We sliepen een week lang iedere nacht samen. We zagen elkaar zoveel dat we vergaten wanneer we wat ondernomen hadden en wanneer wie wat de ander verteld had. Nu zien we elkaar minstens een week niet. Ineens vind ik dat heel erg, en dat 'Nee maar huuu ik wil me als een koala aan je vastklampen en ik kan je toch niet een hele week niet spreken, niet je stem horen, niet in je ogen zien dat je me voor de gek houdt of in je sas bent met een nieuwe oplossing' - gevoel lijkt wel instinctief ipv rationeel - ik ben echt heel heel heel erg verliefd op hoe je weet dat ik met iets instem maar het daar eigenlijk helemaaaaal niet mee eens ben, en je dat ook zegt en dan erg moet lachen - ik voel me heel speciaal omdat je mijn vlecht magisch en mijn regenjas schattig vindt en ik voel me nog veel specialer en prinsessiger als je hardop zegt dat ik je vriendin of je meisje ben.
Kusjes op neuzen en behoorlijk serieus kietelgevecht - o was het maar vast donderdagavond, dan kan ik laat naar bed en niet opstaan tot we boodschappen doen voor het avondeten en dan naar Utrecht, yay :D

... hij duwt in z'n eentje gewoon even een gasfornuis een zeer steile trap op, schroeft een kledinghaakje dat in de weg zit er uit met een botermes, sluit het gas aan en kijkt zorgvuldig of alle pitjes werken. Als ik nog niet verliefd was, dan nu wel, seksistische idealen hoog! Ik kan (met roodgeruit schort voor de idealen) eindelijk echt goede appeltaarten bakken!
Annemieke kwam voor me koken. We praatten urenlang over van alles, maar ook over vooroordelen en racisme, en we waren het er over eens dat niet iemands etniciteit, maar iemands intelligentie voor een heel groot deel diens 'storende' gedrag bepaald. Dat is natuurlijk een gekleurd en best arrogant statement, en toch geloven we er in, om onszelf er van te overtuigen dat we niet racistisch zijn. Ik wil er graag even op wijzen dat dit bestaat: http://nl.wikihow.com/Omgaan-met-domme-mensen. Waarom :').

We kwamen op dit onderwerp omdat ik mezelf een tijdje geleden betrapte op best heel nare gedachten over een groep Anderen. Die gedachten kwamen voort uit persoonlijke frustratie die ontstond op basis van meningsverschillen met een paar van die Anderen over dingen die ik belangrijk vind, en vervolgens was het heel makkelijk om te generaliseren en heel onaardige dingen te zeggen over deze drie, op basis van hun Anderszijn. Ik heb dan door dat ik iets heel onaardigs doe, ook iets heel onredelijks, en ik zeg die dingen alleen hardop tegen mijn ouders en mensen die ik onwijs vertrouw, die weten dat ik van mezelf door heb dat dit niet okee is.

Iemand verduidelijkte me ooit dat het onmogelijk is om geen vooroordelen te hebben, als ze al niet noodzakelijk zijn om te kunnen overleven als onderdeel van een groep, dan zijn ze er nog om angsten te reguleren. Op basis van bovenstaande concludeer ik nu dat het niet erg is om onaardige of slechte gedachten te hebben, zolang je er maar over kunt praten om zo in te kunnen zien dat wat je denkt eigenlijk echt belachelijk is. Je moet voortdurend met je eigen vooroordelen en fouten geconfronteerd worden om relativistisch te kunnen blijven, en verder te kunnen kijken dan jezelf.

Rosa, een meisje dat ik ken via mijn eerste jaar aan de universiteit hier, deelde zojuist dit filmpje op Facebook.



Of het nu in scène gezet is of niet - uiteindelijk maakt dat geen fuck uit want ik weet zeker dat het werkt. Dat is heel modernistisch gedacht, en ik ben een optimistische modernist die gelooft in vooruitgang en verbetering - maar eigenlijk vind ik alle postmodernistische pessimisten ook wel heel makkelijk. Relativisme leidt snel tot niets doen. En er kan zoveel gedaan worden. Het onderschrift, of het gedachtegoed van waaruit het filmpje gemaakt is, biedt hoop: het laat zien dat alle post-tweede-wereldoorlog-filosofie over het Kwaad algemeen gedachtegoed is geworden, wat leidt tot een nieuw mensbeeld. Daarmee bedoel ik dat mensen nu beter begrijpen hoe vooroordelen ontstaan en hoe we die kunnen beheersen met taal, hoe we mensen met psychologische experimenten kunnen laten ondervinden wat er heel snel mis kan gaan. Globalisering is een positieve ontwikkeling voor de mensheid, omdat het ons in staat stelt om als wereldbevolking van elkaar op de hoogte te zijn en met elkaar in contact te komen op een manier die eerder niet mogelijk was. Zelfs het bestaan van ISIS biedt hoop - omdat het in combinatie met globalisering opnieuw de discussie over het gevaar van religie aan de kaak stelt zoals dat vroeger niet mogelijk was. Er wordt zoveel geschreven en gepubliceerd over alle mogelijke standpunten aangaande vluchtelingen en immigratie, dat je door de bomen het bos niet meer ziet - maar dat is juist de enige manier om inzicht te krijgen in hoe complex de situatie is. Ik wil niet beweren dat de wereld niet een verschrikkelijke plek is - maar ik geloof wel echt in deze tijd, in het communiceren, in het elkaar confronteren en zo tot betere inzichten komen.

