Ik zit op dit moment voor het raam in de PS|villa. Tegenover me, op de de nog kale maar wel uitlopende takken, kijken twee koolmeesjes nieuwsgierig naar elkaar, met hun kopjes schuin boven hun zwarte stropdasjes. De lucht is grijs, maar het is nog licht om half acht. Een dispuutsgenootje dat niet weet dat ik haar zie loopt rokend voorbij met een pak melk dat ze bij de Hoogvliet gekocht heeft. Beneden wordt gerepeteerd, ik moet eigenlijk schrijven maar ik ben afgeleid door de lentekriebels. Er fietst een jongen voorbij met een grote glimlach op zijn gezicht, en een mevrouw wiens honkbalknuppel uit haar tas steekt. Het jongetje dat iedere dag een balletje tegen onze muur trapt loopt met zijn jas over zijn schouder naar huis. Een meisje met een badmintonracket. Een meeuw zeilt over, er lopen twee corpsballen langs in niet meer dan hun jasjedasje. Het wordt echt lente, het wordt weer warmer, de zon is er weer, nog maar even en dan ben ik weer vrij, maar nu is er nog dit en eigenlijk is dat ook wel heel leuk, met het paarse pluche in de Stadsgehoorzaal en alles wat ik leer en we bespreken. Ik ben blij dat vandaag niet meer morgen is.

Ik lees een toneelstuk

"Back in the 70s, there were more cryonics companies, and some of them went bankrupt, which meant their frozen people stopped being frozen, which was a not ideal outcome."


http://waitbutwhy.com/2016/03/cryonics.html

We spreken toch ook wel van 'a financial meltdown'? Het spijt me. Ik vind het artikel razend interessant maar ik hoop dat ik ooit iets met deze informatie kan doen in theatervorm, dramatische ironie overal.
Goddomme, ik mis hem nu al.

Shaky

Ik denk dat ik hier inmiddels bijna 'goed' in begin te worden.
"This particular sonic space is fairly crowded, too; Marian HillMade in Heights,Kacy Hill, to name a few, are all working the sly soprano flirt vocal over a basic, dark, trapdated R&B foundation."

http://themuse.jezebel.com/let-20-year-old-hardware-store-clerk-kiiara-stun-you-wi-1713328715

Zozietaart


Of eigenlijk Saint Honorétaart. Ik wilde deze taart al heel, heel lang maken en eindelijk was er tijd en gelegenheid. Voor een eerste keer is ie best goed gelukt, vanaf nu ga ik vaker soesjes bakken en karamelslagroom maken, want weinig gedoe met groots effect!
Niks fijner dan boeken kopen. Vandaag kocht ik Great Expectations, en per ongeluk een chique hardcover uitgave met wit met lichtblauwe kaft en gouden letters op fijn, dik papier - ik ben er zo mee in mijn sas dat ik zo mogelijk nog meer naar mei verlang, om het in één ruk uit te kunnen lezen.

Al die tijd die ik dan eindelijk weer aan lezen en series en films en theatervoorstellingen en hardlopen en koken en vrienden kan besteden, o wat verheug ik me daar op.
Vorig jaar, het zal rond deze tijd geweest zijn, bedacht ik dat hij het wel eens kon zijn en tot mijn grote verbazing fietste hij in november ineens met me mee naar huis. Ik was zo verbaasd dat ik hem niet gewoon gedag kuste, nee, ik zag dat het regende en ik realiseerde me nog niet dat ik hem ook gewoon gedag kon kussen, dus vond ik mezelf met hem terug in mijn bed. Hij bleef niet slapen, ik vond het allemaal eigenlijk verschrikkelijk en de volgende ochtend schreef ik: Dat is dan ook weer voorbij. Hij was niet wie ik bij elkaar gefantaseerd had dus was het over. Dat was het niet. Hij bleek anders maar toch wel heel leuk te zijn. Nu is het het wel over. Ik vroeg hem wat wij van elkaar waren. Wij zijn vrienden met bijkomstigheden, vindt hij. Ik vind dat we helemaal geen vrienden zijn en ervoer die bijkomstigheden toch vooral als hoofdzaken en om mezelf de kopzorgen te besparen neem ik een verstandig besluit. Ik besluit om volgende week maandag voor de laatste keer bij hem te slapen. Ik besluit om dat helemaal het einde te maken.
Het leukst aan hem vond ik dat ik op zoveel momenten het kleine jongetje dat hij ooit geweest moet zijn zag.

Morgen college over Great Expectations


Pip gaat op in zijn boek, tot Biddy hem kust en hij haar verbouwereerd aan kijkt:

Biddy I wish -

Go on, yeah?

Biddy I wish I could fall in love with you.

O.

Can I say this to you?

Don’t mind me.

I wish I could love you, and my work, and that I could settle down with you at the forge, and that we could be sitting here together, two completely different people, I do wish that I could be content.

But you can not?

Would you be content with me?

I might! … but then, I’m easily pleased. (…) Do you think of her, very often?


En als Pip niks zegt, rent Biddy hard weg over de schelpkust.

