"I like this feeling of being a blank slate"



Dit was toen ik nog niet op kamers woonde mijn fantasie van op kamers wonen. Voor het gemak vergat ik even dat de ik-persoon duidelijk zojuist uit een psychiatrische instelling ontslagen is. Ik denk niet dat ik in de war ben en ook niet dat ik iets ander mentaals onder de leden heb, maar ik kijk wel erg uit naar "just sitting in the patch of sunlight at the foot of the bed, in front of the mirror." Ik heb zo'n plek in mijn huidige kamer. Vandaag stelde ik me door een glitterbroek in mijn gezichtsveld voor dat ik een tijd lang tegenover een tv met sneeuw op het scherm zou kunnen zitten. Of in een witte, lege kamer met ramen in een week waarin de zon schijnt, en dat ik uit de rommelige gang waar de kamer aan lag spullen mocht uitzoeken om de kamer in te kleuren. Het is bijna 2017. Op Utrecht Centraal gebeuren rare dingen in een poging om het station gezellig en spannend te maken. Ik kon de angstgedachte dat dit soort situaties ideaal zijn voor aanslagen niet terugfluiten. Ik ben bang dat ik nu bang en ongelukkig ben over mijn eindwerk en volgend jaar baal dat ik afgestudeerd ben.
Ter geruststelling: vanavond vier ik Sinterklaas met mijn ouders en broertje, tussen Leandros en mij gaat het erg goed, mijn tentamens voor Engels ga ik zonder meer halen, ik drink nu thee en over twee weken heb ik ook gewoon kerstvakantie, waarin ik me de hele periode ga verstoppen voor de wereld zodat ik daarna weer met frisse moed aan de slag kan.
Deze week zijn de integrale lezingen van onze eindwerken tot nu toe op school. Ik herlees net mijn tekst na 'm een paar dagen niet bekeken te hebben en het is amateurtoneel. Er is niet meer van te maken. Het is lullig en lelijk en ik schaam me dat ik na vier jaar les volgen niet in staat ben tot iets beters. Ik weet wel dat ik beter kan en ik weet wel dat dit niet het einde is, maar het is wel behoorlijk gênant dat mijn klasgenoten, een dramaturg van het RO en een stel acteurs zich hier vrijdag over moeten buigen en moeten doen alsof dit ergens op slaat. Ik weet niet hoe ik dit moet presenteren. Ik wil niet mijn kaarten laten zien en daar later spijt van hebben. Ik moet er dus voor zorgen dat ik zelfverzekerd overkom, dat ik er van uitga dat het alleen maar beter kan worden. Ik hoop het zo.