Travels, waardoor het iets grotesques krijgt. 'It shows, however, not only how far the modern world has fallen, but also how fascinating and magical it is when seen with "quick, poetic eyes."' Dit wordt een nacht doorleren voor Lit. 3B. Ik heb grootse plannen om vanaf nu gestructureerder te studeren. Ik hoop van harte dat het lukt en ik mijn volgende tentamenweek stressloos en tot in de puntjes voorbereid inga...
If any word that you said could have made me forget
Would I get up off the floor
'Cause this is all in my head

Broods - Bridges

(Broods zijn een broer en zus van onze leeftijd uit Nieuw-Zeeland)
Zijn het tegenslag en teleurstelling die de mens zelfspot en zelfbewustzijn aanleren? Zijn de laatsten enkel verdedigingsmechanismen tegen toekomstige eersten? En als dat dan het geval is, wat zegt het dan over mij dat ik mensen op grond van die criteria indeel?


Hartverzakking. Jammer genoeg is dit totaal onrealistisch, als ik ondergenoemd advies ter harte neem.

Het advies van buurman en buurman

R: Maar willen we niet allemaal vooral wat we niet kunnen krijgen? Misschien moet ik voor mezelf spreken -
D: Op romantisch vlak? Nee. Ik ga voor wat binnen handbereik is, of waarvan ik denk dat het dat is.
R: Maar wordt dat niet spannender als dat niet het geval blijkt te zijn?
D: Hoezo? Ik ben er van overtuigd dat als de wederpartij echt teveel verschilt in interesse en moeite, het alleen maar nutteloos is.

M: Kijk, dit bedoel ik dus.
R: Hm?
M: Als het om een ander gaat, een grote mond en rechtdoorzee -
R: Wie zegt dat ik dat niet ook ben als het om mezelf gaat?
M: Waarom zeg je dan ook niet tegen B. dat je goldstrike van zijn lichaam wil likken?
R: Ik kan me herinneren dat ik zeer - Wat?! Pardonnez-moi -
M: Dat je zeer wat?
R: Wellicht omdat dat niet het geval is?
M: Nee, wil je dat niet? Weet je dat zeker?
R: Zeer onsubtiel was.
M: Wanneer was je onsubtiel?
R: Eh, ik heb hier nog nooit over nagedacht. Goldstrike is vrij plakkerig. Iets met een slipje.
M: Ah ja. jij wint.
R: Ik wil gewoon met B. hand in hand door het bos lopen en een hartverzakking krijgen van een serieuze zoen, daarna wil ik hem wel ondeugende berichtjes sturen.
M: Vooruit, alles op z'n tijd.

Come all you fair and tender maids
That flourish in your prime.
Beware, beware, keep your garden fair,
Let no man steal your thyme.

http://www.folksongsyouneversang.com/lyrics/let-no-man-steal-your-thyme/
(en ik voel me zo sophisticated, met mijn liters thee en klassieke muziek over de retorica en achttiende-eeuwse literatuur gebogen, leren is leuk, voor mijn broertje zorgen schenkt immense voldoening en het huis van mijn ouders is zo fijn rustig en 'leeg' - waar komt die melancholie dan toch vandaan?)

'Other Side' by Eugenia Loli, via boredpanda
*Paniekpiek* Fuck. Trein gemist. Kutkutkutkutkut ik weet niet of er nog genoeg geld op mijn ov-chipkaart staat om met de nachtbus te reizen en uuugh ik wil niet weer mijn saldo opladen kutver waarom heb ik niet op de tijd gelet aargh ik had ook allang naar huis gemoeten en niet hier moeten staan roken (OH JAWEL en 'met megabal' 'wauw, die is echt mega!' 'dat hoor ik vaker, hehe.' HNNNG!) hoe moet dat nou in vredesnaam met studeren zucht kan ik nu nog die trein halen, nee, okee, dan moet ik nu naar huis. *rent naar beneden* 'Heb jij iets dat vuur maakt thuis liggen?' 'Eh... ja?' 'Mag ik dat meenemen?' 'Eh, ja.' 'Okee, doei iedereen!'

HALLO. WAT DE FUCK UNIVERSUM.

Dus. En dan. *Ongemakkelijke Rafaëlle-die-niet-weet-wat-ze-moet-uitkramen-modus aan* 'Dus hoe is het, buiten alles?' 'Dan denk ik redelijk neutraal?' 'Okee en met vast alles?' 'Varieert.'

Huis in. O god hij is hier. Fuck het is een teringbende op mijn zojuist nog nette kamer fuck waarom heb ik niet meer mijn zooi opgeruimd voor ik wegging. Okee.

