Als ik 24 of ouder ben hoop ik dat al mijn vriendinnen nog steeds integer zijn.

Jemig.

Morgen. Morgen gaat Annemieke voor me koken (al dat eten, zucht) en ga ik met Pim Animatrix kijken en 's avonds iets zeggen wat ik enger vind dan 'ik hou van je'.

"I like giants - especially girl giants. 'cause all girls feel too big sometimes, regardless of their size."

Kimya Dawson - I Like Giants

Dankjewel Kimya

I thought if I succeeded I'd be happy and they'd go away
But first thing every morning I'd still wake up and I'd hear them say
"you're fat, ugly and stupid, you should really be ashamed
No-one will ever like you, you're no good at anything"

And sometimes I'd rise to the challenge
But other times I'd feel so bad that I could not get out of bed
And on the days I stayed in bed I sang and sang and sang
About how crappy I felt, not realising how many other people would relate

Now people send me emails that say thanks
For saying the things they didn't know how to say
And the people in my head still visit me sometimes
And they bring all of their friends, but I don't mind
I play my guitar like lightning
When I sing I like it when you sing too, loud and clear
Different voices, different tones, all saying "yeah, we're not alone"
I got good at feeling bad and that's why I'm still here

Kimya Dawson - The Competition 
Au. Ik weet niet helemaal wat er gebeurt en waarom dit gebeurt maar ik voel me ineens echt heel erg kut. Gelukkig bestaan er doelgerichte manieren om dit aan te pakken:
1. Alle afwas wegwerken en vuilnis wegbrengen.
2. Naar buiten (goed te combineren met het vuilnis).
3. Een hardloopsessie (maar eigenlijk is het daar al wel een beetje laat voor nu, dus ik ga maar eens 's ochtends vroeg lopen).
4. Een kop thee drinken.
5. Een 8tracks playlist zoeken op 'selfesteem' en Kimya Dawson vinden.
6. Bedenken dat ik morgen kistjes aan kan trekken. En een grote trui.
7. Bedenken dat het soms wat eerlijk- en kwetsbaarheid kost om sterk te zijn.
Als ik de hele dag nog niks gegeten heb na een nacht wakker te zijn geweest, fiets ik naar huis en vraag me af waar ik écht zin in heb. Wil ik een croissantje? Frietjes? Een gezond broodje met omelet en rucola? Dan herinner ik me dat ik me vaak voorneem om 'op een passend moment' in mijn eentje taart te gaan eten. Dat ga ik doen. Daar heb ik echt zin in, in koffie met zoete taart. Niets helpt beter tegen niet weten wat je moet doen dan doen waar je zin in hebt, ook al weet je dat het onverstandig is. Aan het eind van de straat waar mijn steegje aan grenst, zit een Multivlaai, en ik weet zeker dat het daar niet zo druk zal zijn als bij de bakkers op de Nieuwe Rijn. Dus vraag ik de meneer achter de toonbank om een kop thee en een punt kersenschuimvlaai, waar ik niet alleen een taartvorkje maar ook een taartmesje bij krijg, en oef, die kersenvulling is het lekkerste wat ik de afgelopen tijd gegeten heb.
These shackles I've made in an attempt to be free
Be it for reason, be it for love
I won't take the easy road

First Aid Kit - My Silver Lining

Oei







Facebook kent me te goed. Een paar dagen geleden verscheen er vanuit het niets een post van Olive op mijn wall en nu ben ik verliefd. Gelukkig heb ik al veel te veel kleren waarmee ik dit maar allemaal moet proberen na te maken, want de pond is krankzinnig duur en mijn kledingroede moet al verstevigd worden na bijna doormidden te zijn gebogen door het gewicht van al die jurkjes en shirtjes - zucht. Die streepjesshirts en schoenen en blouses en brillen. Domien zegt soms dat ik er uit zie als een oma, en als ik al deze Britse tuttigheid zie, wil ik dat alleen maar bevestigen.
(O cadeautjes kopen, zo fijn!)

