"Maar het sapje voor Jeroens meisje dan?" "Een koek, meneer? Dat wordt dan 2,40 alstublieft."

Ik vind werken met geld zo spannend dat ik zelfs als ik niet gewerkt heb nog droom over kassadraaien. Waarschijnlijk doe ik dat ook als ik alleen ben, maar weet ik er dan niks meer van als ik wakker word. Als ik bij Leandros slaap, en hij pas om zes uur 's ochtends een keer naar bed gaat maar terwijl ik slaap wel af en toe even bij me komt kijken, onderbreekt hij me midden in het afhandelen van een bestelling of terwijl ik in gesprek met een collega, en dan krijgen we hele rare conversaties waarin ik denk dat hij tegenover me staat om sapjes mee te nemen voor zijn huisgenoten en hun vriendinntjes. Of ik droom dat ik iemand anders sta te helpen, en hij knuffelt me wakker, waarop ik nog de toetsen in de lucht aansla maar de man al is verdwenen. Erg verwarrend.
Vandaag was erg leuk. Ik werd te laat wakker (met het licht aan in slaap gevallen, duidelijk teveel korte nachten) maar ging naar Borgman&Borgman voor koffie en om aan mijn afstudeerwerk te werken. Ik vind het heel spannend maar heb ook heel veel zin om te gaan schrijven. Na de koffie kocht ik een okergele blouse bij een tweedehands zaak aan de Nieuwe Rijn en rommelde ik thuis nog wat verder aan mijn te schrijven scriptie, om daarna spanakopita te maken en eten met Jody. En nu wacht ik al drie uur tot ik in slaap val.

Ik kampte drie jaar geleden een tijdje met een angststoornis, daardoor weet ik dat ik genoeg moet slapen om goed te functioneren en raak ik zeer contraproductief erg in paniek als dat niet lukt. Natuurlijk maakt één kort nachtje echt niks uit - maar in combinatie met nog niet helemaal op mijn plek zijn op mijn werk en een aantal ongeduldige collega's vind ik het vervelend en eng dat ik over vier uur op moet om nog onbekende taken uit te gaan voeren. Controlfreak much, maar ja, wat doe je er aan?
Ik ben zo blij als hij naast me ligt te slapen, maar halfwakker wordt als ik uit bed stap, en hoe hij dan zijn armen naar me uitstrekt en me tegen zich aantrekt, en tevreden geluidjes maakt als ik hem bedelf onder de kusjes. Hoe hij me genadeloos kietelt en appeltaart voor me meeneemt, en hoe hij lacht, hoe hij glimlacht of schatert of er bijna in blijft als iets echt heel grappig is, DAT IK ER ALWEER OVER MOET SCHRIJVEN, niet om jullie te ergeren maar om het zelf vast te leggen, omdat ik bang ben om dit te vergeten en omdat ik zo ook zwart op wit hoop dat het altijd zo blijft.
O en ik heb een langpoot vermoord. Het was doodslag, ik deed een poging om hem ongeschonden uit de badkamer te krijgen, maar nu word ik iedere keer met mijn falen geconfronteerd door de poten die ik uittrok toen ik het bakje waarin ik hem probeerde te vangen langs de muur haalde. Ik ben tot op heden te lui om de poten te verwijderen, en daarnaast herinneren ze me aan mijn wreedheden, dat kan ook geen kwaad.

Ik heb vandaag mijn eerste magnetronmaaltijden gekocht

In mijn hoofd speelt een kakofonie van mijn wekker, de kassa, de koffiemachine  en de biljettenchecker, afgewisseld met opmerkingen van collega's en kort contact met klanten. Dit was mijn derde werkdag, morgen weer en dan omslapen naar vier vroege diensten - het leven is zwaar en omdat ik vannacht bij Leandros sliep, kocht ik vandaag voor het eerst twee magnetronmaaltijden. De lasagne was in de aanbieding bij de Jumbo
en dus at ik vanavond in mijn pauze Enummers die bijna van mijn bord af dreven. Om mijn gezonde verstand gerust te stellen komt Leandros nu de algemene relativiteitstheorie uitleggen. Het is een leerzaam contrast.
Tjonge, wat haat ik vroeg opstaan.

!!