'Wauw. Veel te zien.'

OKEE. EN NU GA IK WEER BIJNA MIJN TREIN MISSEN MAAR ER STAAT GELD OP MIJN OV-CHIPKAART EN IK BEN ZELDEN ZO STUITERIG GEWEEST. Okee.


What is this I'm feeling

(Het is koud, en hoewel dit in het voorjaar uitkwam is het Daughterwintertijd en daar hoort deze ook bij)
Overkomt het jullie ook: zo opgaan in iets of iemand anders, dat je doodongelukkig bent als je niet aan de eisen (je eigen, die je toeschrijft aan een ander) voldoet? Wel, dat heb ik steeds, maar gisteren praatte ik met mijn moeder, en aangezien ik de komende dagen niemand hoef te zien omdat ik in het lege huis van mijn ouders voor mijn tentamens ga leren, ben ik ineens vrij van die eisen. En dus trek ik gewoon een capuchontrui aan, kan het me niet schelen dat ik er niet uitzie zoals de meisjes die ik passeer, en bedenk ik me maar dat ik beter interessante dingen kan leren dan fantaseren. Vanmiddag dacht ik ineens: 'wat fijn om alleen voor mezelf te leven.'
Please be a friend

Zwakte

Dit moet er even uit:

Vaak ga ik wat eerder van huis weg zodat ik lopend naar college kan. Ik vind het prettig om door Leiden te lopen en naar de mensen en de stad te kijken. Buiten het Lipsius staan altijd allerlei mensen te roken. En soms kan ik dan even niks anders denken dan 'ik heb echt heel, heel veel zin in een sigaret.' Ik koop geen pakjes meer (voorlopig), want ik weet dat als ik er één heb opgestoken, ik me weer realiseer dat het niet zozeer de sigaret is die ik wil, maar het gevoel dat ik soms heb terwijl ik half dronken die sigaret opsteek. En toch, als ik een pot thee wegwerk of van een mok koffie nip terwijl ik 'hard aan het studeren ben'...


Met dank aan Malaika: de meest romantische kauwgomcommercial ooit.
Okee. Kan iemand uitleggen waarom het ineens zo absurd koud is geworden? Ik heb een trui over een shirt aan, en daaroverheen een winterjas met een sjaal, dikke wollen sokken in laarzen, en toch heb ik het nog steeds koud en werd mijn vanochtend nog zo lichte verkoudheid in de loop van de dag steeds erger. Dat is niet zo mooi nee, dat maakt hardlopen moeilijk. Dan maar kersenvlaai en huisgenoten, en een heleboel rooibosthee. Mooi nee, rooibosthee, hardlopen versus kersenvlaai en huisgenoten... zelf vind ik dit een uiterst kunstig chiasme!


"Al heel oud, maar wel een heel mooi liedje."

"Maar ik wil niet dat je me vermoord."


Julien Ulvoas maakte bovenstaande van de brief waarin Bukowski schrijft: "My dear, find what you love and let it kill you. Let it drain you of your all. Let it cling onto your back and weigh you down into eventual nothingness. Let it kill you and let it devour your remains. For all things will kill you, both slowly and fastly, but it’s much better to be killed by a lover. Falsely yours, Charles Bukowski"

Mooiste nummer over Alzheimer ooit

And they're making children
And they're making love
With their old excuses
We are built for reproduction
But I find it soothing 
When I am confined,
I'm just fearing one day soon
I'll lose my mind

Then I'll lose my children
Then I'll lose my love
Then I'll sit in silence
Let the pictures soak
Out of televisions
Float across the room
Whisper into one ear
And out the other one

Then I'll take my clothes off
And I'll walk around
Because it's so nice outside
And I like the way the sun feels
And when it's dark
I'll call out in the night for my mother
But she isn't coming back for me
Cause she's already gone

But you will not tell me that
Cause you know it hurts me everytime you say it
And you know you're doing the right thing
You must know you're doing the right thing

I have lost my children
I have lost my love
I just sit in silence
Let the pictures soak
Out of televisions

And they're making children
Everyone's in love
I just sit in silence
Let the pictures soak

Daughter - Doing The Right Thing
De Britse bakkerij Wicksteads maakt eetbare maple leaves:

Misschien was ik toch langer

Ik weet waarom de mens
het antwoord op de waaromvraag niet krijgt,

of het nu God is of de singulariteit:
dat is het eind.

Strijkend over de sterren achter zijn kaak adem ik niet in,
maar met mijn mond alsof ik uitblaas op zijn oor

druk ik mijn wijsvingers
stevig door zijn slapen

daarbinnen kan ik de stand-by van de mens aanwijzen:
de tempora. Tijd om wegvliegende vogels na te kijken.

