Tjongejongejongejonge

Sorry voor het gebrek aan berichtgeving. Ik weet niet goed wat ik van The Green Happiness vind, ik las ergens dat deze dames vrouwen die geen oplossing voor hun klachten kunnen vinden bij de wetenschap, wel baat kunnen hebben bij een verandering van voeding en dat dat toch geen slechte zaak kan zijn. Ik probeer zelf anders te eten. Ik heb één heel belangrijk ding mee te geven:

EET OF DRINK NIET IEDERE DAG SOJA. EET GEEN EETLEPEL LIJNZAAD PER DAG VOOR EEN LANGERE PERIODE ACHTER ELKAAR.

Tenminste, als je uit eigen ervaring weet dat je 'anders' reageert op niet-lichaamseigen stoffen. In sojamelk en lijnzaad zitten fyto-oestrogenen en die zijn niet zo onschuldig als ze lijken.

Enfin. De berichten zijn schaars omdat er een stressinflatie is. Iedereen is te druk en indien niet dan wil men dat graag zijn, dus dit zal ook niemand onbekend in de oren klinken en ook van die tendens weet ik niet goed of ik me er kwaad over moet maken. Bovendien word ik er voortdurend ongevraagd aan herinnerd dat ik me maar beter helemaal nergens meer kwaad over kan maken omdat ik dan nogal een idioot van mezelf maak. Ik probeer nu maar te accepteren dat ik klaarblijkelijk raar en een idioot ben, ik maak me te graag kwaad.

Wat er in mijn leven gebeurt: op maandag ga ik naar de HKU. Op dinsdag ga ik naar college. Op donderdag ga ik naar de HKU en naar college. Op vrijdag ga ik naar een repetitieproces. Op zaterdagnacht werk ik. Op zondag ben ik brak. Tussendoor moet er voor deze locaties nogal wat gebeuren. Er zijn tevens een eigen lichaam, een vriend, ouders, een broertje, vrienden en vriendinnen en een huis met huisgenoten te onderhouden. Dat tracht ik te doen door vroeg op te staan en van de ochtend te genieten. En door het er eens goed van te nemen, zoals ze dat in Annie M.G. Schmidtiaanse teksten zeggen. Ik kan dat iedereen aanraden. Je wordt er wel dik en gelukkig van.
Soms.

Progressie

Achter Michiel komt Frank op met een broodje döner. Amarens is weg.

Frank:                   Hé man.

Michiel:              Yo.

Frank:                   Lekker geneukt?


Michiel:              Ik ga hier geen woorden aan vuil maken.
"Er mag toch best eens iets ongemakkelijks gebeuren?"

Aldus een verongelijkte M. M. is één van mijn 'nieuwe' klasgenoten. Ik vind deze jongen erg vermakelijk. Hij praat grappig en is soms zichtbaar in een quasi-slecht humeur, dan kijkt hij boos, maar met zijn mond in een grimas. Over zijn eindwerk zei hij: "Het enige dat ik zeker weet is dat mijn protagonist iemand van wie hij houdt gaat verkrachten. Ik wil een sympathiek en zacht personage tot het uiterste drijven." Hij rookt Lucky Strike rood. De enige andere tekst die ik van hem heb gelezen ging over een man die opgroeide in een kippenren en daardoor meende een haan te zijn, en zo'n jongen is M. ook. 
Gisteren ging ik met Leandros naar een screening van The True Cost, een documentaire over de prijs die ontwikkelingslanden (wat een kutterm en een kutconcept in een kutsysteem) betalen voor onze goedkope t-shirtjes en spijkerbroeken. Met walging keek ik vanochtend naar mijn recent aangeschafte overhemdjurk. Die is van de H&M, en dus ongetwijfeld in elkaar gezet door een onderbetaald meisje van mijn leeftijd met een vrolijk lachend, mager dochtertje dat ze maar twee keer per jaar ziet.

Vrijwel alles wat wij hier gebruiken, wordt ergens anders onder zeer slechte omstandigheden geproduceerd. De eitjes die ik vanochtend kookte, heten dan wel 'scharreleieren', maar in hoeverre zijn het dat nou echt? Wat zit er eigenlijk allemaal aan chemicaliën in het brood dat ik eet en het water waarmee ik mijn thee maak? Welk stuk natuur is er aangetast met pesticiden voor de thee die ik er bij drink? Wie sterven er aan rare ziekten door mijn spilziekte, welke vormen van kanker ademen en nemen we dagelijks in door onze blinde vooruitgangsdrang?