He says that I'm glowing

Cover my thoughts
in gold, I’m your
flower, watch me unfold, 
my vulnerability
letting you consume me
Alina Baraz & Galimatias - Unfold

(Grappig genoeg is dat echt wat er gebeurt geloof ik. Eerder deelde ik hier dat verhaal dat ik las, over baby's in een weeshuis die niet aangeraakt werden en doodgingen? Het tegenovergestelde is in ieder geval waar: zoals ik een paar posts geleden zei, voel ik me een beetje een bloem. Het voelt echt een beetje alsof ik ineens 'aan sta' of zo, ik zie het voor me als zo'n madeliefje dat 's ochtends als de zon opkomt haar blaadjes uitvouwt, en zonnestralen ook op het gele hart vallen. Alles is veel lichter en ik ben veel vrolijker, ook al komt dat eigenlijk meer uit mezelf dan uit hem qua gevoel, maar hij is degene die me zo aanraakt. Er is maar een zacht tikje nodig, dan kan ik zelf mijn blaadjes uitvouwen. Kanttekening is dat bloemen die zich teveel naar de zon richten, scheefgroeien.)
Mijn geheim is geen geheim meer en nu eens niet omdat ik het heb doorverteld, maar omdat de andere helft van het geheim niet zo goed bewaard kon blijven. Daarom moest ik er toch over nadenken, want de vraag om een publiek geheim nog geheim te houden levert wedervragen op en dan moet je ergens dingen van vinden. Via WhatsApp volstaat een 'zeker!' nog wel - maar ja. Dus heb ik er over nagedacht.

Ik ben niet bang en dat word ik ook niet. Om gekwetst te worden. Ik ken een tekening van een jongen wiens hart door een meisje gebroken wordt. Zijn hart heelt niet, tot een ander meisje hem het hare geeft. De tekening is een beetje verdrietig omdat het andere meisje met een hartvormig gat achterblijft, maar dat gat dichten viel de laatste keer eigenlijk reuze mee, dus ik ben niet bang. Als ik hem een beetje kan oplappen door hem lief te hebben zoals hij mogelijk nog nooit is liefgehad, dan doe ik dat, ook als hij daarna weer vrolijk verder huppelt en mij met een schrijnend gevoel tussen mijn ribben achterlaat. Dat trekt wel weer bij.

(Ik zeg dat nu een beetje overmoedig, maar het voelt wel zo.)
(Het is bijna kerst, bizar.)

Vandaag was fijn. 's Ochtends stond ik vroeg op om op te ruimen omdat Jorinde om tien uur kwam thee drinken. We kletsten over onze o zo volwassen levens terwijl we kandijkoekjes en sinaasappelpartjes aten (sinds ik met dank aan mijn vader en later het filmpje 'zo snijd je citrusfruit' van de Allerhande weet hoe je citrusfruit snijdt (grappig hè, dat die -t er dan toch bijkomt, ik vind dat heel leuk), doe ik niet anders dan sinaasappels op die manier eten. Ik vermoedde al dat Jorinde dat stiekem ook heel fijn zou vinden en mijn vermoeden klopte. Hoera!) tot Jorinde naar de kapper moest en ik naar de Pieterskerk fietste, om met Jesse naar (de) Old School te gaan om Phonetics te oefenen. Ook bij hem klopte mijn vermoeden, toen hij voorstelde om bij één van ons of in de UB af te spreken dacht ik ineens 'Nee, volgens mij vind jij het veel leuker om in zo'n knus klaslokaal te zitten met koffie in een groen kopje met een gouden randje van Gideon en een zelfgebakken muffin van Roos-Marijn, net als ik.' en dat was zo. Toen hebben we de hele middag zitten oefenen met transcriben en nu snap ik alles veel beter, maar hebben we ook gepraat over Later en Rusland en sciencefiction uit Zuid-Amerika en komt hij morgen naar Nestelaar kijken, wat superleuk is, want hij had het laatste kaartje. Ondanks het weer zijn we niet alleen gisteren maar ook vandaag, morgen en overmorgen uitverkocht, de recensies zijn lovend, Pepijn denkt over een repriseweekend in januari - het is zo fijn om hier bij te mogen zijn. Vanavond kookten Eline en Henk-Jan, we aten salade caprese en een superfijne soep met brood en olijven - eigenlijk eet ik nu iedere avond heel verantwoord en mediterraan - alleen die avocado wil nog niet echt lukken, anders had ik me vandaag echt heel jong en hip en creatief gevoeld!
What can I do, when there's too much of me, too little of you?
What can I say, when I know you're not here to stay?
I can't explain something I don't understand
Why did I let this get out of hand?