Prosper schudt nee op twee scharnieren,
de band van halswervel Atlas gewricht om
de tand van halswervel Draaier.

Ik draai de band om tot ze breekt.
De tand dringt Prospers ruggenmerg binnen.

Ik duw de raamuitzetter uit,
zet de tand vast op de laatste holte.


Ik kan naar buiten.
Een dag lang 'werken' heeft me in ieder geval iets opgeleverd:

Ik wist dat ik de naam 'Alex Garland' ergens van kende. Vandaag deed ik pas echt goed onderzoek naar de man die Ava gecreëerd heeft, en toen snapte ik waarom ik zo sterk aan Never Let Me Go moet denken. Alex Garland heeft ook het scenario van die film op zijn geweten.

(HOERA. Dat zijn van die goede intertekstualiteitmomenten waardoor je jezelf ineens heel intelligent acht.)

Ik las het scenario van Ex Machina, en vond het volgende woord: 'ellipse orb'. Ik wil nu heel graag weten wat dat precies is, maar het is niet echt te vinden op internet en ik durf het niet te vragen. Maar het is dus de screenplayomschrijving van Ava's brein.

Morgen moet de tekst min of meer af zijn. Ik vind het best gek om te bedenken dat ik hier nu bijna anderhalve maand mee bezig ben en het mijn hele leven beheerst, en dat dat straks ineens niet meer aan de regelmaat van een deadline verbonden is. Ik wil het wel afmaken, maar ik denk dat dit zo'n Monetsituatie wordt.
'Wat ben ik dan?'

'Een eindeloze berekening.
De eerste echt ‘eindeloze’ berekening, Amarens,
jij bent eeuwiger dan zielpredikers ooit zullen zijn.
Zolang er ruimte en tijd en energie is, zul jij er zijn.'

'En daarna?'

'Daarna is er niks.
Er is een wet in de natuurkunde die stelt dat het universum uiteindelijk eindigt in een groot, grijs, onbetekenend langzaam niks.
Ik word daar goed depressief van soms, ook al zal ik dat niet meemaken.'

'Maar ik wel?'

(Ik kan echt helemaal niks met dit alles. Ik word er onnoemelijk verdrietig van om na te denken over hoe ook emoties te digitaliseren zijn, ik wil zo graag meer zijn dan een stel atomen.)
"We didn't have to look into your souls. We had to see if you had souls at all."

Soms denk ik terloops aan Never Let Me Go. Straks is dat wat minder terloops omdat ik de filmposter boven mijn bed ga hangen. Ooit had die film heel veel betekenis voor me omdat ik Carey Mulligan fantastisch vond. Als ik de film nu kijk, word ik er een beetje ongemakkelijk van, maar het maakt het vraagstuk 'klonen' niet minder relevant.

Ook ik ben op zoek naar de ziel en hoewel ik mezelf niet intelligent genoeg acht om geen schaapjesgedrag te vertonen, probeer ik toch helderder na te denken door met anderen te praten. Dat leidt af en toe tot uitermate tenenkrommende discussies.

Er blijken heel veel mensen te zijn die denken dat religie of specifieker het christendom an sich er automatisch vanuit gaat dat de wereld in zeven dagen geschapen is door een grote meneer boven de wolken. Ik vind dat een zeer kortzichtige mening. Zolang de wetenschap mij niet kan vertellen waarom ik hier ben, sluit ik niet uit dat er meer is dan wij met onze beperkte vermogens kunnen begrijpen. Een vriend van me antwoordde daarop:

'Hoe bedoel je, waarom jij hier bent? Is dat niet meer een filosofische kwestie?'

Dan wil ik eigenlijk heel hard gillen: 'Nee, dat is geen filosofische kwestie, en eenieder die denkt dat religie, wetenschap en filosofie gescheiden vakgebieden zijn waarvan je zou kunnen zeggen dat het een beter is dan het ander, is een imbeciel!'

Ik geloof niet in een man met een baard boven de wolken die de wereld in zeven dagen geschapen heeft. Ik geloof in evolutie en zie alle religieuze geschriften als een manier van de mens om zichzelf te handhaven hier op deze aardkloot. Maar dat betekent niet dat voor mij alles is wat het is en ik vrede heb met het idee dat alles uit een en dezelfde oersoep bestaat die ontplofte toen het zover was en dat het dan allemaal maar gewoon bestaat om geen reden. Ik weet dat het menselijk is om te zoeken naar oorzaak en gevolg en de reden daarachter en dat die reden er misschien inderdaad niet is. Maar het is allemaal te bijzonder en te bizar om maar gewoon 'gewoon' te zijn, en in dat opzicht vind ik een oerknal als eind/beginpunt gewoon nogal suf. 