... en nu moet ik echt verder met Language Acquisition.

En je dacht dat Coldplay gay was?





En toch kreeg ik dit vijf jaar later ineens in mijn hoofd, met het idee dat ik over tien uur bezig ben met dat a;sdkfj;asjdf;asjdf;asdf tentamen Oud Engels. Ik MOET het halen.

Over Coldplay gesproken, ik hoorde van Saskia dat ze kennelijk een fantastische nieuwe clip hebben uitgebracht...? MORGEN. Morgen.

Haha, favoriete foto uit de reeks, ik zou heel graag willen weten wat voor ondeugends hij in haar oor fluistert :)

http://www.boredpanda.com/old-photos-vintage-war-couples-love-romance/?utm_source=facebook&utm_medium=link&utm_campaign=BPFacebook





Het is zoveel meer haunting als we in zijn bed liggen en naar buiten kijken. Voor zijn raam groeien verschillende bomen, waardoor het lijkt alsof we in een bos slapen. Als we de tijd hebben en met de gordijnen open slapen, maakt het oranje licht van de lantaarnpalen alles heel retrofuturistisch - of misschien lijkt dat vooral zo door de films die we kijken.
:)))

Vanochtend ontmoette ik zijn moeder en zus. Dat was heel leuk. Veel leuker dan Oud Engelse grammatica. Hnnng. Janken. 

Er is ook niks fijners dan tegen hem aan geknuffeld liggend een gekke Schotse serie kijken.

De aantekeningen

"The Romantics invented what from now on is called ‘writer’s block’. They also invented the idea that art is personal expression rather than craft. If art is personal expression, then a judgement about your artwork suddenly is also a judgement about you as a person. This leads to great insecurity: being very, very good is nothing if you are not brilliant." 
"One of the fantasies in the book is the fantasy of creating a person or something without being influenced by something else, as it is with everything else in life."
"Are we responsible for or to a dream? Aren’t we very vulnerable when asleep? Nothing is more really yours than a dream, but you cannot prompt it. It’s your irrationality at work, a theme that fits the Romantics perfectly."
Zoals gezegd door doctor Newton in zijn colleges Literature 4B