Ik weet niet van wie en ik weet niet op wat, maar, dag universum


'I see galaxies in your eyes, I smell dreams and hopes, they're inside my mind' van Everywhere Grey
Hoe hij me door de lens van zijn camera laat zien dat de maan beweegt - hoe hij vraagt of we naar bed gaan - hoe hij door mijn haar strijkt - hoe hij een boterham met chocoladepasta voor me smeert - hoe hij zijn tanden poetst onder de douche - zijn stapel harde schijven - hoe hij de touwtjes van mijn nachthemdje losknoopt en kusjes op mijn rug geeft - hoe hij naar me lacht als hij wakker wordt - hoe hij me uitzwaait als ik wegga.

Dit.


http://www.boredpanda.com/urban-love-stories/?utm_source=facebook&utm_medium=link&utm_campaign=BPFacebook

Hopen dat ik het niet mis heb





Love, love is a verb
Love is a doing word
Fearless on my breath
Gentle impulsion
Shakes me, makes me lighter
Fearless on my breath
Als hij zijn jas uittrekt denk ik dat hij het verkeerd begrepen heeft.
Hij heeft zijn nette pak aan.
Hij geeft iedereen een hand en stelt zich voor,
niet als Teun, maar als Teun de corpsbal, kerel.
Hij verwacht geile pikken en snerpende hertjes,
maar niemand is hier jasjedasje – hij trekt een biertje open,
en dan is Teun weer zichzelf zoals hij dat overal is.
Binnen twee biertjes vinden ze hem leuk zoals iedereen hem leuk vindt:
Hij ouwehoert met de mannen en grapt met de meisjes,
Hij weet alles van iedereen en zij weinig van hem.

Er wordt besloten hier te blijven,
Er wordt gekotst en gefrituurd,
en weer gekotst, er wordt gezoend,
er moeten ramen open,           
de muziek moet harder of zachter
de ramen moeten weer dicht voor de buren
die muziek moet uit of in ieder geval anders
er gaan schoenen uit of jassen aan,
er wordt lamlendig gehangen, geouwehoerd
over haar tieten en zijn pens, haar geslet
en zijn scharrels, er wordt geplaagd en gepraat
over wie met wie en dan valt het woord
‘speekselketen’ en Teun wil weten wat dat betekent.

Ik denk dat ik zie wat Teun ziet:
een bende hitsige jongens en meisjes
die zich helemaal het mannetje en vrouwtje voelen – treurig -
maar Teun ziet iets heel anders,
hij ziet iets wat uitgevoerd moet worden, nu, meteen, hier.
Ik probeer bij hem – ik wil dit voorkomen
Waarom staat iedereen in de weg
Ja, ik weet dat hij leuk is,
Nee, ik weet niet hoe ik het met hem uithoud,
Laat me - ik moet even – hij gaat –

Van de andere kant van de kamer kijkt hij me recht aan,
Hij is niet dronken, ik zie ik het aan zijn ogen.
Hij staat op tafel zijn manchetten op te stropen
Trekt een stuk hemd uit zijn broek, de bovenste knoopjes open knopend,
Ongeremd, enthousiast, manisch geïnspireerd, roept hij:
‘POOOOOOLITESSE!’ Iedereen valt stil –
‘WIE LEERT ME ZOOIEN?’

En niemand hier weet precies hoe dat moet,
Maar er wordt gesjord, en geklauwd, getrokken, rats, ja zo
z’n mouw er af, Teun houdt de mouw in de lucht – baf,
bloedneus, ‘geregeld!’ roept hij, ‘Geregeld!’
en hij zwaait naar me met de mouw,
stapt van de tafel, grijpt een pot hazelnootpasta
een tube mayo, een fles ketchup – ik moet nu –

Teun druppelt een lijntje ketchup over zijn borstkas,
Hij smeert het uit in zijn borsthaar,
oorlogsstrepen op zijn gezicht –
het is doodstil, iedereen kijkt toe.

Teun spreidt zijn armen en zegt verontrustend rustig:

‘Ik ken hier niemand, maar jullie kennen elkaar wel heel erg goed,
of nog veel beter… wie is er met wie verbonden?
Jullie hebben een relatie hè?
Wie hebben jouw genoegen gedeeld?
Nee, dat meen je niet.
Joh. Okee.
Iedereen die een speeksellijntje heeft met… iedereen –
ik wil dat graag op levende lijven zien.
Geef die ketchup maar door, ja,
ja, ja teken maar een hartje als er gevoel bij kwam kijken,
anders gewoon je voorletter.
Ja, prachtig!’


En ze doen het allemaal.

Maar wat is kapot?

Ik droomde
dat je vlakbij woonde, in een huis
maar dat huis bestond maar uit één kamer.

En het stond in een weiland, althans,
ik fietste heel ver om, over een dijk,
door weilanden met knotwilgen
en paardenbloemen en het regende.

En toen ik bij je was, was er
die eeuwige spanning van lang
niet gezien hoe gaat het er mee
wat zullen we doen, we weten allebei
wat we willen doen maar laten we doen
alsof we dat niet weten.

