Gisteren werd ik ziek. Ik ging naar Leandros om de pompoensoep van zijn moeder te eten en in bed te kruipen met huiswerk. Frank was er ook. Hij adviseerde me om vandaag niet naar school te gaan: "Je kunt beter thuisblijven als je voelt dat je ziek wordt, om door rust te pakken te voorkomen dat het erger wordt, dan naar school gaan totdat het zover is." Dus doe ik dat vandaag en zo had ik tijd om in mijn pyjama Westworld bij te kijken. O man het is zo briljant. Dat heeft twee zijden: enerzijds wil ik dan meteen aan de slag met mijn eigen werk, anderzijds wil ik het opgeven omdat ik hier nooit aan kan tippen. Maar ik denk echt dat dit iets belangrijk is. Frank liet Leandros en mij Myers Briggs test doen op deze site: https://www.16personalities.com/personality-types. Leandros is een Debater, ik ben een Protagonist. Interessanter dan die labels vind ik praten over de keuzes die we maakten. Leandros vindt het belangrijker dat onze kinderen slim zijn in plaats van aardig, terwijl ik uiteraard precies de tegenovergestelde keuze maakte. En allebei vinden we dat dan niet helemaal, en dit is een goed voorbeeld van hoe we elkaars tegenovergestelde zijn, terwijl we het punt van de ander ook begrijpen en misschien iets minder, maar wel degelijk ook belangrijk vinden. Tevreden constateerden we dat we elkaar goed aanvullen, dat we Yin en Yang zijn, enzovoort - afijn, ik wilde niet weer een post vol kwijlen, waar het me om ging is dat Frank iemand anders is dan ik dacht. Hij blijkt bijvoorbeeld een veel opener houding tegenover abstracte kunst te hebben dan ik. Hij gaat met zijn moeder mee naar weekenden waar zij zichzelf ontdekt als hem dat gevraagd wordt. En dat terwijl ik hem probeer te vervlechten met Ray Kurzweil in zijn doorgeslagen gekte.

Voor wie nog geen Westworld kijkt





Het is zo mooi en raar en fucked up.

Michiel

Maar het kan ook anders gaan.
Er kan iets gebeuren waarvan we nu nog geen idee hebben.
En ik kan dat ontdekken.
Ik ben boos en ik wil niemand zien en het gaat maar niet over. Bovenal wil ik gewoon niet meer. Ik wil vanavond gewoon naar bed zonder morgen ergens heen te hoeven. Ik wil vanavond naar bed in de wetenschap nooit meer ergens heen te hoeven de komende maanden.

Gelukkig zijn er leuke dingen. En gelukkig lukt het schrijven als de avond valt dan toch, eindelijk, na een dag lang ijsberen en mezelf verwensen omdat ik niks kan. Maar dat helpt mijn moeder niet. En daarmee is er alleen maar tijd voor meer stomme dingen.
Steen

Verdriet kit al mijn krachten samen,
zodat ik roerloos word als steen.
Mijn hele wezen wordt materie,
een ondoordringbaar star mysterie,
o sla de rots, opdat ik ween.

M. Vasalis
uit: Vergezichten en gezichten,
Van Oorschot 1954
In het huis van mijn ouders zitten zilvervisjes. Ik heb ze mee verhuisd naar Leiden. Zojuist zag ik er één op de slaapkamervloer. Een erg grote. In de tijd die ik nodig heb om naar de wc te lopen om papier te pakken, is hij verdwenen. Ik denk aan mijn moeder die ooit tegen me zei dat een psychose zoiets betekent als insecten in een hoek van een kamer zien waar ze niet zijn. Ik zag hem echt. Ik keer wat tassen en spullen ondersteboven: niks. Even later wil ik naar mijn bureau lopen. Daar is hij weer. Hoera. Ik ben niet gek.

Argh, ik wil NU het derde seizoen van Mr Robot

Ik zou er tijd voor vrijmaken, met als excuus dat het als inspiratiebron voor mijn eindwerk geldt.

http://honestlywtf.com/editorials/prep-school/
Nu ik geld verdien, geef ik makkelijker geld uit. Niet aan nieuwe spullen (want bij bijna alles voel ik me schuldig over de mensen of dieren die er onder hebben geleden - hoewel ik gisteren wel een tweedehands roze broek die er uit ziet als een rok kocht - maar tweedehands, sus ik mijn geweten), maar wel aan eten, andere mensen, kaarten en cadeautjes. Maar vooral aan eten. Je kunt best goed en lekker eten maken met weinig geld, maar met wat meer geld lijkt een peterselieplantje ineens niet meer overbodig en dat maakt eten wel lekkerder. Net at ik pasta met verse parmigiano en basilicum. Dat was heel simpel en eigenlijk best goedkoop, maar die parmigiano zou ik vroeger niet gekocht hebben. Terwijl ik het gerecht bereide, moest ik ineens lachen om drie jaar geleden. Eén van mijn huisgenootjes van toen had deze pasta gemaakt voor vrienden. Ik was in alle staten. Ik begreep niet hoe je mensen een pasta zonder vlees of vleesvervanger, zelfs zonder groente, voor kon zetten. Ik blijf erbij dat ik groente meestal wel een vereiste vind om van een gerecht een hoofdgerecht te maken, maar toen ik net een hap nam begreep ik wel waarom mijn huisgenootje dit zo graag maakte.
"U wordt allen verzocht hier vriendelijk uit te stappen."

(beste verspreking tijdens een omroepbericht ooit, vanochtend in de trein naar Utrecht)

Vianne en Anouk Rocher door FlyingMurka http://flyingmurka.deviantart.com/art/Vianne-and-Anouk-Rocher-386621496

Ik wil iedereen aanraden om via de links aan de zijkant even de fragmenten uit Rode Schoenen op te zoeken. Dat is waarom het najaar leuk is.

Maar hé, volgende week ben ik nu met mijn ouders in Cambridge :D

We gaan vijf dagen naar Suffolk, en ik kan echt niet wachten tot we op de boot zitten.
Ik heb geen zin meer om te schrijven voor de HKU. Ik heb geen zin meer in lessen en beoordelingen. Ik wil niet meer met de trein naar Utrecht en uren wachten. Gisterenochtend was een fijne ochtend. Leandros lag nog te slapen toen ik opstond en me klaarmaakte om twee hoorcolleges te volgen. Daarna kon ik thuis lunchen en toen weer terug naar de universiteit om een werkcollege te volgen. Zo simpel, rustig en misschien wel saai had mijn leven ook kunnen zijn, schreef ik later in mijn notitieboekje. 's Middags ging ik wel naar Utrecht, voor een repetitie die gelukkig wel heel leuk was. Maar door de voorstellingen die ik daarna bezocht en de mensen die ik wel of niet sprak, kon ik alleen maar weer concluderen dat ik in Utrecht altijd weer de treurnis van eerder tegen het lijf loop.

Fijn

Somber is een mooi woord, dat is een schrale troost. Ik denk nog steeds dat ik niet depressief kan worden, maar ik wil me vandaag wel oprollen tot een bolletje en onder de dekens kruipen en niks doen. Het liefst naast Leandros. Het is prettig om mijn ijshanden tussen zijn oksels te klemmen en zo op te warmen. En dan wil ik gewoon meedoen met wat hij doet: naar John Oliver en Bill Maher kijken terwijl ze Trump belachelijk maken, verschillende series kijken, en eindeloos zoutloze popcorn poffen in de popcornmachine.