Alina Baraz & Galimatias - Maybe

In de kas zat ik met Annelies aan een tafel oudere dames. Naast me zat een mevrouw met hevige artrose, een overleden man en nog één vriendin in het verzorgingstehuis. We aten spruitjes en granaatappelpitjes, er was iemand die polaroidfoto's nam, en ik schreef haar kerstwens op een kerstbal: vrede voor alle mensen in deze akelige tijd, en voor haar zelf een vredig inslapen.

Tja.

'Ik heb aan de dokter gevraagd om een wietje, zo'n sigaretje weet je wel,' zegt ze, en ik denk dat ik haar niet goed versta. 'Maar dat kreeg ik niet, dat vond hij niet goed. Nu krijg ik metadon.' Ze zegt het triomfantelijk, ze weet al heel goed hoe ik ga reageren: 'Dat geven ze normaalgesproken aan heroineverslaafden heb ik gehoord.' Ik knik verbijsterd. 'Het helpt ook tegen helse pijnen, schijnt. Nu mag ik geen glühwein meer.' En ook de dadel die ze erbij geserveerd kreeg, eet ze niet op maar geeft ze aan mij. De pompoensoep met gekarameliseerde walnoten en chilisaus was al spannend genoeg voor deze durfoudere.

Dit is het liefste moment uit Nestelaar, het meisje en de mus in het van der Werfpark.
Coen vroeg me naar mijn favoriete boek. Het zijn er twee, De Dievenbende van Scipio en Het Sinaasappelmeisje. Gisteren voelde ik me het sinaasappelmeisje, toen ik van de Albert Heijn naar mijn huis fietste met een tas waarvan het hengsel scheurde onder het gewicht van de boodschappen, en die ik dus de rest van de tocht in mijn arm droeg. Het was wel heerlijke soep en kip en salade, met haast er naast en spierpijn toe.
Morgen ga ik croissantjes eten en over scifi praten met Coen en daarna broodjes eten en over eenzaamheid praten met bejaarden en Annelies. Dikke pret!

Morgen is het woensdag.

(Ik heb al de hele dag een broek aan. Ik hoop dat deze verandering blijvend is.)
Alles past griezelig goed. Zoals in zo'n doos van vroeger, met uitsneden van vormpjes die er precies door heen passen, zo goed past het.

Eva zegt in haar eerste scène dat we elkaar kunnen 'tingelen', dat wil zeggen dat er een lijntje tussen onze hoofden loopt, met een belletje er aan. Zondagavond was mijn pen een tingeltje, dat zachtjes rinkelde als ik schreef, misschien.
Gisteren was de eerste Nestelaar. Het is fijn, het is superleerzaam, het is goed. Het klopt allemaal. Het is heel prettig om de komende tien dagen dit te mogen doen en mensen te zien beleven wat wij al anderhalve maand ervaren en weten.

Hoera, nieuw Eefjeliedje!



(De melodie is zo zweverig mooi, en het is fijn om met dit nieuwe nummer wel meteen weer in Trein en Er Is sferen te zijn, maar ik vind de tekst eigenlijk niet zo goed. Misschien ben ik kritischer geworden omdat ik zie wat Rian allemaal tekstueel kan en vind ik helderheid nu belangrijker dan met onsamenhangende zinnen gooien.)
Boogschieten was fantastisch! Na een heleboel uitleg hielpen twee meisjes me op weg en het voelt echt heel krachtig om die pees uit te trekken, want de spanning die je op de pees zet, voel je ook in dat kommetje tussen je schouderbladen. Aanleggen voelt als weten wat je aan het doen bent, weten hoe alles moet, ik vind het geweldig dat ik dit over acht lessen waarschijnlijk gewoon kan: ik wilde dit stiekem altijd omdat ik van boogschieten het beeld had dat als je dat kon, je jezelf wel kon redden, en zo voelt het ook. Natuurlijk zijn deze bogen supermodern, maar dan nog, over twee weken leren we onze bogen zelf spannen, ik hoop dat ik dan op magische wijze (en met meer krachttraining) ineens ook mijn houten boog kan spannen.