(Ik ben een beetje wanhopig omdat ik net heb gelezen dat robots mogelijk toch ook op geprogrammeerde emoties kunnen draaien. Ik wil dat de ziel bestaat en ik word doodongelukkig van alles wat me vertelt dat ik toevallig ben wat ik ben.)

Amarens vraagt: ‘Nog één keer.’
Leander zucht, kijkt niet weg van de sterren.
‘Ik ben een reus, ik sla een satelliet weg bij mijn hoofd
alsof het een vlieg is, en alles in de buurt van mijn voeten
kan ik alleen door mijn microscooplens zien
als een mier zo klein, vanaf de maan.’        

‘En waarom worden sommige quarks mieren en anderen reuzen?’
‘Toeval.’
‘Daar is geen betere reden voor?’
‘Zou er een betere reden moeten zijn?’

Amarens denkt aan een man met baard op een wolk,
maar de man met baard in het bed verklaart:

Met nanotechnologie kan ik alles namaken,
waarom ik dat kan, doet er niet toe,
Het gaat er om dat we weten hoe we
meer diamanten kunnen scheppen
dan er puntenslijpers zijn, dat we
vlees kunnen braden
dat nooit heeft geleden, dat we
hongerigen kunnen voeden, zieken genezen,
de vrede kunnen stichten, de aarde leefbaar houden
en de rest van de Melkweg leefbaar maken,

we kunnen zelfs al eeuwig leven.’


I want you
It's the stupid details that my heart is breaking for
It's the way your shoulders shake and what they're shaking for
'Hoera, ik mag nieuwe boeken kopen!' Want sommige achttiende-eeuwse Britse literatuur wordt niet genoeg gelezen om het in een bibliotheek aan te bieden, en ik moet toch echt een tentamen voorbereiden, plus, door alle colleges wordt zo'n boek interessant op het begerenswaardige af. Op naar de Mayflower: wat een chaos. Henry Fielding is ook hier in geen kast of stapel te bekennen. Thomas Richardsons Pamela en Jonathan Swifts Gullivers Travels wel - en hoewel die al behandeld zijn, is het toch wel echt noodzakelijk dat ik daar deze fijne uitgaven van aanschaf. En nu ik er toch ben: ik wil Fight Club. Wat een teleurstelling, ik neem mezelf voor om voortaan in alle tweedehands boekenzaken naar Fight Club op zoek te gaan - hé. Dairy staat er wel. Ik kan best nu beginnen aan het lezen van het hele oeuvre van Palahniuk. 

...

Oké. Ik had financieel gezien beter niet vijf boeken kunnen kopen. Maar hé, nu kan ik me laven aan kennis en mooie woorden boven liters thee en koffie (stiekem mis ik alleen zo nu en dan een sigaret - maar dan denk ik aan hardlopen en INEENS smacht ik dan alleen nog maar naar übergezonde muësli en alles met peulvruchten, ahem) en sociale druk is iets waar je je ook gewoon niets van aan kunt trekken. (Maar even serieus, ik ging naar een boekwinkel om een boek dat niet in de bibliotheek te krijgen is aan te schaffen. Ik kwam thuis met vijf boeken waardoor ik nu tot mijn zorgtoeslag angstvallig moet opletten dat ik niet teveel uitgeef, en nog steeds heb ik dat onverkrijgbare boek niet in handen. Tot zover mijn streven om een ordelijk, beheerst en functionerend meisje te zijn.)
Amarens en Leander liggen ruggelings, los van elkaar,
gloeiend als het plafond glow-in-the-dark sterren
boven hun gestaar en getast in het duister.

‘Maar waarom niet?’ vraagt Amarens.
‘Dat kan ik niet uitleggen.’ zegt Leander.

Het is half elf en ik hou het niet meer uit. Gisterenavond heb ik echt mijn best gedaan, vandaag lukt het toch niet. De man voor me kijkt om omdat hij me tegen mezelf hoort zingen. Anderhalf uur is binnen no time voorbij omdat ik met mijn hoofd ergens anders ben, en hoewel ik niets gedronken of gerookt heb (maar ook niet genoeg gegeten, misschien was het dat gewoon), fiets ik licht in mijn hoofd zo hard ik kan over de grachten.


Okee.

'Heb je al mijn berichten gekregen?'

