Het verhaal is af. De opluchting is groot: eindelijk, EINDELIJK, kan ik aan de slag met de puzzel, met de post-its, met het echte schrijven. Niet dat dat makkelijker zal zijn en niet ook een oneindige zee aan frustratie zal opwerpen omdat het niet lukt om het plan in dialoog te vangen - maar toch. In ieder geval is er een plan. Morgen wordt er op geschoten door mijn medestudenten en hoofddocent. Ik weet zeker dat ze zullen zeggen dat het teveel, te complex en te groot voor een afstudeertekst is en ik hoop dat ze me zullen helpen alles te versimpelen en verbeteren waar mogelijk, maar voor nu voelt het alsof er een monoliet van mijn borst gelicht is.

En nog een reminder voor iedereen: ga Westworld kijken want het is te gek.


It's in the way you drink your coffee
And how you have faith in me
And you love your cameras and you tell me that I'm good enough
Boy, you bubble-wrap my heart.

And all the things that I used to be afraid of
Suddenly it all disappeared

And you remain my most favourite thing
And everywhere I go you're here with me
And you remain my most favourite thing
And all the time I keep you near me
Als je net zo verbijsterd je WhatsAppberichten, Facebook feed en nieuwssites doorscrolde als ik vandaag en je je dag behoorlijk hebt laten bederven door doemgedachten: Tim Urban maakt redelijk irritante tekeningetjes en doet soms een beetje popi-jopi, maar de beste man is wel goed geïnformeerd en heeft een redelijke kijk op dingen. Lees http://waitbutwhy.com/2016/11/its-going-to-be-okay en luister naar Ce Matin Lá van Air en dan voel je je vast beter. Ik voel me in ieder geval beter.