O die eigenwijze Britten...
Excuus voor het gebrek aan nieuwe rants en willekeurige plaatjes. Tien dagen geleden begon ik bij La Place op Schiphol en sindsdien werk, eet en slaap ik voornamelijk. Het is hard werken, ik heb nog nooit zoveel fruit schoongemaakt en geblend, broodjes gesmeerd en tonijnsalade maken om vier uur 's ochtends kan ik ook van mijn bucketlist afstrepen (niet aan te raden). Het is ook heel leuk, maar ik denk dat ik dat pas echt zo ga ervaren als ik niet meer nog weer drie verslagen voor de HKU in moet leveren en meer in het ritme zit. Vanavond weer vroeg naar bed voor een ochtenddienst morgen, maar vandaag ben ik vrij :)

Gisteren kwam ik terug uit een nachtdienst. Ik ging naar Leandros en douchte daar, want we zouden naar Heerenveen gaan voor een tentoonstelling en we wilden vroeg weg. Eigenlijk was ik veel te moe, maar hij had de tentoonstelling uitgezocht, dus probeerde ik me niet aan te stellen door naar bed te willen. Toen ik hem wakker maakte was hij helaas/gelukkig ook nog steeds moe - dus hebben we Heerenveen gelaten voor wat het is (ongetwijfeld een prachtige plaats) en toen kon ik toch een tijdje slapen voor we naar Utrecht gingen.

In Utrecht feliciteerden we Janneke op een terras op het Neude, en daarna gingen we gyros eten bij de Griek aan de Ganzenmarkt die gelukkig nog wel in het echt (niet op Google maps) bestond. We aten het broodje samen op op een bankje voor de HKU, en daarna zijn we EINDELIJK samen ijsjes gaan eten - wat een conversatie over pieken in klefheid (elkaar hapjes ijs geven) en de perfecte koosnaam opleverde: vanaf nu stel ik Leandros aan iedereen voor als Lievandrosje. Of niet. Maar goed. We gingen naar de voorstelling van Lotte, Wessel en Lisanne, en Leandros (en ik ook een beetje) was in de war maar wel vermaakt, vooral toen Wessel trompet begon te spelen. Toen gingen we naar huis en waren we allebei zo ontzettend moe dat we daar gebleven zijn ondanks alle andere plannen - en daar was ik heel blij mee, want hij zou eigenlijk naar zijn moeder gaan en ik ben nu zo over mijn oren verliefd dat ik het als ik moe ben heel erg naar vind als hij dan weggaat. Inmiddels is het weer ochtend dus is mijn innerkoala weer gesust, maar jemig. We moeten allebei de hele week werken en donderdag ga ik naar Werchter (wat natuurlijk wel fantastisch is :D), dus dan zien we elkaar ineens weer heel weinig :(((

Ik vind het heel raar soms, om na te denken over hoe alles nu is en voelt en hoe onwijs gelukkig hij me maakt. Ook wel een beetje eng. Maar het is zo fijn om tegen hem aan te slapen, of als hij kusjes op mijn hand geeft of als hij ontbijt gaat halen weet dat ik erg gelukkig word van een croissantje, dat hij oplet als ik boodschappen doe en nu het brood dat ik graag eet heeft zodat ik als ik bij hem slaap ook brood mee kan nemen naar werk, dat hij zijn moeder belt en zegt: "Ik ben nu met Rafaëlle in Utrecht." en dat hij mijn ouders wel wil ontmoeten - en het gekke of het meest enge vind ik dat het voelt alsof dit het is. Eén van de vrouwmeisjes met wie ik werk vroeg: 'en is het een blijvertje?' toen we basisinformatie uitwisselden, en ik zei ja, en dat ik dat natuurlijk niet zeker weet van zijn kant, maar, "je voelt het, en dan weet je het." En dat is wel zo. Ik hoop het heel erg.




Nienkes klas zong onder andere dit nummer, en dus keek ik met mama voor Londen de film opnieuw. O die Fransen.