Hij heeft me gebelt, geappt, geFacebookt, gemaild, ja zelfs gesmst en toen ik er eindelijk was wilde ik dat het eeuwig zou duren. VERDORIE, LEVEN! Ik zat aan het voeteneinde van zijn bankje, en eindelijk voerden we weer een gesprek zoals eerst, maar voor de verandering wist ik wel waar ik moest kijken: naar hem. Mozes. Er zijn zoveel verhalen die hij niet kent, en hij weet zoveel van alles wat ik niet weet: ik denk dat we eindeloos zouden kunnen doorpraten en dan zou ik het gelukkigste meisje ter wereld zijn.

Ik vertelde over mijn monoloog, en dat ik gebruikmaak van de gesprekken die ik de afgelopen tijd heb gevoerd.
'Dan denk ik wel dat ik er in zit.'
HA HA.

Soms vraag ik me af of hij me niet allang doorheeft. Hij is zo slim - hij kan niet niet snappen wat er gebeurt, toch?!

Ik heb maar niet verteld dat Amarens vastloopt op haar geheugen vol door Leander geïnfecteerde bestanden. Ik vertelde wel dat ze hem vermoord, en over het konijntje en de Deense dj.

'Dat heb ik ook ergens gelezen.'

Soms vraag ik me ook af of hij me niet allang gevonden heeft. Hij is zo slim - maar dat zou je wel gezegd hebben, toch?!

'Ik dacht even dat je je benen over je stuur sloeg.'
'Het zou mooi zijn als ik dat zou kunnen, maar ik probeerde mijn voeten op mijn spatbord te leggen. Dat lijkt me echter niet zo'n goed idee - '
'Het ziet er uit alsof hij dat niet fijn vindt nee.'
'Nee ja, ik heb inmiddels genoeg whisky gedronken, dan is dat fijn, maar slecht idee.'
'Ga je nu nog schrijven, of ga je slapen?'

Ik wil een optie C.

O, de Ironie des Levens

Op de terugweg naar huis, hardlopend over de Maresingel, protesteert mijn hart. Ik wandel een stukje. Al snel gaat het beter, dus begin ik weer te rennen, langs het huis van een dispuutsgenoot. En hoewel ik de hele tocht lang het gevoel heb gehad dat ik iemand zou tegenkomen, had ik uitgerekend hém niet voor die deur verwacht. Hoewel ik er idioot bijloop, hoop ik toch stiekem dat hij opkijkt, op zoek naar de veroorzaker van dat olifantengedreun, maar hij merkt me niet op. Eenmaal thuis zie ik dat ik, als ik niet naar mijn hart geluisterd had of juist wel en dan wat langer had gewandeld, hem was tegengekomen.

Van AD.nl, gepubliceerd op 26 mei 2015:

Een Deense radiopresentator heeft vandaag live op de radio een babykonijn doodgeslagen met een fietspomp tijdens een debat over dierenwelzijn. Volgens het radiostation Radio24syv wilde hij daarmee de hypocrisie rond dierenwelzijn aan de kaak stellen. De presentator kwam in een storm van kritiek terecht.

Het incident vond plaats tijdens een debat over dierenwelzijn tussen presentator Asger Juhl en de Deense tv-ster en dierenrechtenactiviste Linse Kessler. Daarbij sloeg Juhl het negen weken oude konijntje Alan dood met een fietspomp. Kessler probeerde het diertje nog te redden, maar slaagde er niet in om Juhl tegen te houden.

"We hebben dat niet voor ons plezier gedaan", zegt het Deense radiostation Radio24syv. "Iedere dag sterven duizenden dieren zodat mensen ze kunnen opeten. We kopen en eten dieren die een afgrijselijk leven gehad hebben en die worden gedood in dezelfde omstandigheden als het konijn in de studio."

Pijnloos
Om het konijn zo snel en pijnloos mogelijk aan zijn einde te brengen, ging Juhl naar eigen zeggen te rade bij een dierenverzorger. "Ik heb twee harde slagen toegebracht op de nek om de nekwervels te breken", zegt Juhl aan de zender TV2. "Ik heb daarover instructies gekregen van een dierenverzorger van de dierentuin van Aalborg die wekelijks meerdere babykonijntjes doodt om de slangen te voederen."

Naar eigen zeggen heeft Juhl na het voorval het karkas van Alan mee naar huis genomen, waar hij het met zijn kinderen van zes en acht jaar gevild en uitgesneden heeft. Hij is van plan om er een ragout van te maken.

http://www.ad.nl/ad/nl/5596/Planet/article/detail/4040468/2015/05/26/Deense-dj-slaat-babykonijn-live-op-de-radio-dood.dhtml

Je vindt nog eens wat, op zoek naar manieren om robots mensen te laten elimineren.