Je kamer was groot en hoog en wit
en aan de zijkant stond een groot
grenenhouten tweepersoonsbed, groter nog
dan het mijne, met schoon beddengoed,
met een geel dekbed en twee hoofdkussens
aan de muurkant van het bed en ik weet nog dat ik dacht,
'dan heb je in ieder geval vannacht alleen geslapen'.

Je had een soort touwschommel
waarop we door je kamer zweefden en rondzwaaiden, samen,
terwijl de spanning nog steeds tussen ons in hing
en we allebei wachtten tot de één de ander verlossen zou en we praatten
vast maar dat heb ik niet onthouden, ik weet ook niet meer wie wie kuste,
alleen dat ik terwijl we kusten dacht: 'ik moet niet blijven.
Ik wil niet dat het verder gaat dan dit, dan ga ik kapot.'

En ik wilde van de schommel af
maar telkens als we bijna uitgezwaaid waren
zwiepte jij weer omhoog en zweefden we weer
door die eindeloos grote witte kamer,
bijna een balzaal, die kamer,
met één groot gebogen glas-in-lood raam in het midden.

en je kauwde ook nog steeds van diezelfde soort kauwgom
langwerpig en stoffig en per stuk verpakt in een pakje
meer een envelopje, zulke kauwgom, en toen we uitgezwaaid waren
en uitgeput op het gele beddengoed lagen gaf je me kauwgom
net zoals vroeger en ik weet nog dat ik dacht 'niet net zoals vroeger'
en dat ik dus vroeg 'hoe gaat het nu?'

en dat we daar lagen en het jou verbaasde
dat ik hier niet ver vandaan woonde, ik noemde mijn straat
de oestgeesterlaan, maar ik wist het niet zeker, wel 234
als huisnummer, in dromen is alles onzeker maar nummers zijn nummers
en huizen zijn huizen en wij woonden allebei in Leiden
en in een weiland met paardenbloemen
in kamers als balzalen met schommels en glas-in-lood-ramen
en toen ik wakker werd in mijn eigen
eenpersoonsmeisjesbed onder mijn roodwitte dekbed dacht ik
terwijl ik me omdraaide
nog even bij hem blijven liggen, nog even.
I hate dreaming of being with you
Terrified with the lights out

Daughter - Alone/With You


Jippie, dankzij en met Mirco en Lennart ga ik deze zomer naar RockWerchter!

Als ik ziek, zwak en misselijk ben

Gisteren vond ik ineens een oranje anorak op Marktplaats! Kan ik toch nog het Sinaasappelmeisje spelen.

Goud



am i real? is this computer screen real? Is there such thing as a computer screen? Is heaven a composition of harmony and clouds?
dynmk 
+Tessa Marie Probably, yeah.
yanni carapetis (SA Sliders) 
+Tessa Marie isnt this contemplating surrealism and the abstract concept of thought?
MrBlumpkinLover 
+Tessa Marie you question if they exist after referencing them. You have already accepted that they do.
Michael Kazukiewicz 
+Tessa Marie Are particles real? Are the tiny vibrations they consist of real? Do they make up our thoughts? Or do we make them exist? Do they divide us into points? And are those points different? Are they made the same? If so, what is the difference between you and I? Do I want to know? Do you?
TheBit 
+Tessa Marie what's the definition of reality?
Michael Kazukiewicz 
+TheBit It's the foundation on which your sensual body can explore the material realm. Where you are is dependent on how far you've grown and is relative to where your physical body is placed relative to the origin point of all matter. Does that answer your question?
TheBit 
my question does not have an answer, it's too much complex 
Michael Kazukiewicz 
+TheBit It's not very complex. Question-of topic-subject. It's actually one of the most basic questions that exist. My answer is more complex than your question. Regardless, all questions originate from a pre-assumptive thought which in itself naturally holds an answer somewhere. Can you handle my answer or do you simply not understand it? From what I've heard I wouldn't have expected such a retort. I hope your brain is still active to that encounter. :\
TheBit 
what if sensual body does not exist nor the material realm?
Michael Kazukiewicz 
Then I am the only conscious being in existence with a very large, broken subconscious seeing as how you're asking this question. Basically the center of a DMT trip comparatively. In which case, have some respect as you're talking to God right now. 
Marija Zdravkovic 
+Tessa Marie the only thing you can not doubt is doubt itself. everything else is questionable.
starchild 
+Tessa Marie isnt our life is just big illusion? like a dream? planned life by somone?
Michael Kazukiewicz 
All matter flows by the laws of cause and effect. Therefore life generally has a pre-mapped route, yes. However, dark matter is will-malleable and can effect matter. So one has the power to effect these predestined routes through the power of consciousness.
EaZyRaTed 
Are you all high?
Michael Kazukiewicz 
prolly
KalasHSL 
all you people just made my day! thank you! keep on thinking, feeling and living. :-)
Chase Castellano 
+Michael Kazukiewicz Well worded, Michael.
ROM CHOMPA 
+EaZyRaTed yes
Glassmaps 
+Tessa Marie - Real is subjective as we are all creators of our own so called "universe". It's what ever you want it to be i.e your form of consciousness ;)
J 
Am I really reading fake-philosophic, wannabe-deep comments written by pissed-off 13-year-olds?