Uh-oh

Je kamer is ook de woonkamer. Ik geef voor ik weet dat het Maurits' broer is Maurits' broer een hand, hij vraagt of ik jouw vriendin ben. Ik 'uhm' en blijf stil en beweeg, ik zie hoe jij naar me grijnst, als je niet meer kijkt knik ik naar Maurits' broer, die gelukkig teveel glasblaast om door te vragen en weggaat. Ik ben onrustig en daardoor chagrijnig. Eigenlijk kan ik hier helemaal niet zijn, niet weer een nacht in een rare ongemakkelijke verkrampte houding slapen en van de spanning over dat kutessay moet ik bijna huilen. Je maakt me wel op mijn minst mooie momenten mee, zeg. Ik zit op je bank chagrijnig te zijn en jij aan je bureau een rolmaat omhoog te rollen. Als de rolmaat onder zijn eigen gewicht doorbuigt, zoef je de twee meter tien weer tot niks en rol je naar mij toe om me te zoenen, en dat helpt beter dan je kunt vermoeden. Je vraagt wat we zo zullen kijken, we zijn toch nog niet klaar met de NASA, zeg ik, en we kijken de aflevering over de Aardwetenschappenprofessor. Ik huil een beetje van ontroering. Terwijl we naar de credits kijken en knuffelen, zeg je dat het misschien stom is maar dat je dit de mooiste aflevering vindt. Ik zeg dat ik moest huilen en dat dus helemaal niet stom vindt, en ik vind het het liefste ooit dat jij ook een traantje hebt weggepinkt. Als je me weer kust en ik moet lachen en je vraagt wat er is zeg ik wat ik denk, dat ik zo blij ben dat ik hier ben. Het liefst wil ik gewoon de hele nacht en dag en nacht in je omhelzing slapen, met je neus in mijn haar, hand in hand met in elkaar gevlochten vingers, luisteren naar details over je moeder en je zus en de tandarts en je planning - maar dat verrekte essay verpest alles.

Vlechten! En roodwitgestreepte shirts met tuinjurken! En Jessie Cave! O Britse meisjes.
Armin van Buuren draait ergens op een plein (ik hoop op de Garenmarkt, anders is er echt iets ernstig mis) en mijn huis dreunt en trilt mee.

The Exeter Book, riddle 43

Ic wat indryhtne             æþelum deorne
giest in geardum,           þam se grimma ne mæg
hungor sceððan,             ne se hata þurst,
yldo no adle.                            Gif him arlice
esne þenað                     se þe agan sceal
on þam siðfate,              hy gesunde æt ham
findað witode him           wiste ond blisse,
cnosles unrim;               care, gif se esne
his Hlaforde                   hyreð yfle,
Frean on fore,                ne wile forht wesan
broþor oþrum;                him þæt bam sceðeð,
þonne hy from bearme    begen hweorfað
anre magan,                  ellorfuse,
moddor ond sweostor.     Mon, se þe wille,
cyþe cynewordum          hu se Cuma hatte,
eðþa se esne,                 þe Ic her ymb sprice.
                                     
I know a noble guest, virtuous and excellent,
in a dwelling, whom fierce hunger
cannot harm, nor fiery thirst,
nor old age nor disease. If the man who keeps him
honourably attends him as a servant
on their journey, they will find, safe at their destination,
appointed to them sustenance and happiness,
innumerable kin; there will be sorrow, if the man
obeys his Lord and Master poorly
upon the journey, or will not live in fear
of the other brother; the latter will injure them both
when they both depart from the breast
of their only kinswoman, eager for the journey,
their mother and their sister. Let the man who wishes to,
reveal in fitting words what the visitor is called,
or the man, of whom I have spoken about here.

Elaine Treharne - Old and Middle English, An Anthology

Het antwoord is 'body and soul' - volstond het antwoord op het raadsel maar als essay...


Steef geeft 13 mei een synthwavefeestje. Twee zomers geleden kocht ik een bordeauxrood varsity jacket dat ik nooit aan heb, dit is de gelegenheid bij uitstek om daar iets mee te doen!