Het allerinteressantst vond ik dat je boogschieten uiteraard met je handen en armen doet (hoewel, eigenlijk het meest met je rug), maar dat je boogarm meer afhankelijk is van je ogen dan van wat je lichaam zich heeft eigen gemaakt. Mijn linkeroog is scherper dan mijn rechter, dus schiet ik zoals ik gitaar zou spelen: met links. Dat is best even wennen, maar ik denk dat ik na drie lessen juist zo gewend ben dat met rechts schieten weer heel raar zou voelen. Ik kan echt niet wachten tot zondag, ik betrapte mezelf er gisteren op dat ik mijn vingertab en armbeschermer automatisch in mijn tas stopte omdat ik als niemand het ziet steeds stiekem even mijn vingertab omschuif, omdat het zo fijn voelt.
"Mijn moeder vond dat ik niet meer genoeg in bomen klom, dus moest ik op gym."
Maybe, I'll get you out of my head
Maybe, I'll forget all the things you said
Lies on your lips, but there's love in your eyes
Maybe, I'll forget you some other time

Alina Baraz & Galimatias - Maybe

Eigenlijk is deze hele EP fijn



En de cover :o
Here’s a nice modern setup that proves distance is no barrier to the successful realisation of an idea: in this case, an EP of ethereal “soul” – a term used advisedly because there are no bellowing displays of passion here. Alina Baraz is a 21-year-old singer-songwriter from Cleveland, Ohio, now living in LA, and Matias Saabye Køedt is a Danish electronicist of similar vintage who operates as Galimatias. She has the voice of an angel who communicates via the medium of the exquisite, etiolated sigh; he ensures the crisp, clipped sonics are sufficiently textured and rich in snagging detail that they achieve a sort of slow-motion devastation. Pay cursory attention to the music on their Urban Flora EP and you will assume it is some languid easy-listening R&B soundtrack for carefree summer loving. Move closer and you will hear songs about possession/obsession and the demerits of infatuation, set to a uniformly, dreamily dragging downtempo avant-muzak designed to give you daymares about the creeping, insinuating nature of desire.
Aldus The Guardian, http://www.theguardian.com/music/2015/jun/19/new-band-of-the-week-alina-baraz-galimatias-no-58

Ook fijn

Vrijdag leverde ik mijn essay voor Lit 3B in, en eigenlijk was het daarmee min of meer vakantie. Natuurlijk gaat Nestelaar spelen en moet ik leren voor mijn tentamens van na de kerstvakantie, maar toch - rust. Zaterdag was mijn moeder jarig. Opa en oma's en tante op bezoek. 's Avonds gingen we uit eten en ik heb in tijden niet zo rustig gegeten en er ook echt van genoten, van de antipasti en de beste verse tortellini die ik ooit heb gegeten, met eekhoorntjesbrood en truffelroomsaus oef, tot het moment dat ik zelf vergeten was dat ik had doorgegeven dat mama jarig was en ze tiramisu met vuurwerk kreeg en het hele restaurant Lang zal ze leven voor haar zong. Vooral de totale verbijstering en konijn-in-de-koplampen-ogen van mijn moeder waren fantastisch. Daarna brachten mijn ouders me naar Leiden, en genoot ik intens van een trui slopen, douchen en in bed het eerste verhaal van Maartje Wortel lezen: 'Ik ben niet zomaar een houthakker! Ik niet!' Het beste: in slaap vallen met de wekker op acht uur, en dan je weer om kunnen draaien in de wetenschap dat je pas om één uur echt hoeft op te staan als je daar zin in hebt. Dan is opstaan ook veel minder kut, dus zit ik nu op bed met thee en ben ik onbeschrijfelijk gelukkig.
Vandaag gaan Domien en ik voor het eerst boogschieten. Ik heb geen idee wat de bedoeling is maar ik heb er zo'n zin in! Dat wordt wel echt duizend spierpijn. Maar het is het waard.