I can feel what is wrong,
I can do what you want

Help me to feel my soul
Help me to end it all

(Die IJslanders hadden misschien geen idee toen ze deze weinig diepgaande tekst schreven van de potentie van hun woorden - of misschien ook wel?)

Wacht op cache -

Hij omhelst me.
Ik verwerk dat en het gaat mis.
Geïnfecteerde informatie.
Systeemfragmentatie.

Een bestandssysteem begint als een blok lege ruimte.
Het toegewezen algoritme heeft de volledige vrijheid
om nieuwe bestanden overal te kunnen plaatsen.

Enige tijd na het in het leven roepen van het bestandssysteem
plaatst het bewerkende systeem met bijbehorende applicaties
de afzonderlijke bestanden of bestaande archieven in een passende volgorde.

Als bestanden worden verwijderd
of in het diepst van hun kern worden gewijzigd,
ontstaan er gebieden vrije ruimte tussen nog bestaande bestanden.

Het is dan vaak onmogelijk om het verder schrijven aan deze bestanden te hervatten, 
daarom moet er gefragmenteerd worden.

Naarmate de tijd vordert
worden onbeschreven en beschreven ruimte herhaaldelijk gefragmenteerd.

De hoeveelheid vrije ruimte wordt zo kleiner,
wat betekent dat het niet langer mogelijk is
om nieuwe bestanden in hun geheel te plaatsen.
Zij zullen dus ook gefragmenteerd moeten worden gearchiveerd.

Hoe voller het systeem, hoe groter de fragmentatie, ofwel
versnippering, die de doorvoer van informatie belemmert.

Onthoud dat dit slechts een versimpelde uitleg
van een anderszins zeer ingewikkeld onderwerp is.

Ik zoek naar de oorzaak
Dat blijkt een opdracht die ik niet kan uitvoeren.
Mijn systeem is gericht op de juiste vragen stellen, 
en dat conflicteert met mijn programma Meisjezijn:
ik loop vast op fragmenten Hij.

"Worry makes the world go round"

1000 forms of fear



I still pour you a glass of champagne
Tegenwoordig bestaat iedere dag uit opruimen, afwassen, schoonmaken, boodschappen doen, koken, weer afwassen, kleren wassen en was ophangen, strijken en aan het eind van de dag zelf onder de douche stappen. Eten en ik zijn al sinds ik mezelf voor het eerst door de ogen van andere mensen zag in een ongezonde relatie verwikkeld, maar mijn eigen zooi (niet die van mijn huisgenoten. Erger dan varkens, zonder grappen.) opruimen zorgt ook voor orde in mijn hoofd. De laatste tijd kost het echter zoveel tijd, dat ik even gezegd wil hebben: om eerlijk te zijn vind ik één van de lastigste dingen aan volwassen worden, voor mezelf zorgen.
'Omdat ze een fucking hipster is!'

Omdat jij een verbeeldingsloze bèta bent!

Hij laat zien dat we langs de oudste flat van Nederland lopen. Als ik hem zijn telefoon teruggeef, strijken onze vingers per ongeluk langs elkaar. Zijn huid voelt droog en warm, mijn vingers zijn glad en koud: als een lucifer vluchtig over het strijkvlak van een luciferdoosje.

Dat gebeurt dan wel, maar hoewel we door bergen droge blaadjes stappen, is er geen vonk. Niks. Misschien heeft het doosje in de regen gelegen, of is het gewoon een slechte match(stick).
Vroeger was alle muziek die ik luisterde vervuld van gedachten over iemand anders, en als de status quo veranderde, kon ik die muziek niet meer luisteren zonder aan de eerdere momenten herinnerd te worden. Ik dacht oprecht dat dat iets puberaals was waar ik inmiddels overheen zou zijn, maar Born to Die is toch een walk down memory lane.
2 oktobergekte in Leiden. Een dronken meneer komt naast me fietsen. 'Hé, mag ik jou wat vragen?' Ik haal mijn oortje uit mijn oor. 'Het is één uur 's nachts en jij denkt, ik ga lekker hardlopen?' Droog antwoord ik: 'Ja.' De man blijft naast me fietsen, zegt alleen 'Zo.', dus ik vervolg: 'Ik werk nachtdiensten. Dit is mijn dag.' Het gezicht van de man licht op. 'Ah!' zegt hij, 'dus dat is zeg maar jouw zon?' en hij wijst naar de maan.

Het was slechts een beetje bezijden de waarheid. Als ik niet de loempia's die mijn huisgenootje zou hebben weggegooid had opgegeten, had ik waarschijnlijk ook iets anders met mijn tijd gedaan, maar goed.