Hoeveel klimaattoppen en documentaires over leed zijn er nodig voor iemand het systeem omver gooit en zegt: "We kappen er mee. Helemaal. Geen wapenindustrie meer. Als je ruzie hebt, ga je maar schelden, en als je echt iets te beslechten hebt sla je elkaar maar de harses in en hopelijk komt het niet zo ver, want kijk wat een teringbende het al is en hoezeer je die niet in je eentje kunt opruimen. Dus leg het verdorie bij en ga iets doen. Geen chemicaliën meer. Geen vooruitgang meer. Mobiele telefoons? Ga maar naar elkaar toe met paard en wagen, dan zie je tenminste nog eens iets onderweg. Ruimtereizen? Wat de fuck moeten we in de ruimte? Kunnen we ons niet concentreren op het opruimen van dit stukje Melkweg voor we de rest naar de getver helpen? Medicatiemaffia? HOE KAN DAT?!"

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me afvraag waarom dit niet op grote schaal gebeurt. Ook op kleine schaal gaat het nog steeds fout, ik kan niet vaak genoeg herhalen dat ik niet begrijp waarom managers anno nu niet snappen dat je je werknemers als gelijken moet zien in plaats van als ondergeschikten.

Tot ik met de mensen praat die die functies gaan bekleden. Tot ik een VVD'er of een CEO hoor praten. Ooit vroeg Leandros me wanhopig waarom mensen in godsnaam rechts stemmen. Hoe je dat gewetensloos kunt doen. Of die mensen echt niet weten dat ze een domme keuze maken, of dat ze dat wel weten maar die keuze gewoon maken omdat ze niet zo goed zijn in langetermijnplannen.

Afijn, ik ben vandaag chagrijnig. Ik moet vannacht werken en even zoals de rest van mijn leven nu, zie ik dat ook als iets uiterst onrechtvaardigst. Geld. Wat een kutmechanisme. Toch ga ik zo naar de supermarkt om boodschappen te doen. En of ik nu Fair Trade bananen koop of niet, het leven gaat gewoon door. Ik weet niet wat ik daar mee aan moet.

But you have friends

Je eet geen vlees meer. Je luistert naar Crystal Castles en je gaat naar cultuurfestivals. Opeens.
Ik word daar moe van. Nu kan ik geen eten dat je ook nog moet lusten meer bedenken, moet ik doen alsof ik dat alles begrijp en IK GING ALTIJD NAAR CULTUURFESTIVALS. ALLEEN.

Ik ben meer alleen en leeg dan jij, dus hoe moet ik dat voor jou dan wegnemen?

"Ik heb vannacht kapsalon gegeten in het park."

zegt hij, "Zo, even wat inbrengen tegen al dat cultureel verantwoorde van jou!"

Als hij in mijn bed ligt te slapen ziet dat er altijd heel grappig uit: zo'n jongenshoofd met heel veel haar er op en er om heen tussen de bloemen.

Hij heeft gelijk, alles is weer cultureel verantwoord op de HKU. Gek, dit is mijn laatste jaar daar. Ik heb er altijd het gevoel gehad dat mijn werk niet goed genoeg was, maar ondertussen toch heel veel gave dingen gedaan die ik nooit zou hebben meegemaakt als ik gewoon verder was gegaan met Film- en Literatuurwetenschappen.
1 september, het collegejaar begint (het probleem met het document voor Leiden is inmiddels opgelost) en ik heb de eerste scène van mijn afstudeertekst zojuist geschreven. Alle begin is makkelijk, in dit geval.
Vrijdag en zaterdag is het zonnig, maandag is het zonnig, maar juist zondag moet het regenen...

Maar: ik ben óók heel gelukkig

Ik vraag me af of hij weet hoe gelukkig hij me maakt, hoeveel rust hij me geeft, hoe hij met één opmerking ("Maar je weet dat dat heel inefficiënt zou zijn hè?") mijn angsten wegpraat, hoe hij op de één of andere manier altijd alle praktische zaken die ik kwijt ben of die kapot zijn, terugvindt of repareert - ik vind het zo buitengewoon bijzonder dat hij er is. Hij wekt nooit de indruk weg te willen gaan. Ik voel me zo veilig en geliefd, het maakt hem niet uit of ik make-up op heb of niet, het kan hem écht niet schelen als ik mijn benen niet scheer, en hij leert me om eerst aan mezelf te denken in plaats van altijd hem voorop te stellen.