Fuck it

Hoera, kersenbonbons (die rode papiertjes!) en de nieuwe rode jurk! Ook al heb ik 'm niet aan, toch voel ik me vandaag een beetje behoorlijk een klaproos, of een papaver, zo eentje die onder al die aandacht ineens patsboem opengaat en dan toch staat te blozen...
Het bellenblaasprinsesje en de sterrenkijker zitten op een vensterbank en in de wolken. De sterrenkijker slaat zijn arm om prinsesje heen en kust haar, tot een beschonken leeuwentemmer en een leeuwin met verlamde poten de hoek om zwalken. Het prinsesje vindt het een sprookje, de sterrenkijker vindt het typisch Leids. Ze kijken de leeuwin en haar temmer na, tot ze de door ouderwetse lantaarns verlichtte straat uit zijn.
You looked at me with certainty
I couldn't look away
Took your jacket off like
Like you were here to stay
Chasin’ your pretty thoughts
And your plastic love
There goes my mind
Let it go
You’re that lace trimmed danger
One day you’ll be the face of a stranger

Alina Baraz & Galimatias - Pretty Thoughts


Sojamelk, cranberrysap en ananasschijven. Eigenlijk is er geen plek in mijn buik voor chocolade. 'Gesmikkeld' is eigenlijk echt een beetje een vunzig woord. Vandaag liep ik weer met posters door de Pieterswijk. Man man man wat is dat toch slecht voor je humeur. Een heleboel winkeliers reageerden gelukkig vriendelijk tot lief, de eigenaresse van Haar Gangetje kende Pepijn en de bakker aan de Nieuwe Rijn kende Rian en Laura (of Julia, dat kan ook), maar sommige mensen zijn zo raar. Terwijl ik posters ophing, ving ik gesprekken op over gebakken eieren die niet gingen lukken omdat het gas niet aan te krijgen was, hoe puistjes ontstaan (ja echt, twee vriendinnen, gezellig aan de koffie, goede gesprekken natuurlijk), de schaatsbaan en managers. Okee.

Vanavond doe ik mijn radiodebuut. Allesbehalve spannend maar wel grappig en misschien is er koffie!
I know what I want and I'll get what I need
I'll come over and I'll show you how
Don't you wish that you could have me now?

I say that I want all of your love,
but to be honest we don't need all that
I like it better with no strings attached

Meiko - Bad Things

Good girls do bad things sometimes, but we get by with it

<iframe width="100%" height="450" scrolling="no" frameborder="no" src="https://w.soundcloud.com/player/?url=https%3A//api.soundcloud.com/tracks/99443019&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true"></iframe>

Blogger doet vast weer raar en laat dit als html zien. Luister het. Als je van 'deep house' en 'chill step' (termen die ik niet begrijp) houdt tenminste. Het is heel fijn. En het is grappig, bijna ironisch hilarisch, omdat het Meiko is.

You get yours, I'll get mine,
then we run out of time.
You're the only one that I desire,
'cause I love to play with fire.

When I'm down, I'll let you know,
When I'm done, I'll let you go.

I need you to gaze upon my beautiful psychosis





And I’m haunted and reckless
feeling taunted and restless
it’s a fire you have started
and I don’t want to put it out -
don’t you wanna mess around?
'If she fled with Hippolitus, she would avoid one evil, and encounter another. She would escape the dreadful destiny awaiting her, but must, perhaps, sully the purity of that reputation, which was dearer to her than existence. In a mind like hers, exquisitely susceptible of the pride of honor, this fear was able to counteract every other consideration, and to keep her intentions in a state of painful suspense.'