Reflecterend hesje

Een paar seconden lang denk ik dat dit het dan was. Daarna moet ik opgestaan zijn; als de man zijn deur opent, is het eerste wat ik verbouwereerd zeg: 'dit is een zebrapad...' omdat ik het zelf ook nog maar net besef, zowel het zebrapad als het gegeven dat ik zojuist aangereden ben. Dat klinkt alsof het puur zijn schuld is, maar ik heb hem net zo goed niet gezien, ik ben op zijn motorkap geklapt en omdat hij gelukkig keihard geremd moet hebben, van de motorkap op de grond gerold. Ik kan gewoon opstaan. De man vraagt of het gaat. Het gaat, ik kan gewoon staan en bewegen, er is geen flinke hoofdwond, niks. Ik zie een vader en zijn zoontje, die ik tijdens het rennen al wel geregistreerd had, bezorgd kijken. Het regent. Ik heb nog een oortje in. De man in de auto vraagt of hij zijn gegevens moet achterlaten, maar ik verzeker hem en vader en zoontje dat het goed gaat. Ik wil verder lopen maar dat lijkt toch niet zo'n goed idee, dus ga ik even met mijn rug tegen iemands deur staan, onder een afdakje tegen de regen. Ik moet even huilen van de schrik. Als dat over is, twijfel ik wat ik nu moet doen, terug naar huis en naar Leandros fietsen, of proberen verder te rennen? Dat laatste lukt gelukkig, door de adrenaline, vertelt hij me later.

Alles gaat nog steeds goed. Natuurlijk doen stukjes lijf pijn, maar maar stukjes, en ik vind het heel knap en ben heel dankbaar dat mijn lichaam dit zo goed heeft opgevangen. Wel merkte ik gisteren dat ik nu een beetje angstiger ben in het verkeer, met al die idiote automobilisten die hard optrekken, keihard over de grachtjes scheuren en veel te scherpe of slingerende bochten maken. En af en toe valt de gedachte me in dat het maar zo afgelopen had kunnen zijn en dat is telkens toch wel weer een naar gevoel. Vandaag blijf ik even binnen.

Ik wil het hier nu vastleggen zodat ik niet meer vergeet hoe je naar me kijkt, ik zou willen dat ik daar naar kon kijken als ik weer eens denk dat ik het niet goed gezien heb, je kijkt zó, dat ik mijn moeder (mijn moeder) vertel: 'Ik kan nu wel aan hem merken dat hij ook verliefd is, dat is wel heel leuk!' En hoe je je arm om me heen slaat als we in bed op ons buik liggen en hoe je naar al je gekrabbel op het witte bord tuurt - en dan zo zoals je getuurd zult hebben toen je klein was, en dat ik dat nu zien mag; zo. Hoe we op de bank hangen en je echt naar al mijn gebrabbel luistert - dan wens ik dat dit is hoe het blijft, dat er niet een andere tijd komt waarin dit voorbijgaat, dan hoop ik dat het alleen maar meer wordt, tegen de tijdschriften en alle verwachtingen in, hoe zacht je haar is als je het tegen gewoonten in met shampoo wast, en hoe fijn het is om door je haar te woelen en je overal kusjes te geven, hoe je een kusje eist als ik je koekjes kom geven, die je niet opmerkt omdat je mij een kus geeft, en de verwarring op je gezicht, en hoe je mijn Gargamelgrapje oprecht grappig vind, hoe je de tandarts belt, hoe je wakker wordt, hoe je mompelt in je slaap, hoe we huiswerk kunnen maken en stil zijn, samen.

Donderwolkje

"The extended mind thesis is the claim that the human mind already naturally extends into technological artifacts. The concept originates in a paper by Clark and Chalmers (1998). They argued that functionalist theories of mind support the notion that the human mind can be realised across multiple physical systems. To support this, they gave a thought experiment involving a man named Otto who had some form amnesia and used a notebook to store and recall various memories. They argued that Otto’s memory recall system was functionally equivalent to that of someone who used their brain to store and recall memories. The only difference was that Otto’s mind extended into a (primitive and simplistic) technological artifact. Clark and others have developed this idea to suggest that humans are constantly extending their minds, and that devices like smartphones and digital assistants can all form part of their extended minds."
John Danaher
londenlondenlonden