Ik stoor me er teveel aan en dat is een keuze, maar toch wil ik binnenkort graag op de een of andere manier onder nationale aandacht brengen dat de leestekens .., !! en ?? niet veel meer uitdrukken dan 'ik kan niet met leestekens omgaan, eigenlijk hoef je wat ik schrijf daarom per definitie niet serieus te nemen.' Dat komt me vaak goed uit, want de mensen die denken dat dat extra teken hen meer overtuigingskracht geeft, classificeer ik vaak voorafgaand aan deze schriftelijke blijk van weinig taalkennis al als incapabel, maar deze wankunsten maken hen in mijn ogen echt heel erg dom. Die extra punt drukt weinig meer uit dan 'ik weet het ook allemaal niet hoor, maar..', en het extra vraagteken communiceert 'ik ben gefrustreerd!!' Met een punt, een komma of een vraagteken bereikt men doorgaans genoeg, en indien die leestekens onvoldoende emotie uitdrukken, beschikt de Nederlandse taal over de prachtige, correcte optie van drie tekens. Misschien is het echter beter als de tweetekensoptie ook opgenomen wordt in ons leestekenbestand, omdat in dit digitale massamediatijdperk voornamelijk frustratie en onkunde gedeeld wordt. Zolang gebruikers wordt aangeleerd dat dat de betekenis van hun combinatie is, ben ik tevreden..
Op werk moet ik natuurlijk verschijnen in het La Place uniform van een zwarte broek met zwarte schoenen met daarin zwarte sokken, een zwarte polo met 'Service, dat ben ik!' of iets anders gastvrijs op de rug geborduurd en een groene sloof. Dat staat andere meisjes erg verzorgd en chic, maar in polo's voel ik me een man en in een zwarte polo voel ik me een lelijke man, dus sta ik iedere dag al sinaasappels persend of broodjes smerend te fantaseren over jurken aantrekken en lippenstift op doen naar leuke dingen. Vandaag is mijn broertje jarig, dus gaan we uit eten, en morgen komen we met een vast groepje deeltijders Engels bij elkaar om ook met elkaar uit eten te gaan - reden genoeg om je op te doffen. Maar nu zit ik nog in bed lui te wezen en heb ik helemaal geen zin om hakken aan te trekken, merp.
Ik snapte de grap en de ironie en de haat jegens destijds niet zo, van die 'be like huppeldepup', dus eh, 'be like Tim.'
Jorinde en ik gaan in september een basiskluscursus voor vrouwen volgen. Zonder grappen, ik heb er nu al zin in.

Na onsuccesvol googelen op tips om de zenuwen voor nieuw zijn op je werk te bestrijden, een gouwe ouwe uit 2008:



But it doesn't matter cause I'm packing plastic
And that's what makes my life so fucking fantastic

And I am a weapon of massive consumption
And it's not my fault it's how I'm programmed to function

And when do you think it will all become clear?
'Cause I'm being taken over by the fear
Hoera, het is juli :) Min of meer echt vakantie (nog steeds één opdracht en een kassiersovereenkomst te maken, het houdt niet op, niet vanzelf) tussen het broodjes smeren door, en gisteren en vandaag vrij en ineens tijd. Dat is wel fijn, want eigenlijk wil ik wel weer dingen opschrijven om niet te vergeten hoe goed het gaat, vooral omdat het soms helemaal niet goed gaat, met een zieke(re) mama en stomme mensen. Maar gisteren had mijn moeder weer praatjes en brachten zij en mijn vader me naar Leandros. We zouden eigenlijk naar het strand, maar uiteindelijk was ik pas heel laat bij hem, dus wandelden we door een stuk bos bij Oegstgeest en zo belandden we in de moestuin van de inrichting vlakbij. Er worden daar behalve aardbeien en sperziebonen onder andere ronde courgettes geteeld, en vanaf de picknicktafel waar we op zaten te praten zagen we ineens een imker in zijn toch enigszins surrealistische pak tussen de planten opduiken. Later was Frank beledigd toen Leandros hem over de wandeling vertelde: "Ah man, dat is ons plekje, ga jij een beetje jan en alleman daar mee naar toe nemen!", waarna hij me probeerde wijs te maken dat hij kiwi's met schil eet (dat dus wel echt) maar frambozen pelt. Tja. Vanochtend had ik eindelijk weer tijd om pannenkoeken te bakken. Leandros vroeg zich af hoe een pannenkoek met chilipeper smaakt. Na het geprobeerd te hebben is dat de nieuwswaarde van dit verhaal: doe ook eens chilipeper in je pannenkoekbeslag, want het tintelt op je tong.