Ann Radcliffe - A Sicilian Romance

(De ironie: het paper over dit boek moet vrijdag af, als ik het vandaag zo goed als heb, kan ik de rest van de week doen waar ik zin in heb. Dus Julia, behoed me met je virtuous behaviour. Wordt het hysterie of melancholie? Feminisme of patriarchale standaarden?)
'O, ik had deze eigengereidheid even gemist.'
'Ik heb een nieuw woord geleerd.'
'Vertel.'
'Eigengereidheid.'
'Hm, nu twijfel ik of het wel correct is. Maar o well, zoveel assonantie, ik ben voor.'
'Eigengereid is een woord volgens mijn toetsenbord, dus zal wel.'
'Gebruik het vooral overal in, dan wordt het het nieuwe authentiek en ambachtelijk.'
'Hahaha, doe ik.'
'Nee, volgens mij is het dan eigenzinnigheid of zo.'
'Taal vloeit ~'
'Alles stroomt (Wat is het Griekse woord voor taal)'
'Glossa. Glossa rei.'
'Mooi. Dat dus. Goed motto, muze.'
'Hahaha.'

Ik ben heel grappig.

Voor Sinterklaas kreeg ik van mijn broertje 'Quantum Mechanics: The Theoretical Minimum'.

Het is allemaal onderzoek voor mijn eindwerk, zullen we maar zeggen.
Fijn: vingernagels knippen. Ik heb een beetje smetvrees en vind dus niks fijner dan mijn huid en haar boenen tot het brandt. Niet altijd een goed idee, maar mijn nagels knippen beschouw ik nog steeds als een vooruitgang. Vroeger beet ik ze. Dat was ook fijn, maar nu heb ik dubbel plezier: zenuwpezen overwonnen én dat fijne, zachte gevoel van zachte nagelbedjes.

One of the guys

Woensdagavond is plantavond: 'draailes 2 voor raf'. De week is doormidden, de ergste stress is er af, en volgens mijn stagecontract is dit de dag waarop ik afwezig ben (wat niet zo is, ik ben er wel degelijk, maar niet zo lang) dus ik vind dat ik best anderhalf uur iets anders mag doen. Flanorhuizen zijn een chaos. Er wordt naar de Hunger Games gekeken. 'Misschien moet je naast hem gaan zitten, dan kun je op het scherm meekijken.' Okee. Te midden van huisgenoten wordt de plant doorgegeven. 'Wil je ook?' vraagt I. 'Nee, ik wil alleen maar draaien,' zeg ik. 'Dan kunnen we beter aan tafel gaan zitten.' zegt hij. Op de tafel staat heel, heel veel meuk die we grinnikend opzij schuiven en verzetten. Hij legt zijn paspoort neer, pakt tip, vloei, tabak, een crusher en plant, een aansteker, en vraagt: 'Wil je chocola?' Hij vraagt nog meer, maar hij vergeet mijn antwoorden en ik ben nu ook zijn vragen vergeten. Omdat ik beter kan luisteren vraag ik: 'Dus hoe was jouw dag?' en hij vertelt dingen terwijl we vloeitjes omvouwen, tipjes rollen, crushen en draaien. Ik steek een sigaret op en voel me even een filmster, ook al weet ik dat het er beslist niet zo uit ziet. Er gebeurt niets, en dan zie ik dat ik per ongeluk mijn filter heb aangestoken. 'Je hebt van die momenten hè...' Tja.

Dit is raar. We zitten tegenover elkaar aan een tafel en we praten over dingen die ons kennelijk geen ster kunnen schelen terwijl je je uiterste best doet om me zo vriendelijk mogelijk uit te leggen hoe ik een joint rol. Maar okee.

Omdat hij binnenstebuiten draait, moet er gelikt worden. 'Te weinig speeksel.' Ik vraag of ik het kan doen, en ik kan dat. Ik lik over de plakrand en dat voelt als een hele, hele rare handeling. Gelukkig krijg ik thee. Hij grinnikt over de theevoorraad die ik uit mijn tas tover. Ik lach om hem als het hem niet lukt om chocola af te breken. We zitten met z'n vieren aan tafel slap te ouwehoeren en hoewel ik weet dat ik misschien beter een lieflijk meisjemeisje zou kunnen zijn, heb ik alweer besloten dat dat toch geen optie is en ik maar beter in oude rollen kan vervallen.

O well.
AAARGH HET LUKT ALLEMAAL NIET, VERDORIE!