En zo beginnen de eerste normale dagen. Ik kan op bed zitten en uren doen over een artikel lezen omdat fuck alles. Ik kan denken dat het al bijna zomervakantie is ook al is het pas april en hagelt het. Ik eet ongezond en voel me daar kut over. Ik heb een situatie waarvan ik niet weet wat 'ie nou precies inhoudt, met een knul die ik voor het gemak maar 'mijn vriend' noem, maar waarvan ik nog altijd betwijfel of hij dat wel echt is, uit zichzelf en indien zo of ik dat dan wel echt wil. Ik praat daarover met mijn nieuwe huisgenootje en nu schrijf ik alles aan elkaar door iedere nieuwe zin te beginnen met 'ik' omdat ik narcistisch ben want dat ben je op je blog. Daar is geen ontkomen aan. 

Ik zit op mijn bed. Eergisteren heb ik mijn bed eindelijk verschoont (hypocriet hè, vind ik zijn lakens vies, doe ik drie dagen over de mijne) dus zit ik op mijn boterbloemgele dekbedovertrek dat me er altijd aan herinnert dat mijn moeder het ten alle tijden bij het rechte eind heeft. Vandaag heb ik voor het eerst mijn kruik gebruikt. Mijn duim smaakte daarna naar rubber. Ik duim nog steeds, vooral als ik chagrijnig of verdrietig ben. Het artikel waar ik anderhalve dag over deed ging over AI en of het een goed idee is om AI ons werk uit handen te laten nemen. Bij hoofdstuk 5 ging ik pompoen roosteren als avondeten in een poging om gezond te doen. Froukje was er ook en we bleven een tijdlang in de keuken en haar kamer hangen met 'sigaretjes' en de pompoen, die we samen opaten terwijl we 'gezamenlijke wijn' dronken. Ons huis wordt een meisjeshuis. Stiekem fantaseer ik de hele tijd over samen eten - tot ik me dan realiseer dat mijn eetgewoonten fucked up zijn en ik daar helemaal geen zin in heb. Maar wel in de hangplanten en het kruidenrek.  

Toen ik weer boven was had ik nog steeds honger en dus maakte ik Tandoori noedels - want ik at toch al ongezond. Ik zocht uit wanneer Malaika en ik Lisa in Londen kunnen gaan bezoeken. We gaan 2 juni en blijven tot de vijfde, dus kan ik gewoon naar school en met Mirco naar een lezing over AI. O ja, AI. Ik ging niet naar Pauls gespreksavond omdat ik door de vieze lakens en de baard van 'mijn vriend' enkele uitstulpingen op mijn gezicht heb en omdat ik ongezond gegeten en niet hardgelopen heb en me daardoor een walgelijk wezen voel. Ik heb dan altijd zin om te googelen op 'dikke meisjes met een leven' in de hoop dat ik voorbeelden vind, maar vanavond weerhield ik mezelf daarvan door Me, Earl and the Dying Girl te gaan kijken. Toen de titel 'Day 1 of doomed friendship' in beeld verscheen dacht ik dat ik daar maar eens mijn coverfoto van moest maken. Tjongejonge. 

HOERA 2 - 5 JUNI IN LONDEN EN MALAIKA IS DAN JARIG IN LONDEN

Ik drink oploschocolademelk. Ik moet eigenlijk naar bed om morgen een productievere dag te kunnen hebben (ik moet echt harder studeren) en ik hoef niet eens te douchen ('was je handdoeken', hoe moeilijk kan het zijn) maar boodschappen doen was vandaag al een te grote opgave - kun je nagaan. Ik ging ook niet naar Stephans animefeestje wegens eerder genoemde uitstulpingen op eerder genoemd veracht lichaam. Nee. Dat is gemeen. Mijn lichaam werkt uitstekend. Ik verkloot 't zelf allemaal met mijn zieke geest. Volgens mij komen mijn huisgenootjes thuis. Ik ben een autist die droomt van een sociaal thuisleven terwijl ik nu alleen maar wil denken o godver was ik nu toch maar vast naar bed gegaan. Ze is ook nog jarig. Ik wil een potje janken.
"Er zit een duidelijk patroon in, en ik denk dat je daar tot op zekere hoogte prima flexibel in kunt zijn. Je kunt het dus ook vermijden."
"Meh. Wellicht. Ik weet niet of ik het daar mee eens ben, het is al een stap om je bewust te zijn van een patroon." 
Ik vraag me af of ik me aangetrokken voel tot pessimistische, luie cynici (maar dat betwijfel ik) of dat de (on)gelukkigen daar door mijn aanwezigheid in veranderen.
http://pitchfork.com/news/64874-best-coast-says-chris-browns-back-to-sleep-is-trash-that-perpetuates-rape-culture/