(Ik wil weer nog steeds terug naar Berlijn als ik Lana luister, naar rondwervelen en alles vergeten. De avond dat ik in mijn eentje naar David Bowie ging, veilig in de wetenschap dat half Corduroy ergens anders in de stad was en ik precies kon doen waar ik zin in had, van flessen goedkope whisky op straat kapot laten vallen tot de zon onder zien gaan vanuit de metro - ik kan het niet goed onder woorden brengen maar als ik me weer voorstel hoe ik me toen voelde - oei, de melancholie. En ook dit jaar, hardlopen onder de sterrenhemel in de vaste overtuiging dat alles weer zal veranderen nu het herfst is, op het terras naar sterrenbeelden zoeken en om niet helder te duiden redenen intens verdrietig en gelukkig tegelijkertijd zijn. Ik vind het fijn om alleen te zijn zolang er maar mensen in de buurt zijn die af en toe een praatje met me maken.)
Vier jaar geleden sprak ik ergens in november een eekhoorn die me er van overtuigde dat ik toelating wilde doen. Eén van zijn klasgenoten is bijzonder. Ik vertelde eekhoorn over mijn monoloog, klasgenoot blijkt een soortgelijk project te hebben. Zelden komen we elkaar in persoon tegen, maar in alles wat ik interessant vind, is hij: in de boeken die ik leen, de projecten die ik onderneem, de teksten die ik schrijf, de schrijfevenementen die ik bezoek. Naar aanleiding van eekhoorns suggestie om koffie met klasgenoot te drinken, schreef ik in mijn dagboek 'Ik denk ook dat we veel zouden hebben om over te praten. En, zeer Elektraverantwoord: hij lijkt op mijn vader. Nog christelijk opgevoed ook. Dichter. Onder het Melkwoud - maar misschien ben ik nog wel wat te liederlijk en weinig verfijnd met mijn gelegenheidssigaretten en ondergoedobsessie.'

Gisteren dronk ik thee bij een vriendin wiens relatie een tijdje geleden op de klippen liep. Ze zei: 'en ik merk dat ik nu bij iedere man in mijn omgeving overweeg of hij, en dat vind ik irritant, want ik doe dat ook niet onbewust of zo, maar juist heel bewust, ik ben daar veel te veel mee bezig.' No shit, prinsesje perfect, maar zijn we dat niet allemaal?

Velveteen and living single



Dit is winter 2014 qua sfeer, en misschien dat winter 2015 nog meer zo zal zijn.

Pink flamingos always fascinated me
I know what only the girls know
Know what lies akin to me

I, I see you're going
So I play my music, watch you leave

I like you a lot
Putting on my music while I’m watching the boys
So I do what you want
Singing soft grunge just to soak up the noise

(...)

Nothing gold can stay
Like love or lemonade
Or sun or summer days
It's all a game to me anyway

... Sterker nog, dit is in zeker opzicht het leven. Ik lees nu een scriptie over Lilith en Eva (ik laat Amarens niet voor niets hardop verwoorden wat 'haar' dilemma met vrouwzijn is) en alles wat ik de afgelopen anderhalf jaar heb geobserveerd sterkt me in de overtuiging dat het echt doodeenvoudig is. Doodeenvoudig en uiterst deprimerend.
Vanavond ging ik naar Staat van Geluk van theatergroep Nomen. Ik vond het heel goed. Het was niet echt fijn om in het licht tegenover een groep Illustere Figuren te zitten met mijn bordje 'schrijver' om mijn nek, maar dat was vermoedelijk ook de bedoeling. De voorstelling ging over hoe werk voor een groot deel onze gelukkigheidsgraad bepaalt in de samenleving waar we onderdeel van zijn. Overal Fight Club, ook hier weer, 'met geld dat we niet hebben kopen we dingen die we niet mooi vinden om indruk te maken op mensen die we stom vinden'. Tja.

In de foyer van Kikker hoorde ik eerst Warpaint en daarna het nieuwe album van Lana del Rey (nog een nieuw album, hoera) De tijd tussen Jibbe's les en de voorstelling bracht ik door op school, in de bibliotheek, in Broers (zo volwassen, in een leunstoel met een aktetas aan mijn in veterschoentjes gestoken voeten en een keurige cappuccino - vanochtend kamde ik mijn haar en bedacht me ineens dat ik altijd dingen anders deed omdat ik anders wilde zijn, maar dat is nu zo'n gewoonte geworden dat ik met een hoofd vol Rita Ora met mijn gedachten bij blockbusters en zwarte broeken zit), en alles is de monoloog. Alles is werk en ik wil ook niets liever dan dit afmaken, dus ja mevrouw de regisseuse, ik zou 'de liefde van mijn leven' opgeven voor mijn werk, ik ben geworden wat ik wilde zijn toen ik jong was, ik staar naar a4'tjes op mijn zolderkamer en ik ben uitermate gelukkig.
I don't need your money, money,
to get me what I want - all I wanted to do
is get high by the beach, get high by the beach,
get high...