Oh oh studeren


van Flo via https://www.artfinder.com/product/dr-jekyll-and-mr-hyde/

Het is weer zover. Het viel me laatst al op dat ik hier zo weinig te melden heb (wat me erg spijt voor ieder van jullie trouwe dagelijkse bezoekers, ik beloof verbetering), wat te maken heeft met dat ik het eigenlijk nog steeds te druk heb, dat zat ben en onder een steen wil kruipen om er niet meer onder vandaan te hoeven komen, maar ook met het feit dat ik eigenlijk echt niks te melden heb. Dat heb ik al sinds ik dit doe niet, ik bedoel, het enige wat jullie hier lezen is mijn enthousiasme over iets in de werkelijkheid of over het menselijke object van mijn affectie. Ik heb niets te melden waar een ander iets mee kan, het is puur om interessant te doen voor mezelf en voor jullie, om mezelf en jullie er van te overtuigen dat ik echt best een leuk mens ben ondanks mijn gefaal op alle mogelijke gebieden. Enfin. Ik ben dus aan het studeren om een iets minder grote faalhaas te worden, en dat is dan wel weer leuk. Vandaag las ik  eindelijk The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde uit voor mijn Literatuurtentamen van aanstaande dinsdag. Hierbij mijn favoriete passage:
"With every day, and from both sides of my intelligence, the moral and the intellectual, I thus drew steadily nearer to that truth, by whose partial discovery I have been doomed to such a dreadful shipwreck: that man is not truly one, but truly two. I say two, because the state of my own knowledge does not pass beyond that point. Others will follow, others will outstrip me on the same lines; and I hazard the guess that man will be ultimately known for a mere polity of multifarious, incongruous and independent denizens.
(...)
If each, I told myself, could but be housed in seperate identities, life would be relieved of all that was unbearable; the unjust might go his way, delivered from the aspirations and remorse of his more upright twin; and the just could walk steadfastly and securely on his upward path, doing the good things in which he found his pleasure, and no longer exposed to disgrace and penitence by the hands of this extraneous evil. It was the curse of mankind that these incongruous faggots were thus bound together - that in the agonised womb of consciousness, these polar twins should be continuously struggling. How, then, were they dissociated?
(...)
 Certain agents I found to have the power to shake and to pluck back that fleshly vestment, even as a wind might toss the curtains of a pavilion. For two good reasons, I will not enter deeply into this scientific branch of my confession. First, because I have been made to learn that the doom and burthen of our life is bound forever on man's shoulders, and when the attempt is made to cast it off, it but returns upon us with more unfamiliar and more awful pressure. Second, because, as my narrative will make, alas! too evident, my discoveries were incomplete. Enough, then, that I not only recognised my natural body for the mere aura and effulgence of certain of the powers that made up my spirit, but managed to compound a drug by which these powers should be dethroned from their supremacy, and a second form and countenance substituted, none the less natureal to me because they were the expression, and bore the stamp, of lower elements in my soul."
Het zal niemand die iets over mijn afstudeerplannen weet verbazen dat ik dit machtig interessant vind. Donderdag 'droeg ik voor', wat doodeng was, want ik vind wat ik destijds geschreven heb vooral een poging tot zoeken naar wat ik wil vertellen, en inmiddels denk ik dat mijn ideeën mijn kunnen te boven gestegen zijn. Het is denk ik vooral pathetisch, en ik schaam me ook een beetje voor de oorsprong: de hele tekst gaat over hoe ik mezelf ongelukkig maakte door telkens te benoemen dat ik de betawetenschapper op wie ik verliefd meen te zijn, niet goed begrijp. En hij mij ook niet. En ik denk dat wij samen een metafoor vormen voor de verschillende benaderingen van het universum door alpha- en betawetenschap, en dat het zeker interessant kan zijn om die metafoor verder uit te werken tot het monumentale stuk dat Jibbe er in zag, dat zit er ook echt wel in, maar ik moet het wel leren distantiëren van mezelf en ik kan alleen maar hopen dat dat me gaat lukken. Over twee weken komen mijn Corduroyzoon en -kleinzoon eten. Ik vermoed dat zij beiden ook genoeg over het onderwerp te zeggen hebben. Voor nu een recente quote van de betawetenschapper: "Soms ben ik gewoon teleurgesteld door hoe beperkend de natuur is."




Die witte outfit, zo bizar. Mad Men (over een tijdje Netflixbingen bij de papa en mama) verwijzingen woepwoep!
Een kennis van mijn ouders en ik hadden een gesprek. Ik zei, 'Ik vind het stiekem heel leuk dat ik veel dingen nu doe zoals mijn ouders, dat ik dezelfde dingen leuk en mooi vind, en zo -' Het gesprek ging over je studententijd. 'Ja,' zei de kennis, 'je loopt toch dertig jaar achter hè... straks als je zelf dood gaat denk je, o, daar hadden mijn ouders het toen over.'

(...)

Het is te alle tijden aan te raden om dit soort mensen in je kringen te hebben. Zeikerds. Pessimisten. Mensen voor wie het leven altijd zwaar is, voor wie bij iedere meevaller de volgende tegenslag alweer handenwrijvend om de hoek gluurt - omdat het goed is om mensen om je heen te hebben op wie je beslist niet wil lijken.

:)
Ik wil niet ik wil niet ik wil niet ik wil niet, potverdorie! Werk je de hele week aan zo'n essay, heb je de avond tevoren nog moeite met er 2500 woorden uitknallen, treurig.
"'I intended to reason. This passion is detrimental to me; for you do not reflect that you are the cause of its excess. If any being felt emotions of benevolence towards me, I should return them an hundredfold; for that one creature's sake I would make peace with the whole kind! But I now indulge in dreams of bliss that cannot be realised. What I ask of you is reasonable and moderate; I demand a creature of another sex, but as hideous as myself; the gratification is small, but it is all that I can receive, and it shall content me. It is true, we shall be monsters, cut off from all the world; but on that account we shall be more attached to one another. Our lives will not be happy, but they will be harmless, and free from the misery I now feel. Oh! my creator, make me happy; let me feel gratitude towards you for one benefit! Let me see that I excite the sympathy of some existing thing; do not deny me my request!'"

Mary Shelley - Frankenstein, or, the Modern Prometheus