Ik weet niet helemaal wat ik hier van moet vinden. Enerzijds snap ik waar haar paniek en onvrede vandaan komt. Anderzijds denk ik 'meisje meisje, er zijn echt wel ergere en naardere nummers geschreven, rustig aan.' Van dat laatste statement weet ik al genoeg, maar als je het heel erg met haar eens bent, wil ik graag weten waarom en wat ik niet inzie. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Chris Brown ook geen lieve jongen en ben me overbewust van hoe popcultuur onze breinen en lichamen en levens in een mal duwt, maar verkrachting? Mijns inziens lijkt hij vooral last te hebben van een intimiteitsprobleem en een immense onzekerheid - en hé, wie niet, dankzij de cultuurmalletjes?

Tinder

We gebruikten het even in de voorstelling, en om niet door screenshots van Google te hoeven bladeren maar natuurlijk ook omdat ik na al dat gepraat over de app toch wel heel nieuwsgierig werd: swipe, swipe, swipe... dag concentratie, dag tijdsindeling - en na drie dagen wil ik het eigenlijk al wel weer voor gezien houden - ware het niet dat ik nu daadwerkelijk een gesprek heb met twee vriendelijke Dufters, over Noorwegen, Grieks en Latijn, zeilen, mijn studie - met de eerste praat ik al sinds dag 1 uren achter elkaar, en hoewel ik zo langzamerhand stiekem wel hoop dat hij het vraagt, vind ik het ook verrassend dat niet alle gasten dus uit zijn op direct in het echt daten zonder eerst een gesprek te hebben gevoerd.
Mijn vooroordelen zijn ontkracht, hoewel het wel zoeken blijft in de massa zongebruinde torso's, motoren en foto's met honden, kinderen of andere 'magneten'. Bij iedere 'match' denk ik: 'Yes! Goed ingeschat, wat leuk dat hij mij ook leuk vindt!' Toch betrap ik mezelf er op dat ik soms mijn eigen profiel bekijk, omdat dan ineens de twijfel toeslaat: 'Maar hè? Dit is toch een knappe, intelligente gast? Zie ik er wel echt uit zoals op mijn foto's? Vertel ik onwaarheden in dat maffe tekstje? Is hij gek? Een psychopaat, labiel, of is uit mijn foto's af te lezen dat ik een onzeker wichtje ben?' Maar dit is de virtuele wereld, daar kan ik alles zijn, en tot de echte wereld zich voordoet, waan ik me een bijzonder aantrekkelijk eindbestemmingmeisje en dat kan ik ieder ander zelfbenoemd overbrugmeisje aanraden.

Tralalalalala

By the age of four, 90% of children grasp the concept of lying. Psychologists consider it a developmental milestone and even an integral part of healthy brain development. In fact, kids who do best in academic evaluations are able to start lying at the age of 2 or 3. “Lying is related to intelligence,” Dr. Victoria Talwar, a leading expert on children’s lying behavior, says. Preschoolers with higher IQ scores are more likely to lie and tell tall tales, and early lying is also linked to greater social skills later in life: Some kids who are particularly mature socially will tell “white lies” that benefit someone else, such as taking the blame for a brother or sister.
http://lifehacker.com/what-to-do-when-your-kid-lies-to-you-1731423315 


In de vijfde of zesde klas luisterde ik stiekem naar dit album in het straflokaal - dat ik daar op mijn tafeltje tegen de muur aan leunde in een poging om mijn oordopjes onzichtbaar te maken voor de toezichthoudende docent, weet ik nog, waarom ik er zat niet meer. Eigenlijk zit ik nog steeds in dat lokaal.