(Zeg het ze, Lana (dit wordt een beetje oud, nietwaar?))

Maar even serieus: ik wil deze herfst echt graag een keer naar zee om over een leeg strand te lopen, liefst op een winderige zonnige namiddag en dan nog roziger worden van een groot glas rode wijn (weet iemand nog wanneer dat begonnen is, dat echt zin hebben in alcohol? Over bier kan ik niet meepraten, maar de wolk die rode wijn veroorzaakt is wel iets waar ik af en toe zin in heb) voor het terug naar huis gaan.


Jaaa en eindelijk is ook Kurt Vile's nieuwe album uit (ik besef me net dat september niet alleen voor theater en school een nieuw begin is, maf)!
Amarens staat op de drempel, in Leanders schaduw,
blauwig door het licht van de schermen.
'Ik heb nagedacht.
Als Adam dan toch aan het scheppen is geslagen:
Ik voel me een lethargische Lillith, en jij
kunt met één rib een evenwijdige Eva van me maken.'

Leander zegt zonder omkijken
'Ik vind Amarens beter bij je passen.'

'Maar ik wil meer zijn dan waar je je armen omheen slaat
Niet alleen je houvast, maar ook je aanhaak,
en los van jou wil ik begrijpen
hoe enen en nullen
onze wereld zo versimpeld hebben
dat een oen als ik niets zelf meer kan.
Ik wil zeker weten dat een sinaasappel
niets meer is dan een cartridge vol stoffen
met namen als hydroxypropaantricarbonzuur
en dat dat net zo vertrouwd klinkt
als water en ascorbinezuur,
anderen beter bekend als vitamine C.

Ik wil me neerleggen bij zwaartekracht als een gegeven,
en niet meer zoeken naar een reden dat ik met beide benen
op de grond blijf staan en mijn hoofd nog op mijn nek rust,
ook al kijk ik de hele dag naar mijn voeten.

Ik wil niet meer hoeven nadenken over het waarom van de dingen -
en jij weet hoe.'

Leander draait zijn bureaustoel naar Amarens toe en kijkt haar aan.
Hij strekt zijn benen, vouwt zijn armen over elkaar en leunt achterover.
Hij zegt:

'Ik kan de verbinding tussen je neuronen aanpassen.
Specifieke kennis implementeren kan niet,
tenzij ik alles opnieuw kan doen,
maar ik kan in ieder geval je leerproces versnellen,
met andere stimuli je abstracte inzicht verbeteren,
je geheugen aanscherpen, ik kan je jonge hersencellen geven
waardoor je je opnieuw aan het leven aanpast.'

Amarens vraagt alleen:
'Wanneer?'

Amarens doet alsof ze bij de tandarts is
hoofd stilhouden, mond open, ogen dicht
schouders niet optrekken, handen platleggen
vingers gestrekt, linkerpalm omhoog, rechter naar beneden
onder de zachte schuimlaag wacht de kou van het metaal.

Leander strijkt met een plastic vinger over haar wang,
Amarens schuift op. Leander strekt zijn arm uit
en Amarens rolt tegen hem aan. Eén hand op haar heup,
één hand op zijn hart. Met zijn vrije vingers
strijkt Leander door haar haar, tussen duim en wijsvinger
klemt hij zacht het beademingskapje dicht.

Daar houdt het op.

Leander neemt Amarens' brein uit haar schedel.
Dat MRI't makkelijker. Ingebed in paraffine,
het brein in plakjes van 7,40420 micrometer dik -
ter herinnering: een haar heeft een dikte van 8 micrometer,
Leander fronst een beetje -
Ieder plakje brein wordt op een glazen plaat
gepresenteerd aan een flatbed scanner
en ieder plakje brein wordt gescand
op vierentwintighonderd dpi, dat zijn
vierentwintighonderd dots per inch
donkere markeervlekken op de grijze stof,
en de witte stof onveranderd.
Na zes honderdachtenzestigurige werkweken is dat dan
een terabyte aan data.


EINDELIJK EEN NIEUW ALBUM!!!


Er moet nog een verbinding komen tussen het feestje en het lab en dat moet sowieso seks met eventuele sigaretten zijn. Dankjewel YouTube, precies wat ik nodig had.